گوشزد

قضاوت های شتاب زده

2010-08-19T21:57:00.004+04:30

از طریق بالاترین به مطلب "شرافت از دست‌رفته‌ی پزشکی" رسیدم که در آن نویسنده با بازگویی ماجرایی و ذکر دلایلی به این نتیجه رسیده است که پزشکان شرافت خود را به پول فروخته اند.
در این نوشتار سعی من بر این است که نشان دهم مثال انتخاب شده برای اثبات این ام (بی شرفی پزشکان) تا چه حد بی پایه است ولی با کمال تعجب و تاسف همراهی خیل عظیمی از کاربران بالاترین را به دست می آورد.
ماجرا از این قرار است که پدر و مادر نامبرده در طی معاینه حج به پزشک متخصص قلب معرفی می شوند و ایشان پس از تست ورزش به این نتیجه می رسند که هر دو باید آنژیوگرافی کرونر شوند.
پدر و مادر بی مار که مضطرب شده بودند به 3 متخصص قلب دیگر مراجعه می کنند که هر 3 همین روش را توصیه می کنند اما در این حین یکی از اقوام پزشکشان از خارج از کشور برمی گردد و آنها را راهنمایی می کند که سی تی آنژیو انجام دهمد که نه کاتتر وارد کردن دارد و نه بستری شدن و هزینه اش هم یک سوم آنژیوگرافی است.
نویسنده نتیحه گرفته است که کاردیولوژیست های مذکور به خاطر پول آنژیوگرافی را بر سی تی آنژیو ترجیح داده اند و خواسته اند پدر و مادر ایشان را فریب دهند.
1) دقت تست ورزش برای تشخیص ضایعات کورونر حدود 70% و ارزش پیشیگویی کنندگی منفی برای سی تی آنژیو حدود 93% و برای آنژیوگرافی حدود 100% است و این به آن معنا است که 93 کسانی را که سی تی آنژیو نرمال گزارش می کند مشکلی ندارند و 100% کسانی را که آنژیوگرافی نرمال گزارش می کند نرمان هستند.
پدر و مادر شما هم کماکان ممکن است جزء این 7% باشند ...مخصوصا که علایم مشکوک در تست ورزش آنها توسظ هر 4 کاریولوژیست دیده شده است.
2) حین آنژیوگرافی می توان برای بیمارانی که تنگی دارند بالون زد یل استنت گذاشت که این امکان در یس تی آنژیو فراهم نیست و لذا در بسیاری از بیمارانی که سی تی آنژیو شده اند پزشک کجبور می شود که برای بالون زدن این بار آنژیو کند و اجتمالا از طرف همراه او پول پرست و بی شرف خوانده شود.
3) من روزانه و به طور مکرر با بیمارانی مواجه هستم که یا علم خود را برتر از پزشک معالج می دانند یا بر اساس تجربیات خود یا دوستان خود و نیز شم یا حس ششم خود نتیجه می گیرند که توصیه های تشخیصی یا درمانی پزشک معالج برای سرکیسه کردن آنان است.
ضمن آنکه منکر نمی شوم که رفتار گروهی از پزشکان به این شائبه دامن زده است اما شما هم قبول کنید که آش به این شوری ها هم نیست و بسیاری از مردم فقط بر اساس حس "خود زرنگ پنداری" در مسیر غلط فرار می گیرند.
و من هرگز فراموش نمی کنم گریه های جانسوز زنی را که پس از 17 سال نازایی حامله شده بود و شوهر و مادر شوهرش با این تصورو استدلال که" پزشک معالج برای تیغ زدن آنها سزارین پیشنهاد کرده وگرنه مادرم شش بچه را طبیعی زایمان کرده" مانع از حضور او در بیمارستان شده بودند و بچه در شکم مادر مرده بود.

سقفی برای آزادی

2010-02-14T01:14:00.002+03:30

چه شباهتی دارد حال امروز مردمان این خاک به پرندگان محصور در باغ پرندگان اصفهان!

قو و شاهین در ذیل و کلاغ و زاغ بر صدر!

سقفی برای آزادی اینان و آسمانی فراخ برای یکه تازی آنان...

بغضی به های های شکستم

قفس مباد!

آیت الله منتظری...ساده یا زیرک

2009-12-24T11:58:00.000+03:30

باید چیزی راجع به آیت الله منتظری می نوشتم...نه آنقدر زود که طوفان هیجان در من بپیچد و نه آنقدر دیر که غبار فراموشی بر ماجرا بنشیند.
1-تا به یاد دارم همیشه از هاشمی رفسنجانی به عنوان مرد زیرک پشت صحنه سیاست ایران یاد می شد که با طراحی یک سناریوی هوشمندانه شیخ ساده لوح صریح الهجه را عزل کرد و قانون اساسی را تغییر داد و آیت الله خامنه ای را که یار غار تحت نفوذش بود به شکل صوری بر صدر نشاند و تا آنجا پیش رفت که احمد خمینی که دستیار او در اجرای این سناریو بود را حذف کرد و خود همه کاره پشت صحنه سیاست ایران شد...بیست سال زمان لازم بود که مشخص شود هوشمند همان شیخ ساده لوح پنداشته ای بود که وارد این بازی نیرنگ آلود نشد و دست و دامن خود به خون بی گناهان نیالود و زبان به دروغ و همت به فریب مردمان نگماشت ...و ساده لوح آن بود که گمان می کرد پایان داستان را خود می نویسد اما خود نقطه پایان داستان دیگران شد!
رهبری که خود به اریکه قدرت نشانده بود...سپاهی که خود بر خوان گسترده اقتصاد فرخوانده بود...وزارت اطلاعاتی که خود بر جان و آبروی مردمان چیره کرده بود...قانونی که خود برای بستن دهان مخالفان نگاشته بود...همه و همه امروز گریبانش را گرفته اند! آیا همه اینها نشان ساده لوحی و حتی بلاهت نیست؟

2-به احترام منتظری از مریم رجوی تا آیت الله خامنه ای و رضا پهلوی پیام دادند.شتی ملی استفاده می کردند...کاش تا بود از او برای ایجاد آشتی ملی استفاده می کردند.

3-تا جایی که من استنباط می کنم چیزی به نام "حکومت خوب" یا "حکومت بد" وجود ندارد.
آنچه وجود دارد در واقع "حکومت نزدیک به ایده آل های من" و " حکومت دور از ایده آل های من" است و در این گزاره ها همه چیز به آن "من" بر می گردد.
بر این اساس حکومت ایده آل من از حکوت ایده آل آیت الله همچنان دور است گیرم که از حکومت فعلی مقبول تر و مطلوب تر باشد.
به عبارت دقیق تر حکومتی که احکامی از قبیل قصاص و حجاب و تعزیر و سنگسار و قطع دست و حرمت رقص و آواز و غنا و می و مطرب و تبعیض میان زن و مرد و... در آن اجرا می شود ایده آل من نخواهد بود اگرچه صد در صد اسلامی باشد.

4-من ضمن تحسین خصال برجسته و خلق نرمخو و دل و دست پاک و شجاعت و پافشاری ایشان بر حقوق بشر تا جایی که برای احقاق حقوق کسانی که فرزند ایشان را ترور کرده بودند از بزرگترین مقام و جایگاه چشم پوشی کرد و حبس و حصر خانگی را برای خود خرید ...نمی توانم تاسف خود را از این نکته پنهان نکنم که ایشان نظریه ولایت فقیه خود را گرچه بسیار تعدیل کرد و آن را تا سطح نظارت فقیه تقلیل داد اما آن را یکسره مردود ندانست و پس نگرفت.

از فرخی یزدی تا احمد زیدآبادی

2009-09-17T12:48:00.004+04:30

از زمانی که حاکم یزد دستور داد تا لب های فرخی یزدی را با نخ و سوزن بدوزند تا زمانی که مدعیان آزاد ترین حکومت دنیا از احمد زیدآبادی می خواهند که "فقط ننویسد" تا آزادش کنند بیش از صد سال می گذرد و عجیب است که هنوز حاکمان این دیار بر کارآیی این روش اصرار دارند.

سالها بعد وقتی در شب عید نوروزی زندانیان از فرخی یزدی می پرسند که بهترین خاطره زندگیت چه بوده است لبخند تلخی می زند و می گوید:

یک روز هنگام غروب آفتاب از روی پلی در لنینگراد رد می شدم و دختر روس زیبایی با دوچرخه از روبرویم می آمد...تا به من رسید از دوچرخه اش پایین آمد و به زبان فارسی از من پرسید که آیا شما فرخی یزدی هستی؟

و در برابر دیدگان حیرتزده من توضیح داد که دانشجوی زبان فارسی است و اشعار مرا می خواند ... سپس با هم به کافه ای رفتیم و یک چای نوشیدیم و این بهترین خاطره زندگی من بود...مرا که کسی در وطن نمی شناخت آن دخترک روس با جزییات می شناخت و دنبال می کرد.

اکنون سه ماه است که احمد زیدآبادی با بسیاری دیگر در بند است...ما به احمد مدیونیم که بسیار دانسته هایش را به ما آموخته و داشته هایش را با ما به اشتراک گذاشته است.

احمد زیدآبادی بی شک مظهر شرافت اهل قلم در این روزگار وانفسا است.

مباد که او نیز چون فرخی یزدی در وطنش ناشناس تر ازغربت باشد.

بالاترین

پاسخ آیت الله منتظری

2009-08-25T21:22:00.005+04:30

پاسخ آیت الله منتظری به مطلب " لطفا نظریه ولایت فقیه را پس بگیرید" را دربالا می خوانید.

از توجه ایشان سپاسگزارم.

بالاترین

حضرت آیت الله منتظری...لطفا نظریه ولایت فقیه را پس بگیرید!

2009-08-07T17:31:00.006+04:30

حضرت آیت الله منتظری
با عرض سلام
همانطور که خود شما بهتر از هر کس دیگری اطلاع دارید پس از پیروزی انقلاب اسلامی مجلس خبرگان تحت رهبری شما با کنار گذاشتن پیش نویس قانون اساسی که توسط گروهی از حقوقدان های بی طرف تهیه و توسط شخص آیت الله خمینی هم امضا و تایید شده بود به تهیه قانون اساسی پرداخت که مهمترین شاخصه آن غلبه مسایل فقهی بر مسایل حقوقی و مخصوصا قرار دادن اصل ولایت فقیه به عنوان سنگ بنای این قانون بود.
بر اساس همان قانون به همان ولایت فقیه اختیار "نصب و عزل" رییس جمهور داده شد...اختیاری که در اولین فرصت از آن استفاده شد.
بر اساس همان قانون به ولایت فقیه اختیار نصب و عزل رییس دیوان عالی کشور و دادستان کل کشور داده شد.
قانون اساسی که بر اساس آن اختیار نصب فقهای شورای نگهبان که صلاحیت کاندیداهای ریاست جمهوری و مجلس را تایید می کردند (و در همه دوره ها این کار را کردند اگرچه در دور اول ریاست جمهوری و مجلس نظارت استصوابی کمرنگ تر اعمال شد) به رهبر واگذار شده بود.
همچنین فرماندهی کل قوا و ریاست رادیو و تلویزیون به همراه اختیارات دیگری نظیر اعلام جنگ و صلح به ولی فقیه سپرده شد...
در ازای این همه اختیارت غیر قابل تصور هیچ راهکار متناسبی برای کنترل این قدرت افسانه ای اندیشیده نشد.
از همان ابتدا بر بسیاری از آگاهان این امر واضح بود که چنین قدرت بلامنازعی به فساد می انجامد...قدرتی که با به کار گیری آن رییس جمهور منتخب عزل شد...از اعلام صلح بر خلاف مصالح کشور خودداری شد...با اعمال نظارت استصوابی حقوق اساسی ملت در انتخابات مختلف به طور کامل زیر پا گذاشته شد...در قوه قضاییه ای که فقهای منتصب ولی فقیه گمارده شده بودند تمامی اشکال نقض حقوق بشر از محاکمات چند دقیقه ای تا شکنجه های زندانیان و از تجاوز به زندانیان تا کشتار آنان به کار گرفته شد به شکلی که منجر به اعتراض شجاعانه شما گردید...اعتراضی که باز نارسایی همان قانون اساسی سبب شد که شمایی که با رای مجلس خبرگان انتخاب شده بودید توسط ولی فقیه عزل شدید... و دست آخر هم به سبب همان قانون اساسی و قدرت بلامنازعی که به ولی فقیه اعطا کرده بود آیت الله خمینی با انتصاب افراد مورد اعتماد خود دست به اصلاح اصولی از قانون اساسی و جایگزینی ولایت مطلقه فقیه به جای ولایت فقیه بزند...اصلاحاتی که بعدها شما از آن به عنوان شرک یاد کردید.
حضرت آیت الله :
خود شما بهتر از هر کس دیگری می دانید که هیچ راه حل قانونی برای مجاب کردن و به راه راست هدایت کردن ولی فقیهی که به کودتا دست زده است و مردم معترض به آن را در خیابان ها به گلوله بسته و در زندانها زیر شکنجه کشته است چنان که نه تنها اعتراض نهادهای مذهبی (مراجع تقلید) را برانگیخته بلکه اکثریت شخصیت های قدیمی انقلاب را به قهر واداشته و اعتماد عمومی را از بین برده است...
حضرت آیت الله
راه حل عملی و در عین حال قانونی شما که بر طبق آن بتوان ولی فقیه جائری که به اختیارات قانونی بسنده نکرده و برای بسط قدرت خود دست به کودتا زده است چیست؟ در آن قانون اساسی که چنین اختیارات وسیعی به ولی فقیه می دادید برای این روز مبادا چه اندیشیده بودید؟ یا شاید باور دارید که مجلس خبرگانی که اینچنین و با واسطه توسط ولی فقیه منصوب شده اند قادر به عزل چنین ولی فقیهی با این پیشینه و عملکرد و عدم مقبولیت مردمی و حتی مذهبی می باشد.
و با توجه به اینکه چنین مشکلی (سوء استفاده از قدرت بلامنازع) توسط هم ولی فقیه سابق و هم ولی فقیه فعلی رخ داده است ، چه تضمینی وجود دارد که در آینده این مشکلات تکرار نشود.
امروز پس از سی سال مشخص شده است که تئوری ولایت فقیه در عمل و پس از پیاده شدن و صرف نظر از شخص ولی فقیه منجر به تحمیل هزینه های هنگفتی هم برای کشور و ملت و هم برای مذهب و دین شده است...آیا شما برکات در خور توجهی که ارزش این هزینه ها را داشته باشد برای این تئوری متصورید.
حضرت آیت الله منتظری
لطفا یا راهکار عملی و قانونی برای حل این معظل نشان دهید و یا فرضیه ولایت فقیه را پس بگیرید تا حکمرانان فعلی (و احتمالا بعدی) نتوانند با تکیه بر این پشتوانه مذهبی قدرت طلبی و سیطره جویی خود را بپوشانند.
پی نوشت:
من این مطلب را برای دفتر آیت الله منتظری هم فرستاده ام از ایشان خواسته ام که توضیح دهند به عنوان رییس مجلس خبرگان تدوین قانون اساسی و کسی که اصل ولایت فقیه را در این قانون تعبیه کرده اند چه راهکار عملی برای عزل ولی فقیهی که به فتوای خود ایشان جائر است اندیشیده اند.به عبارت دیگر الآن این گوی و این میدان ...ولی فقیه تقلب کرده است و ظلم کرده و انسان های بی گناه بسیاری به فرمانش کشته شده اند و شکنجه شده اند و به آنها تجاوز شده و کشور را در مسیر خطرناک قرار داده و دیکتاتوری پیشه کرده و ...قاعدتا هر کدام از دلایل فوق برای عزل هر رهبری در هر کجای دنیا کفایت می کند.در قانون اساسی ما چه مکانیسمی برای عزل رهبر تعبیه شده است.
لطفا نگویید که خبرگانی که با واسطه شورای نگهبان انتخاب شده اند و عمدتا نمایندگان ولی فقیه در شهرهای مختلفند حاضر و قادرند که چنین کاری را انجام دهند...و به فرض محال که واقعا بخواهند که چنین کاری بکنند فاقد ابزار اجرایی برای چنین کاری هستند.
نیروی نظامی و انتظامی تحت فرمان رهبرند و روسای قوه قضاییه منصوب و فرمانبردار او هستند و برای حرف مراجع و معتمدان ملت تره هم خرد نمی کنند.همانطور که در این نوشته به آن پرداخته ام بهتر است آیت الله منتظری این تئوری را که در عمل شکست خورده است پس بگیرند تا پشتوانه و مجوز شرعی برای دیکتاتوری فراهم نکرده باشند.
عجز و درماندگی آمیخته با ترس و نگرانی همه رهبران اصلاح طلب و حتی کسانی مثل لاریجانی و شاهرودی در برابر رهبر آنچنان نمایان است که مدتی است صدا از هیچ کدامشان در نمی آید.
متاسفانه چاره ای جز پرستیدن بتی که خود تراشیده اند ندارند.

بالاترین

اجرای راهکارهای رفسنجانی...به نفع یا به ضرر جنبش

2009-07-20T14:17:00.006+04:30

در حین مناظره موسوی و احمدی نژاد زمانی که موسوی اعلام کرد که کارهای شما به "نظام" لطمه می زند احمدی نژاد در پاسخ گفت چه کسی گفته است که نظام همان هایی هستند که شما می گویید؟

اگر بخواهیم صحنه سیاسی امروز ایران را ترسیم کنیم همه آنها که نماد "نظام" محسوب می شوند از جمله روسای دولت های پیشین و مجالس پیشین و جانشین قبلی رهبری و روحانیون برجسته دخیل در حکومت و تا حدود کمتری فرمانده سابق سپاه و رییس فعلی مجلس و شهردار تهران و ... همگی در یک طرف ایستاده اند.

اما در سمت دیگر که می توان آن را "سمت قدرت" نامید بجز آیت الله خامنه ای چهره دیگری وجود ندارد که نماد "نظام" باشد...دومین چهره مطرح بعد از ایشان آیت الله مصباح است که تا چند سال پیش حتی از طرفداران نظام محسوب نمی شد.

اماهمه قوای بالفعل مملکت در این سمت جمع شده اند از رهبری و شورای نگهبان و سپاه پاسدارن و قوه قضاییه و حتی مجلس انباشته شده از نظامیان سابق گرفته تا صدا و سیما و بسیج و دولت و قدرت اقتصادی آن... خوب که نگاه کنی در همه این ارگانها مستقیما اراده رهبری جاری است...

رهبری بر خلاف آنچه آیت الله یزدی گفته است مشروعیت خود را از خدا نمی گیرد...مشروعیت رهبری در این سیستم ناشی از قدرت بی انتهایی است که از قانون اساسی و مخصوصا از قوای نظامی و انتظامی می گیرد.

به عبارت دیگر رهبری بدون شک فرمانده همه نیروهای نظامی است اما رهبری دینی او تقریبا مورد قبول هیچکس نیست...اگر رهبری مشروعیت خود را از خدا می گرفت می باید رهبری دینی ایشان مورد قبول همگان می بود.

حرف های هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه تهران برای حفظ نظام به معنای فوق الذکر بود...حفظ نظام در برابر جمعی نورسیده که به کمک و هدایت رهبری که برای تصرف کامل ارکان قدرت دندان تیز کرده و قصد دارد از شر کسانی که نماد "نظام" بوده ان یک بار و برای همیشه راحت شود، قوای مملکت را از طرق قانونی اشغال کرده اند.

راهکارهای رفسنجانی حتی اگر به طور کامل اجرا شوند در بهترین حالت شرایط را به روز بعد از اعلام نتایج انتخابات بر می گرداند یعنی روزی که هیچکدام از زندانیان دربند نبودند و ممکن بود که رهبری اجازه استفاده از صدا و سیما را به کاندیداهای معترض بدهد بدون آنکه این همه شهید بی گناه و پاک جان خود را از دست داده باشند...در این راهکارها که به وضوح از موضع ضعف ایراد می شد هیچ درخواستی برای ابطال انتخابات نبود چرا که به خوبی می دانست که جناح قدرتمند کوچکترین تمایلی برای ترک سنگر تصرف کرده نشان نمی دهد.

آنچه امروز "نظام" ملتمسانه از "سمت قدرت" می خواهد این است که اجازه بدهد به بقای خود در سایه "سمت قدرت" ادامه بدهد.

اگرچه ملت ایران به سبب حفظ روحیه خود نیاز دارد که جایی "سمت قدرت" را عقب براندحتی اگر آن جا "کمک به حفظ نظام با برآورده شدن خواست های هاشمی" باشد اما اگر با دیدی عمیق تر و آینده نگرانه تر به قضیه نگاه کنیم شاید بهتر باشد که "سمت قدرت" خواست های هاشمی را برای "حفظ نظام" نپذیرد و آتش اعتراضات را همچنان داغ نگهدارد.

در نتیجه ما با دولتی طرف خواهیم بود که با زور و به وسیله کودتا بر سر کار آمده است و کمترین مشروعیتی در داخل و خارج ندارد...دولت ضعیفی که در صحنه بین المللی به آمریکا و غرب امتیاز می دهد و در صحنه داخلی هم با بحران های فزاینده اقتصادی (مثلا حذف یارانه ها یا افزایش نرخ ارز) و اجتماعی (مثلا با اعلام نتایج کنکور احتمالا با شورش های وسیع در اعتراض به نتایج کنکور که معترضان معتقد به تقلب در آن خواهند بود) روبرو می شود.

به نظر من چنین حالتی در مجموع برای جنبش مردم ایران بهتر از حالتی است که پیشنهادهای هاشمی رفسنجانی عملی شود و جناح نظام به همکاری با جناح قدرت بپردازد.

لینک مطلب در بالاترین

پرسش هایی که باید پاسخ داد.(2)

2009-07-07T15:04:00.002+04:30

سوال دیگری که باید هم اکنون به خصوص از جانب موسوی و کروبی پاسخ داده شود این است که آیا این مسیر به آن مقصد منتهی می شود یا نه؟

به عبارت دقیق تر آیا می توان در چارچوب قانون اساسی فعلی به دموکراسی و مردم سالاری دست یافت؟

فراموش نکنیم که در انتخابات اخیر بزرگترین تقلب و حق کشی ها بذون ذره ای تخطی از این قانون اساسی صورت گرفت...همین قانون اساسی که به شما اجازه راهپیمایی بدون سلاح را می دهد ( و متن مذاکرات حین تصویب آن نمایانگر این است که اصلا نیاز به مجوز هم ندارد) تفسیر این اصل را به شورای نگهبان سپرده که آن را موکول به داشتن مجوز از وزارت کشور رییس جمهور متقلب می کند!

همین قانون اساسی که بر اساس آن آزادی بیان و عقیده تضمین می شود...آزادی احزاب و روزنامه ها ...حق تعیین سرنوشت...کرامت انسانی...حقوق فردی و جمعی...همه و همه محترم شمرده می شوند... در اصول متعدد اختیاراتی را به رهبر می دهد که می تواند مانع همه این اصول بشود ...کما اینکه سالهاست به طور قانونی مانع از اجرای این اصول شده است.

آیا هنوز هم می توان چشم را بست و درخواست تغییر این قانون اساسی را به تعبیر آقای خاتمی خیانت نامید؟

سوال دیگری را که باید در همین ایام پاسخ داد و مخصوصا رهبری باید به آن پاسخ گوید این است که اگر کسانی- نعوذبالله- با قسمتی از عملکرد ایشان مخالف باشند چه راهی برای ابراز مودبانه و بدون خشونت این مخالفت وجود دارد؟

به عبارت دیگر اگر سه ملیون نفری که روز بیست و پنجم خردا به نحو کاملا مسالمت آمیز و با سکوت به خیابان آمدند که به شما اعلام کنند که با نظر شما درباره سالم بودن انتخابات مخالفند و خواهان تشکیل کمیته حقیقت یاب برای بررسی این موضوع گردیدند از سوی شما زورگویانی خوانده می شوند که به هیچ وجه زیر بار حرفشان نخواهید رفت و با گلوله های شلیک شده از پایگاه بسیج پاسخ داده می شوند...چه طریق دیگری باقی می ماند که مردمانی که هیچ رسانه ای برای نشر افکار و عقاید و ابراز اختلاف نظرشان با شما در اختیار ندارند به آن متوسل شوند.

و به باور من مهمترین سوالی که مردمان باید به آن پاسخ دهند این است که:

مهمترین رکن مبارزه منفی نفی قواعدی بازی است که از سوی حکومت دیکته می شود...چگونه است که بسیاری از ما به تبعیت از همین قوانین و قواعد دیکته شده از جانب حکومت، منتظریم تا اگر تاییدی از سوی حکومت های غربی از ما صورت گرفت، در درستی مسیری که می پیماییم شک کنیم.

همچنین با وجودی که من موافق نظام مشروطه سلطنتی نیستم اما از ذکر جمله هایی کلیشه ای مانند این " جنایات حکومت شبیه یا بدتر از جنایات شاه است" متاسف می شوم.

مگر در زندانهای حکومت شاه چه کسانی زندانی بودند؟... جز امثال این چماقداران متعصب مسلمانی که این روزها همه شما آرزوی مرگ آنان را می کنید یا مجاهدین تروریست؟ ...کدام شخص که با معیارهای من و شما دمکراسی طلب و لیبرال مسلک بود در زمان شاه اعدام شد؟

به گفته عماد الدین باقی در طول 37 سال حکومت محمدرضا شاه پهلوی و بر طبق اسنادی که در بنیاد شهید موجود است در تمامی حوادث از قبیل حوادث سال 32 و 41 و 57 ودرگیری های خیابانی و اعدام ها در زندان های ساواک و حتی لات هایی که در سال 41 دد درگیری میان طرفداران طیب رضایی و شعبان جعفری از بین رفته اند، حدود سه هزار نفر کشته شده اند...این عدد هنوز بسیار کمتر از تعدادی است که در یک ماه در سال شصت و هفد در زندانهای جمهوری اسلامی اعدام شده اند.

و همچنین با وجودی که من مطلقا تعلق خاطری به بنی صدر و نظریات اسلامی او ندارم ولی نمی توانم درک کنم که چرا بسیاری از طرفداران موسوی و کروبی از مقایسه او و بنی صدر تبری می جویند؟

گویی زمانی که یک طرف قضیه آیت الله خمینی بوده است حق کشی و کودتا اشکالی نداشته و حال که یک طرف قضیه رهبر فعلی است این حق کشی و کودتا به یکباره معنا پیدا کرده است.واقعیت این است که هر دوی آنها، مانند همه دیکتاتورها، تحمل نظری مخالف خود در حکومت را نداشته و ندارند.

تسلیم قواعد بازی، کلیشه های از پیش آموخته شده و شعارهای بی اساسی که از شدت تکرار در وجودمان نهادینه شده اند نشویم.

پرسش هایی که باید پاسخ داد.(1)

2009-07-02T12:39:00.003+04:30

برای درک موقعیت خود در صحنه سیاسی جامعه لازم است هر یک از ما همین الآن به پرسش هایی به طور واقع گرایانه پاسخ دهیم.

اولین پرسش را در این گفتار مطرح می کنم و در گفتارهای بعد به سایر پرسش ها می پردازم

پرسش اول این است که آیا ما در این انتخابات پیروز شدیم یا شکست خوردیم؟

ما قطعا شکست خوردیم...یک شکست سنگین!

همه ما با بسیج افکار عمومی و توضح و تشریح واقعیت های فعلی و چشم اندازهای آتی کشور برای خود و اطرافیانمان برای تصرف دولت به حرکت درآمدیم اما نتوانستیم به آن دست یابیم و این یعنی شکست!

استفاده از ادبیات حماسی، شعر، فیلم و موسیقی...بازخوانی و شبیه سازی تاریخ معاصر(مثل ماجرای به توپ بستن مجلس توسط لیاخوف و پیروزی بعدی مجاهدان بر او...و نمی دانم چرا نباید به کودتا علیه بنی صدر اشاره کنیم که هم جدیدتر بوده و هم کاملا مشابه این ماجراست و هم توسط همان کسان طراحی و اجرا شده است...شاید چون این کودتا موفق بوده است!) ...اضافه کردن ابعاد اخلاقی به ماجرا برای آنکه از شدت این شکست بکاهیم (مثال: چون انتخابات با وسیع ترین تقلبها و دروغ و تزویر و تطمیع و عدد سازی و کودتا همراه بوده لذا کودتاگران هستند که در واقع بازنده اصلی این انتخاباتند )... همه و همه مکانیسم های دفاعی هستند که به طور ناخودآگاه توسط اجتماع به کار گرفته شده اند تا از تخریب ایگوی جمعی ما محافظت کنند...اما هیچکدام از اینها نمی توانند واقعیت شکست را در دنیای بیرونی به پیروزی تبدیل کنند.

همین طور اگرچه این دولت به واسطه احتمالا عدم مشروعیت خود با مشکلات فراوانی روبروخواهد بود (احتمالا می گویم برای آنکه اگر قیمت نفت بالای صد دلار برگردد حتی همین دولت هم با مشکل عمده ای روبرو نخواهد شد...از نظر روابط خارجی هم قابل پیش بینی است که همین دولت نامشروع می تواند با باج دادن ها واکنش دولت های خارجی را به تدریج مهار کند) اما ما در انتخابات با این شکل بی سابقه شرکت نکرده بودیم که دولت احمدی نژاد را با بحران مشروعیت روبرو کنیم...ما قصد تصرف دولت را داشتیم و از این منظر شکست خوردیم.

ما در حد توان خود برای این خواسته جنگیدیم. دهها کشته، صدها زخمی و هزاران نفر دستگیر شدند ولی به علل گوناگون نتوانستیم دولت را تصرف کنیم...ما تا این راند از مسابقه شکست خورده ایم و نباید خود را بفریبیم.

برای پیروزی در راندهای بعد باید سناریوهایی نوشت و به افراد مختلف نقش هایی داد تا شاید بتوانیم قسمتی از قدرت غصب شده ملت را باز پس گیریم.

بالاترین

پیش بینی

2009-06-24T21:58:00.007+04:30

1- فرض کنید زن شما به مسافرت رفته است و شما با استفاده از فرصت با دختر همسایه روی هم ریخته اید!
در لحظه حساس زنگ خانه تان می خورد و شما که فکر می کنید پیتزا دلیوری برایتان شام آورده است در را باز می کنید و با کمال تعجب با دایی و زن دایی و بچه هایش روبرو می شوید که از شهرستان برای دیدن شما آمده اند!
علیرغم آبروریزی زیادی که وجود دارد قطعا ترجیح خواهید داد که آنها را به منزل راه ندهید تا از آبروریزی بزرگتری جلوگیری کنید!
2-همه شواهد دلالت بر این دارند که لایه های افراطی جناح محافظه کار دست به تقلب وسیع و گسترده ای زده اند که اکنون برای جلوگیری از آبروریزی وسیع تر نه حاضر به پذیرش کمیته حقیقت یاب می شوند و نه آنرا به مجمع تشخیص مصلت یا نهاد دیگری ارجاع می دهند.
ابعاد این تقلب و نحوه آن چنان شرمسار کننده است که ترجیح می دهند به روی مردم بی دفاع آتش بگشایند اگرچه بدانند که
آن را در همه جای دنیا نمایش می دهند...خبرنگاران خارجی را از ایران اخراج کنند و سران اصلاح طلب را به همراه هزاران نفر دیگر به زندان افکنند ...ترجیح می دهند که با دروغهای بزرگ و تفسیرهای مضحک خود را در صدا و سیما مضحکه خاص و عام کنند...در برابر اصرار به مناظره زنده در صدا و سیما به شدیدترین شکل ممکن مقاومت می کنند...هر برهانی را دال بر تقلب ناکافی و غیر مستند بدانند...به توصیه هیچ عاقبت اندیشی حتی از جناح خود نظیر لاریجانی و مکارم شیرازی مبنی بر گفتگو تن در ندهند...
همه اینها مرا قانع می کنند که فاحشه ای در سرایشان وجود دارد که باید پنهانش کنند.
3-من هم مثل دکتر مردیها باور دارم که سیاست جناح اصلاح طلب مبنی بر گریم کردن رهبر و در رودربایستی قرار دادن او شکست خورده است.
از نظر منطقی استدلال یاران رهبرصحیح است...استدلالاتی مبنی بر اینکه موسوی که ادعای قانون مداری و تبعیت از ولایت فقیه می کرده و حاضر بوده که صندوق رای را به بسیج بسپارد چرا که معتقد بوده بسیج چون ناموس خود از آن محافظت می کند...چرا اکنون روبروی ولی فقیه ایستاده است...و اگر او رییس جمهور شود چه تضمینی وجود دارد که فردا روبروی رهبر نایستد.
برپایه این موارد و دلایل دیگر من گمان نمی کنم که حکومت حتی حاضر به یک قدم عقب نشینی شود...این گفته را امروز رهبر هم در دیدار با نمایندگان مجلس گفت.
آتش بسی که رهبردر نماز جمعه به رفسنجانی پیشنهاد کرد و سرپوشیده به او گفت که هر کدام مواضع خود را در نقطه فعلی حفظ کنیم برای رفسنجانی قابل قبول نمی نماید چرا که قبول چنین آتش بسی در موضع ضعف و خالی کردن میدان به نفع رهبر، هاشمی را برای همیشه آسیب پذیر می کند.
استراتژی همیشگی حکومت "استفاده از قدرت برای حفظ قدرت" است و این استراتژی در غیاب یک قدرت فائقه همیشه جواب می دهد.
رفسنجانی نه قادر به بسیج کردن خبرگان برای ترساندن رهبر است و نه حتی اگر آنها به فرض محال بر ترس خود غلبه کنند و راضی به اینکار شوند ضمانت اجرایی برای این کار وجود دارد.
من بعید می دانم که رهبر کوتاه بیاید حتی اگر مجبور به حذف هاشمی، موسوی و کروبی گردد!
با این حال برای اینکه زیاد بر طبل نومیدی نکوفته باشم گوشزد می کنم که ماههای آینده با اضافه شدن بحران های اقتصادی که طبقات فرودست را هدف می گیرند ممکن است معادله قوا چنان به هم بخورد که پایه های حکومت را به شدت بلرزاند.

بالاترین

مرا سبزی است ای خار بیابان

2009-06-23T07:59:00.005+04:30

به چشمت من خس و خاشاک بودم
کثافت یا که همجنس باز بودم

زدی، کشتی ، دریدی سینه ام را
به زندانم فکندی...باز بودم

مرا سبزی است ای خار بیابان
وگرنه چون تو آتش ساز بودم

پی نوشت:
اگر تحمل یک گریه ناگریز را دارید این تصنیف را در مورد ندا بشنوید.

ماتم

2009-06-21T15:00:00.003+04:30

وقتی کسی یا چیزی به طور دایم از دست می رود (loss) از نظر روانی پنج مرحله مشخص طی می شود ...به نظر می رسد که در وقایع انتخابات اخیر جامعه هم دارد این مراحل را طی می کند:
1) بهت و انکار...باور نمی کنم که این نتیجه در این انتخابات به دست آمده باشد.
2) خشم...به خیابان ریختن...بی قراری...فریاد کشیدن
3) چانه زنی...خط و نشان کشیدن...امیدوار بودن به برگشتن نتایج و حق سلب شده
4) افسردگی به عنوان پیامد ناکامی و پرخاشگری بی حاصل ناشی از آن
این چهار مرحله حدود شش هفته طول می کشد.
5) یادگار سازی از آنچه از دست رفته است که بعد از شش هفته شروع می شود و گاه تا سالها ادامه می یابد.
به نظر می رسد که مردم ایران امروز در مرز چانه زنی و افسردگی هستند.

میانجی گری...باطل السحر!

2009-06-19T09:10:00.004+04:30

الف- رهبر ایران در سخنانی که چند شب پیش در دیدار با اعضای ستاد کاندیداها بیان کرد و انتظار می رود که امروز نیز در نماز جمعه آن را تکرار کند از طرف های درگیر خواست که نتایج را قبول کنند و تحمل شکست و حلم اسلامی داشته باشند و اعتراضات خود را از طریق قانونی پیگیری کنند و آشوبگران را برانند و شیشه ها را نشکنند و ...
آنچه البته ایشان نگفت این بود که چرا باید نتایج انتخاباتی را پذیرفت که نه تنها صحت آن ثابت نشده که دلایل مبتنی بر مخدوش بودن آن بسیار بیشتر است و چرا باید شکستی را تحمل کرد و در برابر آن بردبار بود که با نیرنگ و تقلب می خواهد تحمیل شود.
چرا باید مسیر اعتراضات از مجاری قانونی ای طی شود که مقصد و نتیجه آن پیشاپیش معلوم است و سر به قضاوتی سپرد که قاضیانش خود یک طرف دعوایند.
ایشان همچنین اشاره نکرد که آشوبگران آیا کسانی اند که بر ظلمی که به آنها رفته است می آشوبند یا کسانی که بر چهره مظلوم آنان پنجه می کشند.
و شگفتا! کسانی که شیشه های شکسته را می بینند و دلهای شکسته را نه!
آنان که بر سطل های سوخته زباله دل می سوزانند و بر خونهای به ناحق ریخته نه!
آنان که سنگ ها را می بندند و سگ ها را می گشایند...
عدالت حکم می کند که
1- تمام دستگیر شدگان روزهای اخیر آزاد شوند.
2- کسانی که به روی مردم بی دفاع آتش گشودند یا به کوی دانشگاه هجوم بردند و آن را به خاک و خون کشیدند...بلافاصله دستگیر و محاکمه شوند.
3-کمیته حقیقت یاب با حضور افراد بی طرف تشکیل شود و آنچه در این انتخابات رخ داده را بررسی کند و در صورتی که به تقلبات وسیع و تاثیر گذار برسد نه تنها نتایج انتخابات را باطل کند که عاملین آن را به دادگاه بفرستد تا وجدان عمومی جامعه آرام گیرد واز تکرار آن جلوگیری شود.
تنها با انجام امور فوق می توان به میانجیگری بی طرفانه پرداخت وگرنه تکرار مکرراتی از قبیل "حلم اسلامی" و "تحمل شکست" جز نمکی بر زخم نخواهد بود.

ب- این روزها محافلی در شهرستان ها به شدت مشغول دامن زدن به این گزاره هستند که چون در تهران رای موسوی بیش از احمدی نژاد بوده است تهرانی ها می خواهند خواست خود را به همه ایران تحمیل کنند.
احمدی نژاد استاد شکاف و تفرقه انداختن میان جامعه ایرانی است...شکاف غنی و فقیر...شهری و روستایی... با فرهنگ و بی فرهنگ... دین دار و بی دین...شیعه و غیر شیعه و شکاف های قومی و قبیله ای همه و همه در زمان او ایجاد یا تعمیق شده اند.
برای مقابله با تمهید فوق شاید لازم باشد که آقایان موسوی، کروبی و خاتمی هر یک در روزهای آینده با برنامه ریزی قبلی در مراکز استانهای کشور حاضر شوند و حضور آنها سبب شکل گیری اجتماعات وسیعی خواهد شد که گزاره فوق را بی اثر خواهد کرد.

انتخابات 16

2009-06-15T21:35:00.002+04:30

هفته پیش زمانی که مناظره بین کروبی و موسوی برگزار شد در انتهای مناظره کروبی دو بار با تاکید از موسوی پرسید که آیا تا انتها ایستاده است؟...و ایشان پاسخ داد بله!

شاید مهندس موسوی تصور نمی کرد که به این زودی مجبور شود ایستادگی خود را اثبات کند.

پرسش این است که چرا احمدی نژاد حاضر است با تن دادن به چنین میزان آبروریزی و تقلب وسیع و آشکاری برای این مقام پای بفشارد؟

پاسخ این سوال در یک کلمه "پول" است!

احمدی نژاد پس از ماجرای سوآپ نفت و پرونده ای که برایش در دادگستری اردبیل گشوده شده بود و در حالی که اصلا جزء کاندیداهای شهرداری تهران مطرح نبود با فشار محافلی (که احتمالا با قسمتی از آن پول تطمیع شده بودند) به شهرداری تهران برگزیده شد و پرونده دادگاه او متوقف شد.

دو سال بعد و با برداشت غیرقانونی سیصد ملیارد تومان از بودجه شهرداری تهران که مخارج تبلیغات و سازماندهی بسیجیان برای رای دادن به ایشان را تامین می کرد احمدی نژاد در عین ناباوری رییس جمهوری ایران شد و طرح تحقیق و تفحص راجع به آن در مجلس متوقف شد.

امسال نیز درست در موقع انتخابات هزار ملیارد تومان مفقود شده است و اگر احمدی نژاد رییس جمهور نمی شد باید صبح شنبه برای هر سه پرونده به دادگاه می رفت و در دادگاه پای بسیاری از دوستانش که وزرا و دوستان فعلی او هستند به میان کشیده می شد.

بناببراین اگر بناست کسی برای این پرونده ها به دادگاه برود برایش یک پرونده تخلف و تقلب لنتخاباتی اضافه هم زیاد توفیری ندارد.

احمدی نژاد در مناظره های تلویزیونیش هم نشان داده است که برای فرار از یک موقعیت ناگوار به راحتی دروغ می گوید و تقلب می کند و ابایی ندارد که روز بعد رسوا شود...مهم فرار کردن از یک موقعیت ناگوار است!

از طرف دیگر فراموش نکنید که انتخابات ریاست جمهوری در واقع انتخابات برای بیش از ده هزار شغل مدیریت است که با توجه به ساخت نظام مدیریت در ایران همه این پست ها واجد منافع اقتصادی بی شماری است که برای دارنده گانش بسیار وسوسه کننده و اغواگر است.

اما اینکه نتیجه این نبرد در رده های مختلف قدرت به کجا خواهد انجامید... امیدوارم که راهپیمایی وسیع امروز تهران رهبری و سایر تصمیم گیران ارشد نظام را به این نتیجه برساند که بهتر است با متانت کمی عقب بکشند تا برای خود اعتبار و به تبع آن قدرت مانوری باقی بگذارند.

انتخابات 15

2009-06-12T09:55:00.000+04:30

صبح کله سحر عیال را بیدار کردم و رفتیم مسجد محل!
در مسجد بسته بود...صبر کردیم تا باز شد.
برای اولین بار در سی سالی که در این محله زندگی می کنیم داخل مسجد محل شدم!
پشت سرم ساعت هشت صبح یک صف 10-12 نفره تشکیل شد.
من و عیال هر دو به عنوان نفر اول و دوم به کروبی رای دادیم.
رای نفر سوم را هم که یک مرد چاق و کچل و کوتاه و سیبیلو بود دیدم که به میرحسین رای داد.
با این حساب مطمئنم که احمدی نژاد می رود و من چهار شرطی را که دو ماه و نیم پیش در یک مهمانی بسته بودم خواهم برد!

انتخابات 14

2009-06-11T10:27:00.009+04:30

شنیدم گوسفندی را بزرگی
رهانید از دهان و چنگ گرگی

سحرگه کارد بر حلقش بمالید
روان گوسفند از وی بنالید

که از چنگال گرگم در ربودی
چو دیدم عاقبت گرگم تو بودی

سعدی

در سال 1368 پس از فوت آیت الله خمینی، آقایان خامنه ای و رفسنجانی، در غیاب آیت الله منتظری و با همکاری سید احمد خمینی سناریویی را اجرا کردند که منتهی به توزیع قدرت عمدتا سیاسی و نظامی در دست رهبر مادام العمر و قدرت عمدتا اقتصادی در دست رییس جمهور محدود الزمان شد.
آنچه در نگاه اول به ذهن متبادر می شود کم بودن اختیارات ریاست جمهوری یا به تعبیر آقای خاتمی تدارکاتچی بودن است اما با نگاه دقیق تر (مخصوصا اگر از دریچه دید رهبری به قضایا نگاه کنیم) رهبر کسی است که علیرغم داشتن قدرت سیاسی و نظامی مجبور است که بودجه خود را از نهادی دیگر بستاند و این رویه برازنده مقامی که می تواند با برنامه ریزی صحیح همه قدرت را مالک شود نبود.
فراموش نکنیم که قدرت نظامی را نمی توان هر روز وارد معادلات قدرت کرد و قدرت سیاسی را هم نمی توان به بازار برد و با آن چیزی را خرید اما قدرت اقتصادی هم منعطف است و هم قابل خرد شدن و خرج کردن و استفاده مدام است.
لذا در انتخابات 76 و بعد از اتمام دوره هاشمی رفسنجانی زمانی که پیشنهاد تمدید دوره ریاست جمهوری آقای هاشمی توسط رهبر (با استفاده از قدرت سیاسی) وتو شد هر دو وارد یک بازی پنهانبرای تصاحب قدرت اقتصادی شدند و هاشمی از خاتمی حمایت کرد و رهبر پشت سر ناطق ایستاد.
وقتی استفاده از قدرت سیاسی برای تملک قدرت نظامی در سال 76 جواب نداد در سال 84 رهبر قدرت نظامی را هم وارد برنامه خود برای کسب قدرت اقتصادی کرد و با شرکت دادن وسیع و سازماندهی شده بسیج درانتخابات به خصوص در استان های تهران و اصفهان جای کروبی را به احمدی نژاد داد.
تخمین زده می شود که بیش از دو و نیم ملیون رای احمدی نژاد در دور اول با این مکانیزم به دست آمده باشد.
در برابر اعتراض کروبی به این تخلف و درخواست او برای بازشماری آرا، حداقل در دو حوزه تهران و اصفهان، خاتمی این انتخابات را سالم ترین انتخابات پس از انقلاب دانست...شاید می پنداشت که احمدی نژاد با رای واقعی کمتر از سه ملیون رقیب آسان تری برای رفسنجانی با شش ملیون رای است.(کروبی بیش از پنج ملیون رای کسب کرده بود)
در دور دوم انتخابات اما احمدی نژاد با افشاگری های وسیعی که از طرف سپاه و بسیج علیه گذشته هاشمی صورت داد بدون آن که نیاز به تقلب داشته باشد با هفده ملیون رای برنده شد و رهبر را در چهار سال گذشته به طور همزمان صاحب قدرت سیاسی، نظامی و اقتصادی کرد.
در این دوره مجددا هاشمی رفسنجانی (این بار با واسطه موسوی) و رهبر (با واسطه احمدی نژاد) به رویارویی پرداخته اند ونیروهای خود را در خیابان ها به راه انداخته اند.
ماجرا را مرور می کنیم.
حرکت اول:
هاشمی رفسنجانی و خاتمی موسوی را به صحنه انتخابات وارد کردند و موج سبز را با حمایت مالی هاشمی به نفع او به راه انداختند.
حرکت دوم: در پاسخ به این امر احمدی نژاد صحنه گردانی هاشمی را با ذکر فساد مالی او و با قصد کسب مجدد قدرت اقتصادی در این ماجرا فاش کرد و رقابت پشت پرده را عیان کرد.
حرکت سوم:هاشمی خواهان عذرخواهی احمدی نژاد و اختصاص زمان برای پاسخگویی در صدا و سیما شد.
حرکت چهارم: درخواست های وی هر دو رد شد.
حرکت پنجم: هاشمی رفسنجانی که خطر حذف برنامه ریزی شده خود را از صحنه قدرت جدی دید با نامه ای به رهبری از او خواستار اتخاذ موضع روشن در این زمینه شد و همزمان موج سبز به صورت سازماندهی شده در هفته اخیر به شدت افزایش یافت و به کارنوال های روزانه و پایکوبی های شبانه انجامید...این قدرت نمایی و لشکرکشی هاشمی است.
موقعی که هاشمی در نامه خود به رهبر تاکید می کند که اگر من هم صبورانه از حق خودم بگذرم ملتی که با سینه های سوزان! در خیابان ها حضور دارند از این ماجرا نمی گذرند اشاره به همین لشکر کشی دارد .
حرکت ششم را رهبر باید انجام دهد و بسیار حرکت دشواری است...او قصد دارد این حرکت را تا پایان انتخابات به تاخیر بیندازد و آن هنگام اگر توانست احمدی نژاد را از صندوق بیرون بیاورد بر علیه هاشمی موضع بگیرد.
هاشمی در صدد است که اگر احمدی نژاد از صندق بیرون آمد لشکر سبز را به خیابان بکشد و صدا و سیما و وزارت کشور را اشغال کنند.
رهبری با واسطه سپاه پیشاپیش این حرکت را انقلاب مخملین خوانده و وعده سرکوب آن را داده است.

اما در پاسخ به این حرکت هاشمی با یارکشی از میان روحانیان قم و مجلس خبرگان سیگنالی به رهبری فرستاده است که استفاده از قدرت نظامی بر علیه مردم غیر مسلح ممکن است به خلع وی بینجامد.

شایع شده است که در دیدار شب گذشته دو طرف توافق کرده اند که انتخابات را سالم برگزار کنند و نتیجه آن را بپذیرند.

اما سخن من با طرفداران موسوی که در این موج سبز، کارناوال های روزانه و پایکوبی های شبانه شرکت دارند این است که خسته نباشد..از ته دل .امیدورام که بعد از سی سال واقعا به شما خوش گذشته باشد.

اما بیایید با تبعیت از یک سنت حسنه ایرانی، حالاکه در ضیافت هاشمی رفسنجانی خوشگذرانی ها را کرده اید در انتخابات به کروبی رای دهید که برنامه هایش نماینده آرمان هایتان است وگرنه سرباز سیاهی لشکر هاشمی بیش نخواهید بود و از این بابت تفاوتی با آنان که رای خود را به چک پولهای اهدایی احمدی نژاد می فروشند و ناخواسته عمله استبداد می شوند نخواهید داشت.

پروپاگاندا یا جوسازی نوعی از ارائه اطلاعات هماهنگ و جهت‌دار برای تأثیر گذاری بر عقاید و یا رفتارهای افراد یک جمعیت می‌باشد. پروپاگاندا، تبلیغاتی در تضاد با ارائه آزاد اطلاعات می‌باشد.

دراین روش سعی می‌شود که بادادن شعارهایی با مفهوم مبهم و کلّی توجه افکار عمومی به پیام مبلغ جلب شود. این پیام‌ها اغلب بر حول محور ارزش‌هایی همچون شرافت،دین، افتخار به میهن و میهن‌پرستی یا ارزشهای خانوادگی می‌باشد.

آیا رفتاری که ستاد و طرفداران موسوی با شما کرده اند غیر از این بوده است؟ و اگر کروبی فاقد رای است چرا هر روز دهها پیام و شایعه دال بر انصراف او برای جلب و جذب طرفدارانش پخش می شود.

چرا با اصرار و تاکید بر گزاره نادرست "رای دادن به کروبی سبب رییس جمهور شدن احمدی نژاد می شود" سعی دارید که آنها را منصرف کنید؟
فردا که موج سبز، فرو کوفته به صخره های ناکامی، بازگردد آیا پشیمانی دیر نیست؟

بالاترین

انتخابات 13

2009-06-09T22:00:00.004+04:30

من در طول یک ماه و نیم گذشته 134 نفر را برای رای دادن به کروبی قانع کرده بودم که متاسفانه پس از مناظره های او مقداری از آنها ریزش کرده اند.
مناظره های کروبی اگرچه از نظر محتوا خوب بودند و مثلا اگر متن نوشته شده مناظره ها را بخوانیم (مثلا در اینجا) جالب و دلگرم کننده اند اما از نظر شکلی واجد نکات منفی فراوانی هستند.
به عنوان مثال در هر سه مناظره خطاب کروبی به ملت و رویش به مجری بود و اصلا دوربین را نگاه نکرد.
خشم او در مناظره با احمدی نژاد اگرچه موجه بود اما سبب ریزش تعدادی از مرددین به سمت میرحسین شد.
حافظه ای که به مددش نیامد و زمان بندی که نتوانست رعایت کند و پیگیری مطالبی که انجام نشد...
و بدتر از آن نپرداختن به مناظره با میرحسین که من قبلا بارها تاکید کرده بودم که رقیب اصلی کروبی در دور نخست است.
دو روز گذشته مدت زمان زیادی از وقتم را صرف قانع کردن مجدد بسیاری از مرددین به انتخاب کروبی کرده ام و اگرچه همه به ظاهر قانع شده اند اما واقعا نمی دانم که چه تعداد از آنها در روز رای گیری به کروبی رای خواهند داد.
با این حال انتخاب اول من کماکان کروبی است.
نکاتی که به نظرم برای رییس جمهور مهم است در بین این چهار کاندیدا بیش از همه در کروبی دیده می شود.
مهم است که رییس جمهور در ایران امروز از اقتصاد سر در نیاورد و ادعایی هم در این مورد نداشته باشد اما متعهد به استفاده از بهترین اقتصاد دانان باشد.
شجاعت، صراحت، شفافیت، اعتقاد به مشورت، پیگیری حقوق بشر، قدرت چانه زنی و پایداری بر سر مواضع از جمله برتری های شخصی مهدی کروبی بر رقبا است... برتری تیم و برنامه های او هم که قاعدتا مورد قبول همگان است.
مطمئنا اگرصیانت از حقوق شهروندی، حقوق زنان و اقوام، مخالفت با نظارت استصوابی و سانسور و حمایت از اقوام و اقلیت ها در بیانیه های کروبی مطرح نمی شد سایرین اصلا اسمی از آنها به میان نمی آوردند....تغییر قانون اساسی که حتی مورد اشاره شان قرار نگرفت.
من در دور اول از مهدی کروبی دفاع می کنم و اگر به دور دوم نرسید آنگاه با وجود انتقادات اصولی و اساسی که به میرحسین دارم و مخصوصا سیاست های اقتصادی او را مخدوش و خطرناک می دانم اما به میرحسین رای خواهم داد.
من از کروبی توقع بهبود وضع اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاست های داخلی و خارجی را دارم اما از میرحسین چنین توقعی ندارم...رای من به او فقط جهت جلوگیری از گسترش و رشد روش های مخرب احمدی نژادی در زمینه های فوق است!
همچنین می دانم که در کمتر از شش ماه بیشتر کسانی که از موضع تحریمیون به میرحسین پیوسته اند نامید خواهند شد...از همین حالا بگویم که حق ندارند فاتحه اصلاح طلبی را بخوانند!...آنها یک "اصولگرای انقلابی" را انتخاب کرده اند.
رای به کروبی در دور اول سبب می شود که حتی اگر او انتخاب نشود و میرحسین به دور دوم برود نیازمند آرای طرفداران کروبی برای برد انتخابات باشد و متوجه شود که رای دهندگانش فقط اصولگرایان یا جو زدگان و یا تحریمیون و موج سواران نیستند و باید برای آنان که دغدغه حقوق بشر و دموکراسی و تغییر دارند هم چاره ای بیندیشد.
راستی آهنگ ساسی مانکن را برای کروبی شنیده اید؟

بالاترین

انتخابات 12

2009-06-09T08:18:00.005+04:30

در مطب نشسته ام و مطابق معمول از بیماران می پرسم که به چه کسی رای خواهند داد.
خانمی حدودا چهل ساله که ساکن یکی از روستاهای اطراف اصفهان است و از بیماران قدیمی من است می گوید: احمدی نژاد!
می پرسم: چرا؟
پاسخ می دهد که احمدی نژاد با فساد می جنگد و...
برایش توضیح می دهم که اینگونه نیست و با اشاره به روزنامه های روی میز مثال می زنم که در زمان شهرداریش سیصد ملیارد تومان کم آورده و حالا هم هزار ملیارد تومان دیگر و احتمالا این پولها را صرف تبلیغات ریاست جمهوریش کرده است..
با پوزخند احمدی نژادی نگاه عاقل اندر سفیهی به من می کند و با لهجه غلیظی اصفهانی می گوید:
آقای دکتر...شوما چقده ساده ین...این حرفا رو براش درآوردن!!
از اینکه یک زن بیسواد دهاتی که در عمرش غیر از پای منبر و صدا و سیمای منبر گونه منبعی برای کسب اطلاعات نداشته است با چنین اعتماد به نفسی مرا خطاب قرار می دهد لجم گرفته بود.
دفترچه بیمه اش را برداشتم و حدود صد هزار تومان عکس و آزمایش گرانقیمت برایش نوشتم!!
.

انتخابات 11

2009-06-04T16:49:00.008+04:30

دیشب مناظره احمدی نژاد و موسوی را دیدم و امروز نیز مجددا نوار ضبط شده اش را مشاهده کردم.
هر دو طرف واجد نقاط ضعف و قوتی بودند که برای طرفداران آنها موجب رضایت است.
به نظرم اما در مجموع میرحسین نتوانست از برتری خود نسبت به احمدی نژاد به نحو احسن استفاده کند و و علت آن هم زیرکی و حیله گری محمود بود.
احمدی نژاد با تشکیل یک ساختار ذهنی برای جامعه هدف خود (همان اقشار فرودست جامعه که تا حد زیادی جامعه هدف میرحسین هم هستند) چنین جلوه داد که هاشمی رفسنجانی و مافیای وابسته به او معرکه گردان کسانی است که موسوی را جلو انداخته اند و هزینه های گزاف او را تامین می کنند تا او رییس جمهور شود و آنها بتوانند به چپاول خود ادامه دهند.
موسوی اصلا نتوانست مخاطب عامی با اطلاعات اندک را قانع کند که این حرف ها دروغ است...البته مخاطب خاص با زمینه اطلاعات قبلی می توانست که میزان صدق و کذب این ادعا را درک کند اما موسوی دلیلی بر بطلان این فرضیه برای مخاطب عام (عامی) نداشت و آنها احتمالا با ذهن توطئه یاب خود قانع شدند که کاسه ای زیر نیم کاسه است.
در راند آخر و مخصوصا با حرف هایی که محمود راجع به زهرا رهنورد زد مخاطب عام را تا حدودی از خود دور کرد.
همین جا بگویم که سیمای جمهوری اسلامی شش کانال دارد که روزانه صد ساعت برنامه پخش می کنند ولی فقط بیست روز و آن هم روزانه نیم ساعت به تبلیغات انتخاباتی اختصاص داده است و سهم کروبی و رضایی در طول این مدت مجموعا حدود سه تا چهار ساعت است.
در سایر کشورها این تلویزیونها هستند که دنبال نامزدها می گردند تا با آنها مصاحبه کنند و دیدگاه هایشان را بیان کنند اما در اینجا بارها کروبی از تلویزیون خواسته است که به مشاورانش اجازه بدهند به مشاورن سایر نامزذها مناظره کنند و آنها اجازه نمی دهند.
این کار بیش از همه به کروبی لطمه می زند چرا که محمود که همه صدا و سیما را به عناوین مختلف به تلبیغ برای خود واداشته است و موسوی هم با سبزپوشان پر حرارت جوانان سبز پوشش جلوتر از کروبی است و حرف چندانی هم برای جلب مخاطب در تلویزیون ندارد و چه بسا تبلیغات مکرر تلویزیونی و مناظره های کارشناسانش با مشاوران کروبی موجب ریزش آرایش به سمت کروبی هم بشود.
اما غرض اصلی من از نوشتن این متن این است که من برای کروبی هم در برابر احمدی نژاد سرنوشت بهتری نمی بینم.
واقعیت این است که شیخ هم به اندازه میرحسین از "عدم حضور ذهن ناشی از کبر سن" رنج می برد و به اندازه او نقاط تاریکی دارد که محمود می تواند بی مهابا به آنها بتازد و با توجه به اینکه این مناظره ها تکرار نمی شود شیخ هم فرصت پاسخگویی نیابد.
لذا در صدد بر آمدم که با کمک هم نکاتی را که برای پیروزی کروبی به ذهن مان می رسد با هم مبادله کنیم و برای تیم او بفرستیم...شاید به کار آید.
اولین و بهترین کار این است که شیخ به علت عارضه قلبی و سکته خفیف در شب مناظره در سی سی یو بخوابد!! و به جای او کرباسچی یا ترجیحا مهاجرانی در مناظره با محمود و کرباسچی یا ترجیحا عبدی در مناظره با موسوی حاضر شوند و بدون تردید شیخ را در مرحله اول با آرای بسیار بالا رییس جمهور کنند!(شوخی کردم بابا جان)
دوم اینکه اگر کار فوق ممکن نشد استراتژی تیم بهتر است برنامه ریزی همزمان برای بردن هر دو مناظره باقیمانده باشد...خوشبختانه مناظره اول کروبی با رضایی بود که چندان مخاطبی نداشت وگرنه شیخ چندان سرافراز از آن بیرون نیامد.
برای این دو مناظره هدف باید آن باشد که کسانی که بین موسوی و کروبی مرددند را به سمت کروبی جذب کرد .
می گویند بهتر است با خرس در دشت و با شیر در کوه جنگ کرد تا نتوانند از تواناییهای خود استفاده کنند.
به این منظور باید به شیخ یاد آور شد که مطلقا متانت را از دست ندهد وبه جای آن سعی کند محمود را عصبانی کند.
سوم اینکه مطلقا در وقت محدودی که دارد حرف سهام نفت را پیش نکشد مگر آنکه محمود به آن اشاره کند و بخواهد آن را مصادره کند چرا که توضیح ناقص این طرح با توجه به زمان اندک مناظره نقض غرض بوده و نظر مخاطبین عامی را جلب نمی کند و مرددین بین شیخ و مهندس را که از طبقه متوسط شهری هستند به سمت موسوی سوق می دهد.
چهارم اینکه برای ایرادات احتمالی که از او خواهند گرفت پاسخ های متناسب پیدا کند...به عنوان مثال محمود که بی پروا تر و بی حیا تر است ممکن است به شیخ طعنه بزند که تو بدون مشاورانت نمی توانی حرف بزنی و جواب از پیش طراحی شده شیخ می تواند این باشد که همه مشکل امروز مملکت ما این است که شما بدون مشاورانت حرف می زنی!
در این مورد بهتر است حتما با مهاجرانی مشورت شود.
پنجم اینکه باید در نخستین فراز از سخن شیخ کلمه ای یا عبارت کوتاهی بیابد که به عنوان "کلید واژه" دولت احمدی نژاد را با آن وصف کند و در طول مناظره مکررا به آن کلمه ارجاع دهد...کلمه ای که از فردای مناظره بر زبان مردم کوچه و بازار جاری شود و شیخ را به عنوان مبدع آن بشناسند...از نظر من بهترین کلمه در این مورد "دولت فاحشه" است که به خوبی همه رفتار های احمدی نژاد از خود نمایی تا هرزه دری و هوچی گری را پوشش می دهد.
از آنجا که این کلمه را نمی توان در مناظره به کار گرفت پیشنهادات خود را بنویسید و تیم هم بهتر است از عبدالکریم سروش و دکتر مهاجرانی برای یافتن چنین کلمه ای مدد جوید.
منتظر نظرات شما می مان.
اگر کسی دسترسی به اعضای تیم کروبی دارد خواهش می کنم که نشانی این مطلب را به آنها بدهید شاید نکاتی از آن یا از کامنت هایش به دردشان بخورد.

لینک مطلب در بالاترین

انتخابات 10

2009-06-01T15:19:00.003+04:30

نیروهای برانداز مسلح----سلطنت طلبان-----مشروطه خواهان-----جمهوری خواهان و نیروهای ملی------نهضت آزادی و ملی مذهبی ها-----افراد کروبی-----افراد خاتمی و مشارکت---مجمع روحانیون---موسوی----رفسنجانی و کارگزاران----جامعه روحانیت و راست میانه رو---رضایی----رهبر---راست رادیکال و احمدی نژاد و سپاه و موئتلفه

1- من طیف سیاسی امروز ایران را به شرح فوق می بینم و از آنجا که خود را متعلق به جمهوری خواهان و نیروهای ملی می بینم طبیعتا نزدیک ترین فرد به خود را در این طیف کروبی می دانم.

2-صفت ممیزه و ممتاز برای هر شغل متفاوت است، به عنوان مثال رئوفت اگرچه برای همه خوب است اما پرستاران و مربیان مهد کودک به این صفت شدیدا نیازمندند. صفات ممیزه و ممتاز برای رییس جمهور مشورت پذیری، شجاعت و صراحت، دید باز و نگرش عام، مدرنیسم، سماجت و پایداری و بسیاری صفات دیگر است که بیشتر آنها در کروبی به مقادیری هست و در دیگران کمیاب تر و نادرتر است.

3-برای نخستین با بعد از انقلاب کروبی نخستین کسی است که با برنامه مدون و تیم ورزیده و حزب و روزنامه وارد عرصه انتخابات شده است...برای من که دلبسته مدرنیسم هستم اینها نکات قوت کمی نیست.

4-اگر کروبی رییس جمهور شود ختم قاعده مرید و مرادی در سیاست این ملک اثبات می شود که دستاورد شگرفی خواهد بود.

5- کروبی خوب یا بدش و زیر و رویش و عملکرد قابل انتقادش بیش از سایر کاندیداها شفاف است.

6- کروبی علیرغم عبا و عمامه اش نظرات پیشرو و مدرن تری ارائه می دهد...این نظرات صرف نظر از اینکه قابل اجرا باشند یا نباشند، قابل تبدیل به یک نوع همه پرسی هستند.

و اکنون بیش از پیش به سخن کرباسچی معتقد می شوم که اگر کروبی رییس جمهور نشود در چهار سال آینده افسوس آن را خواهیم خورد.

احمدی نژاد نماد حفظ وضعیت موجود، موسوی نماد بازگشت به گذشته و کروبی نماد تغیی به سوی آینده است.
کروبی به باور من، تنها نامزد اصلاح طلب این دوره است...برایش و در واقع برای خودمان تبلیغ کنیم.

انتخابات 9

2009-05-31T13:36:00.003+04:30

صرف نظر از اینکه قصد دارید در انتخابات شرکت کنید یا آن را تحریم نمایید لطفا با ذکر سن خود به این سوال پاسخ دهید:
از چهار کاندیدای موجود کدامیک کمتر از همه به آرا و عقاید رهبر نزدیک است؟
به عبارت دیگر، به نظر شما رهبر از انتخاب کدامیک کمتر از همه خشنود خواهد شد؟

انتخابات 8

2009-05-28T16:30:00.010+04:30

استدلال هات خیلی بازاری بودند و دو دو تا چارتا. خوشم نیومد که اینطور نفع وضرر رو محاسبه می کنید.

از کامنت ناشناس

دوست عزیز فکر نمی کنم که از استدلالات حزب مشارکت و کارگزاران (رای آوری به عنوان ملاک انتخاب) کاسبکارانه تر باشد. اگر استدلال آنها را صحیح فرض کنیم می بایست حزب جمهوری خواه آمریکا هم از اوباما حمایت می کرد!
حزب پیشتر و بیشتر از هر چیزی به شخصیت نیاز دارد و شخصیت هم به پایداری از اصول قوام می یابد.

********************************************

امثال شما که با این چرخش های سیاسی و با رای دادن خود به رژیم آخوندی مشروعیت می بخشید از طرفداران واقعی جمهوری اسلامی هم بدترید.چطور شرم نمی کنی که با آن همه رجز روشنفکری خواندن زیر علم یک آخوند رسوا رفته ای و برایش سینه و زنجیر و حتی قمه می زنی؟
از کامنت مهشید
مهشید خانم عزیز
می دانید که چرا در عراق و افغانستان با وجود داشتن حکومت های نسبتا دموکراتیک، دموکراسی نهادینه نمی شود.
پاسخ آن به طور ساده این است که مواد اولیه برای تشکیل یک کشور دموکراتیک انسان های دموکرات هستند و حکومت طالبان و صدام در این کشورها انسان دموکراتی را باقی نگذاشت که بتواند کمر راست کند و بر ارزشهای دموکراتیک پای بفشارد.

به همین سبب است که تا ذره ای از آنها غافل می شوی به نهادهای مذهبی رای می دهند و دادگاه شریعت و قوانین دینی را برمی گزینند.
من در انتخابات پیشین رای ندادم به امید آنکه مردمی که گمان می کنند لایه های سنتی و قشری می توانند برای آنها و کشورشان مفید باشند سر کار بیایند و به وضوح اشتباه دهشتناک آنها را پیش رویشان بیاورند.
احمدی نژاد آمد و با رفتارهای ویرانگرش اقتصاد، سیاست خارجی، فرهنگ، حقوق بشر و آزادی های فردی را نشانه گرفت اما شوربختانه قیمت نفت افزایش یافت و او با درک کامل شرایط اقشار فرودست تر و بی فرهنگ تر آنها را به عنوان جامعه هدف برگزید و با توزیع این پول بی دریغ تاثیر مخرب سیاست های اقتصادیش را پوشاند و آثار مفتضح سیاست های خارجی اش را پیروزی جلوه داد و فرهنگ و حقوق بشر و آزادی های فردی که ارزش های طبقه متوسط هستند را بی قدر و تحقیر کرد.
احمدی نژاد بر تعداد "احمق های پر مدعای وقیح" آن چنان افزود که بی مهابا و با پشتوانه تاییدهای دولت به تمسخر صاحبان علم و فرهنگ پرداختند.
یادم می آید که روزی در دوران انترنی از استاد اطفال خود پرسیدم که چرا پفک نمکی را با وجود آنکه کالری چندانی ندارد برای بچه ها ممنوع می کنید؟
جوابش چنان قانع کننده بود که هنوز هم در گوشم زنگ می زند.
او گفت: پفک نمکی ذائقه بچه را تغییر می دهد و بچه ای که پفک می خورد دیگر به شیر و گوشت و تخم مرغ تمایلی نشان نمی دهد.
ملتی هم که به خرافات و روضه و چاه جمکران عادت کند به سختی می تواند به مسیر رستگاری بازگردد.
اکنون ما مانده ایم واین انتخابات:
سالهاست که همین حکومت در گوش ما خوانده است که "شرکت در انتخابات رای به نظام است"...آیا واقعا این طور است؟
آیا حکومت با این شگرد قصد ندارد که مخالفان را از انتخاب هر چند محدود و ناعادلانه ای که دارند منصرف کند؟
من رای می دهم برای آنکه اگر روزی نظام جمهوری اسلامی مجبور به پذیرش قواعد دموکراتیک شد و یا با نظامی دموکراتیک جایگزین شد کسانی در این کشور وجود داشته باشند که جامعه هدف روشنفکران باشند.

بالاترین

این طنز بی نظیر را هم راجع به زهرا رهنورد بخوانید

سیب زمینی من به رنگ سبز نیست!

انتخابات 7

2009-05-26T13:00:00.009+04:30

اگر فردا انتخابات ریاست جمهوری برگزار شود محتمل ترین نتیجه این است که احمدی نژاد به عنوان فرد اول و موسوی به عنوان فرد دوم به مرحله دوم بروند و کروبی و رضایی به ترتیب سوم و چهارم شوند و حذف شوند.
کسانی که از کروبی حمایت می کنند و رییس جمهور شدن او برایشان اولویت اصلی است باید گزاره های زیر را در نظر بگیرند.
1- از نقطه نظر پراگماتیستی رقیب اصلی کروبی (بدون تعارف) موسوی است چرا که آرای احمدی نژاد به خاطر جنس و روحیه هوادارانش به راحتی قابل تبدیل به رای برای کروبی نیست اما بسیاری هستند که بین موسوی و احمدی نژاد مرددند.
2- در چنین شرایطی تکرار مکر این عبارت که "مهم نیست به که رای می دهید فقط به احمدی نژاد ندهید" یا "کاندیداهای اصلاح طلب از هم انتقاد نکنند" فقط به نفع موسوی است که رای بیشتری دارد.
3-بنابراین هر رای که از احمدی نژاد یا تحریمیون به سبد کروبی ریخته شود فقط یک پله او را بالا می برد اما هر رایی که از طرفداران موسوی کاسته شود و به کروبی افزوده شود او را دو پله بالا می برد و جای نفر دوم را عوض می کند.
بنابراین من اعتقاد دارم که باید در شانزده روز آینده طرفداران کروبی به تبلیغ وسیع و گسترده و چهره به چهره برای او بپردازند.
با توجه به تجربه ای که من در چند روز گذشته جهت قانع کردن دیگران برای رای دادن به کروبی کسب کرده ام لازم دیدم که نکاتی را با شما به اشتراک بگذارم تا اگر صلاح دیدید چیزی بر آن بیفزایید یا برخی را تصحیح کنید.
1- هر روز حداقل یکی از حامیان موسوی یا دو نفر از تحریمیون یا (به احتمال کمتر) طرفداران احمدی نژاد را به رای دادن به کروبی قانع کنید و از آنها هم بخواهید که این کار را هر روز تکرار کنند.
2- از بحث کردن و تلاش برای قانع کردن غریبه ها پرهیز کنید و به خانواده و دوستان خود بپردازید.
3-برای تبلیغ باید مطالعه و شناخت دقیق از کاندیداها داشت...اگر حین بحث با طرفداران یکی از کاندیداها کم آوردید سعی کنید شماره موبایل یکی از دوستانتان که واردتر است بگیرید تا او به شما کمک کند...همین کاری که زن من می کند.
4-نخستین و مهمترین چیزی که باید به طرفداران موسوی بگویید این است که با رای دادن به کروبی و به اصطلاح شکستن آرا شانس احمدی نژاد برای انتخاب شدن زیاد نمی شود...در تجربه من با اثبات همین نکته حدود یک سوم طرفداران موسوی به کروبی می پیوندند.
5-از صمیم قلب تبلیغ کنید و نگذارید که لشکر سوت و کف زدن بر شما غلبه کنند...یادآوری این نکته که موسوی را باید از گفته های خودش و عملکرد گذشته اش شناخت نه تعریفی که سایرین از او می کنند و یادآوری اکراهی که او از اصلاح طلب خواندن خود دارد بی تاثیر نیست.
6-فراموش نمی کنم که در زمان انقلاب بسیاری از توانایی ها و قابلیت ها به آیت الله خمینی نسبت داده می شد که یکی از شاخص ترینش این بود که امام به هفت زبان زنده دنیا مسلط است و دکترا از سوربن دارد و این گفته ها و مشابه این سخنان در تهییج مردم بسیار موثر بود...دو سه ماه بعد از پیروزی انقلاب وقتی یاسر عرفات به ایران آمد وامام که مرجع تقلید بود و همه درس هایش را به عربی خوانده بود و 15 سال آخر عمرش را در عراق گذرانده بود برای گفتگو با او از مترجم عربی به فارسی استفاده کرد...بسیاری از آن تصویری که از او ساخته بودند در اذهان فرو ریخت...به طرفداران موسوی یادآوری کنیم که با چنین احساساتی دیگر نمی توان به پدران خود در سال 57 خرده گرفت.
7-برای تشویق تحریمیون به شرکت در انتخابات بهتر است امثال دکتر نوری زاده و دکتر سازگارا، که بر بخش قابل توجهی از تحریمیون از طریق صدای آمریکا تاثیر دارند، بخواهیم که نه تنها در این رسانه آنها را به رای دادن تشویق کنند، بلکه کروبی را به عنوان کاندیدای اصلی معرفی کنند.
اگر نکته دیگری به نظرتان می رسد لطفا مضایقه نفرمایید.
لینک مطلب در بالاترین

این مطلب دقیق و خواندنی را هم بخوانید.

انتخابات 6

2009-05-21T11:33:00.001+04:30

دلایل من برای ترجیح کروبی به موسوی از این قرارند.
1- سابقه موسوی بسیار سیاه تر از کروبی است ولی چون حافظه تاریخی ما ایرانیان ضعیف است و حوادث دورتر را به آسانی فراموش می کنیم و یا با بی تفاوتی بزرگ منشانه!! از کنار آنها می گذریم نمی خواهیم به یاد بیاوریم که موسوی بالاترین مسئول اجرایی در زمان جنگ بود و در اعدام ها و کشتار زندانیان در زندان پس از پایان دوران اسارت، اخراج و پاکسازی بسیاری از اساتید دانشگاه ها، ارتشیان و کارمندان، ادامه بی دلیل جنگ پس از فتح خرمشهر و پس از پذیرفتن قطعنامه صلح سازمان ملل توسط عراق، بستن فضای کشور و سلب آزادی فردی و اجتماعی به شکلی بی سابقه و نیز در سیاست های خارجی و اقتصادیفلج کننده اگرچه نه صد در صد ولی تا حد زیادی مسئول است.
نکته قابل تامل و نومید کننده آن که ایشان از آن دوران به عنوان نوستالژی یاد می کند که یادش همه را به هیجان می آورد و نهایت آرزو و آرمانش "زنده کردن راه روشن امام" و" بازگشت به ارزشها" و "احیای اسلام ناب محمدی" و نهایت حمایتش از حقوق شهروندی بازگشت به ""بیانیه هشت ماده ای امام" است.
آیا همین موارد و موارد مشابه نظیر اعلام سیاست های خارجی مبتنی بر استکبار ستیزی برای اثبات درک منجمد ایشان از زمان کافی نیست؟
2- در زمان حال نیز رفتار موسوی در مقایسه با کروبی نمایانگر جایگاه او در طیف سیاسی است.
در حالی که کروبی از ملاقات و گفتگو با ملی مذهبی ها و دفتر تحکیم وحدت و خوانندگان استقبال می کند موسوی نهایت سعی خود را می کند که حرفی نزند که جناح محافظه کار برنجد...از دیدار با اعضای تحکیم وحدت اجتناب می کند...مانع سخنرانی ملی مذهبی ها در نشست احزاب می شود...از بیم ناخشنودی محافظه کاران، مانع سفر حجاریان به قم برای تبلیغ خودش می شود...ومراقب است که فاصله خود را با اصلاح طلبان حفظ کند.
موسوی در حالی از آزادی مطبوعات سخن می گوید که در هشت سال زمامداریش تنها کیهان و اطلاعات منتشر می شدند.
در حالی از حریم خصوصی و آزادی های فردی می گوید که در دوران صدارتش اتوموبیل ها را برای داشتن نوار کاست موسیقی می گشتند و فراموش نمی کنم که در دوران دانشجویی ما، تنها نماینده دختران اجازه داشت که با نماینده پسران صحبت کند و آن هم به شکل مضحکی در حالی که پشتشان به هم بود صحبت می کردند.
نوستالژی آقای موسوی برای بازگشت به آن دوران قابل درک است.
پشتیبانی خاتمی هم از موسوی شبیه زنانی است که برای شوهرشان مجبورند زن دوم انتخاب کنند و سعی می کنند کسی را برگزینند که از خودشان زشت تر باشد تا شوهر قدر آنها را بداند! و علنا در آخرین حضورش در دانشگاه تهران این را اعلام کرد که بعد از من کسانی خواهند آمد که قدر مرا خواهید دانست.(نقل به مضمون)
اما تعجیل جبهه مشارکت و کارگزاران در حمایت از موسوی برای من قابل درک نیست.
چگونه است که حزبی که شعارش ایرا برای همه ایرانیان است در پشت کسی جمع شده است که نه تنها محل استقرارش در لایه های بین محافظه کاران و اصلاح طلبان صوری (مثل مجید انصاری) است بلکه دایره دوستانش اینگونه تنگ است.
و نیز کارگزارانی که نقطه اتکایشان اقتصاد آزاد است چگونه از کسی حمایت کرده اند که مطلقا به این شیوه نه اعتقاد دارد و نه از آن سر در می آورد.
موسوی همچنین در مقایسه با کروبی فاقد هرگونه برنامه مدون است و جز کلی گویی هایی که از همه کاندیداها شنیده می شود و بیانیه هایی که با مدتی تاخیر نسبت به کروبی صادر می کند چیزی در چنته ندارد.
بسیار گفته می شود که برنامه های کروبی هم غیر عملی است و هم خود او نیز اعتقاد چندانی به آنها ندارد...حتی با قبول این فروض من ترجیح می دهم که به چنین برنامه هایی رای بدهم تا شش ماه دیگر کیهان نتواند بنویسد که وقتی درخواست اصلاح قانون اساسی، صیانت از حقوق شهروندی، رفع تبعیض از زنان، خودمختاری های محدود به اقلیت ها و اقوام، حمایت از تاسیس تلویزیون خصوصی و ... در برابر "احیای اسلام ناب محمدی" و "بازگشت به خط امام" در برابر مردم به رای گذاشته شد آنها دومی را برگزیدند.
برای من آسان تر است که کنار بنشینم و کروبی و موسوی و احمدی نژاد و رضایی را از یک قماش بدانم ومانند پدرانمان که افتخارشان این بود که هیچ مهری در شناسنامه شان درج نشده است، شرکت در انتخاباتی که مطلقا دموکراتیک نیست را تحریم کنم تا اینکه از همه دوستان و آشنایانم بخواهم که به کروبی رای دهند و بعدها هر خرابکاری و خلف وعده ای که او کرد من خودم را در معرض استهزا و طعنه مدام کسانی قرار دهم که به اصرار من به او رای داده اند اما به نظرم این انتخابات اگر همه به خود زحمت تبلیغ شرکت کردن در آن را بدهند قابلیت تبدیل به یک شبه همه پرسی را دارد.

انتخابات 5

2009-05-16T21:50:00.002+04:30

من بین 4 کاندیدای موجود به مهدی کروبی رای می دهم.
دلایلم را بعد از آنکه نتیجه تایید صلاحیت از سوی شورای نگهبان اعلام شد به آگاهی می رسانم.

انتخابات4

2009-05-11T23:18:00.003+04:30

رهنورد هم‌چنین گفت: «امر به معروف و نهی از منکر از آرمان‌های ما به شمار می‌آمد اما هیچ گاه فکر نمی‌کردیم روزی برای این کار گشت گذاشته شود؛ توقع ما برای تحقق این امر گفت‌وگو و دیالوگ بود».

در دوران دانشجویی در دهه شصت روزی با چند نفر از دوستان به یکی از پاساژهای اصفهان که آنروزها محل گشت جوانان بود (مجتمع پارک اصفهان) رفته بودم.

روبروی در اصلی پاساژ اتوبوسی ایستاده بود و چند مرد ریشو از کمیته ها (که آن موقع وظایف نهی از منکر را به جای نیروی انتظامی انجام می داد) از زنان کم حجاب می خواستند که سوار اتوبوس شوند.

صحنه بسیار ناراحت کننده اش این بود که اگر زنی از سوار شدن خودداری می کرد چهار مرد ریشوی دیگر با یک پتو به او حمله می کردند (چون نمی توانستند از نظر شرعی به آنها دست بزنند) و او را در پتو می انداختند و به اتوبوس می بردند...

به نظر می آید که میرحسین و همسرش استانداردهای متفاوتی نسبت به مخاطبانشان دارند.

خانم پروفسور رهنورد سالها ریاست دانشگاه الزهرا را به عهده داشته اند که تا سالها نه تنها ورود هر مردی به هر عنوان به آن ممنوع بود بلکه هیچ زنی بدون حجاب برتر (چادر و چاقچور) نمی توانست به آن قدم بگذارد.

آقای موسوی هم نهایت تعریف مورد قبولش از "حقوق شهروندی" بازگشت به "بیانیه هشت ماده ای آیت الله خمینی" بود.

ناگفته پیداست که تا چنین یخ های منجمدی باز شود آتش های فراوان باید برپا گردد!

مرتبط:

خاطرات دهه شصت

لطفا مخصوصا کامنت ها را بخوانید.

از دید من مهمترین عوارض جنگ نه کشته‌های فراوانش بود که صدها هزار نفری که در این سالها در حوادث رانندگی یا زلزله از بین رفته‌اند، دیگری یادی از آنان نیست، و نه خسارات ملیاردی آن.
بزرگترین عارضه این جنگ، که اثر آن تا به حال پا بر جاست، قبضه کامل قدرت با استفاده از فضای جنگی و در عین حال خفه کردن کامل دموکراسی و مهمتر از همه جایگزین کردن اولویت‌های ارزشی حکومت با اولویت‌های ارزشی جامعه بود.
حکومت توانست برای دوره‌ای مرگ را از زندگی ارزشمندتر جلوه دهد و این باور را به بسیجیانی که به جبهه می‌رفتند قبولاند.همچنین آنطور که در اکثریت کامنت‌ها دیده می‌شود غم، نوحه و روضه ارزش شدند و شادی و خنده ضد ارزش، بوسه‌ای شایسته شلاق شد و رابطه جنسی سزاوار سنگسار!...و این باور را تا سالها در میان مردم رواج داد.ملا محمد باقر مجلسی بر کانت و هگل برتری یافت و علم حدیث بر بیوتکنولوِی مقدم شد! این اولویت بخشی ارزش‌های حکومت بر ارزش‌های جامعه هنوز در جامعه و بخصوص اقشار پایین رواج دارد و حکومت از آن نهایت استفاده را می‌کند.

انتخابات3

2009-05-07T02:21:00.002+04:30

آیا باید در انتخابات ریاست جمهوری شرکت گرد؟
به نظرم حکومت ایران مطلقا ارزشی برای نهادهای بین المللی و مشروعیت جهانی خود قایل نیست و این را به کرات و در مقاطع گوناگون نشان داده است...چه در قضیه بی اعتنایی به قطعنامه های سازمان ملل و چه در مواجهه با سازمانهای معتبر و نهادهای حقوق بشری(مثل اعدام دلارا دارابی).
چنین حکومتی با عدم شرکت اکثریت رای دهندگانش در انتخابات چه ضرری می کند خصوصا آنکه به راحتی میزان آرا را به روی منحنی می برد و حداقل 60% شرکت کننده در انتخابات بیرون می دهد.
از طرف دیگر بر خلاف آنچه همیشه در گوش ما خوانده اند حکومت با ظلم می ماند و خیلی هم خوب می ماند کما اینکه اگر صدام را آمریکا سرنگون نمی کرد حالا حالاها سایه اش بر سر ملت عراق و شاید هم سایر ملت های منطقه مستدام بود.
از نظر شرایط جهانی هم به نظر می آید که سایر دولت ها و در صدر آنها آمریکا تا حدودی متقاعد شده اند که با حکومت ایران کنار بیایند و تغییر رژیم ایران را از دستور جلسه خارج کنند.
و دست آخرو از همه مهمتر اینکه حکومت ایران در دوره احمدی نژاد نشان داد که باپول نفت و تبلیغات سازمان یاقته و می تواند که با سفله پروری (بیش از آنچه به قول حافظ آب و هوای فارس می کند) و ترویج خرافات و تزریق مستقیم پول به لایه های فرودست اجتماعی و روستاییان مناطق دوردست آنان را در مقابل طبقه متوسط و شهرنشینان قرار دهد.
این نکته آخر آنچنان مهم است که شاید به راحتی به تصور نگنجد...
شعار عدالت محوری رییس جمهور مهرورز سبب شده است که بدون هیچ توجیه اقتصادی و عقلانی در سالهای گذشته پول بی حساب و کتابی در هفتاد و دو هزار روستای کشور صرف شود چنان که به گفته وزیر سابق راه و ترابری (مهندس خرم) در حالی که بودجه سالینه راههای بین شهری و اتوبان ها سیصد ملیارد تومان است سالیانه بیش از هزار و دویست ملیارد تومان صرف راههای روستایی می شود.
در نظر بگیرید که برای بسیاری از روستاها با بیست یا سی خانوار و با تولید غیر خود کفای نیازهای کشاورزی راه آسفالته (و به تبع آن درخواست اتوموبیل)، آب لوله کشی، برق (و به تبع آن یخچال، لوازم برقی و تلویزیون)، گاز و تلفن کشیده شود و تعرفه دریافتی از آنها بسیار ناچیز باشد و نیز بیمه روستایی رایگان و مدرسه و معلم و پزشک برای آنها فراهم شود...بدون آنکه مالیاتی بپردازند...و با دیدن سیمای شهرهای بزرگ و تهران درهر سریال تلویزیونی به صرافت بیفتند و مدعی شوند که اینها سالهاست حق ما را خورده اند!!(چیزی که من این اواخر بسیار شنیده ام)...چنین خطری که تداعی کننده جنگ فقیر و غنی و مستضعف و مستکبر است در صورت ادامه چنین روندی اجتناب ناپذیر خواهد بود.
سیاست های دیگری از این دست سبب خواهد شد که طبقه متوسط از بین برود یا کاملا ضعیف شود و اقشار مختلف مردم رو در روی هم قرار گیرند و وفاق ملی از دست برود و ایران با خطر انشقاق و چند دستگی مواجه شود...اگر بدتر از اینها که گفتم با جنگ داخلی و کشتارهای وسیع مواجه نگردد.
مجموع چنین رویدادهایی مرا به این نتیجه رسانده است که بهتر است علیرغم آنکه هیچ کاندیدایی نه تنها مطلوب من نیست بلکه حتی درصدی از خواست های مرا نمایندگی نمی کند...با این حال برای اثبات اینکه من هستم و وجودم را بر شما تحمیل می کنم ...در این انتخابات غیر دمکراتیک شرکت کنم.
مطمئنم که ترجیح می دهید بدون حضور مخالفان خود این انتخابات را هم سپری کنید...اگر اینچنین موجودیت ما طبقه متوسط جامعه را هدف نگرفته بودید حتما به خواسته خود می رسیدی ... اما اکنون و در شرایط فعلی حتی امثال من هم که به مخالفت محافظه کارانه با شما شهرت داریم، برای بقا در کشوری که خانه آباء و اجدادی ماست مجبوریم دست به کار شویم.
آقای احمدی نژاد...متاسفم ولی کیش و مات!

انتخابات 2

2009-04-30T10:24:00.000+04:30

چندی پیش آقای کروبی در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه "چگونه گشت های ارشاد را جمع آوری خواهید کرد؟" فرمودند که نزد مقام معظم رهبری می روم و ایشان را قانع می کنم که دستور جمع آوری این گشت ها را بدهند.(نقل به مضمون)
سه روز پیش کمیته صیانت از آرای انتخاباتی توسط آقایان کروبی و موسوی تشکیل شد.
کمیته ای که نه تنها از نظر قانون اساسی معتبر است بلکه کاملا با قانون انتخابات که اظهار می دارد نمایندگان کاندیداها می توانند بر سر صندوق های رای حاضر باشند همخوانی دارد.
روز گذشته رهبر ایران طی اظهاراتی اینچنین اقداماتی را که به شائبه "عدم سلامت انتخابات" دامن می زند دنباله روی از دشمن خواند و با آن مخالفت کرد.
الآن فرصت مناسبی است که آقای کروبی با استفاده از قدرت چانه زنی خود پا پیش بگذارد و رهبر نظام را قانع کند که با این امر کاملا قانونی موافقت کند.
من همنین جا اعلام می کنم که اگر آقای کروبی قادر به انجام چنین کاری شدند در انتخابات شرکت می کنم و به ایشان رای خواهم داد و سایر دوستان را هم به چنین کاری ترغیب خواهم کرد.

انتخابات1

2009-04-25T08:19:00.003+04:30

شکسپیر می گوید:
اگر برای به دست آوردن آنچه دوست داری تلاش نکنی مجبور خواهی شد که آنچه را به دست آورده ای دوست داشته باشی.

بدون مقدمه:
آیا در انتخابات ریاست جمهوری (با فرض وجود همین سه کاندیدای موجود) شرکت می کنید یا نه؟... و چرا؟
لطفا سن و محل زندگی خود (ایران یا خارج از ایران) را بنویسید.

پی نوشت:

آنچه از میر حسین موسوی بیش از همه اعصاب آدم را خورد می کند ارجاع افتخار آمیز هر پاراگرافی از سخنانش به زمان جنگ است.

انگار نه انگار که دهه شصت برای آنان که آن را درک کرده اند سیاهترین و مخوف ترین دهه زندگی شان بوده است و این سیاهی و مخوفی نه فقط به خاطر جنگ که به خاطر فضای خفقان آلود و پلیسی امنیتی همراه با سرکوب شدید کوچکترین آزادی های فردی است.

جالب است که در این شیوه ای که در پیش گرفته است حتی نزدیکترین یارانش او را همراهی نمی کنند گویا که شرم دارند از یادآوری آنچه در آن دوران رخ داده است.

به نظرم فرصت مناسبی است که از میرحسین موسوی پرسیده شود که به چه چیزهایی از دوران نخست وزیریش افتخار می کند و آیا به نظرش آن جو اختناق و سرکوب تا چه حد قابل دفاع و قابل دوباره سازی است؟

ایشان چه میزان از آزادی های فردی را قبول دارد... و باید وارد جزئیات شد و مثلا پرسید که چون من به چشم خود دیدم که در زمان ایشان گشت های محترم جندالله و امثالهم آرنج به پایین مردان با پیراهن آستین کوتاه را رنگ می کردند یا در کلاس های دانشگاه بین پسران و دختران را دیوار کشیده بودند ...یا پسر و دختری از همکلاسی های ما را به جرم راه رفتن در خیابان علیرغم آنکه با هم ازدواج کرده بودند، دو ترم تعلیق کردند...باید از میزان دخالت میرحسین یا همراهی او یا موافقت او با چنان جو خفقان و سرکوبی پرسش کرد.

باید همچنین از کشتار زندانیان در سال 67 و نقش ایشان پرسید.

اگر من باشم به طور مشخص نظر ایشان را درباره سرانه بهداشت می پرسم.

شاید بدانید که کارشناسان سرانه بهداشت برای هر ایرانی را چهارده هزار تومانمی دانند و دولت با اعمال نفوذ آن را حدود چهار هزار تومان تعیین کرده است.

این اختلاف ده هزار تومانی عامل اصلی گرانی هزینه های درمانی برای مصرف کنندگان است به طوری که بیمه شدگان به جای آنکه سی درصد هزینه های درمانی را بپردازند بیش از هفتاد در صد آن را می پردازند.

من از ایشان سوال می کنم که قصد دارد که با سرانه بهداشت چه کند و اگر گفت که آن را به چهارده هزار تومان می رسانم از او خواهم پرسید که این رقم هنگفت را از بودجه کدام نهاد کسر خواهد کرد...نهادهای انتظامی و امنیتی و نظامی و یا نهادهای تبلیغاتی و روحانیت و یا صنایع و معادن؟

میرحسین موسوی بیش از محمد خاتمی استاد کلی گویی است...باید راجع به جزییات از او پرسید.

از کوشش برای خوشدلی تا پریدن از روی شکاف!

2009-03-19T08:03:00.011+03:30

اگر ده هزار سال پیش زندگی می کردیم که زمان به سال و ماه و روز و ساعت تقسیم نشده بود:
نمی دانستی که چند ساله ای و حتی از که بزرگتری و از که کوچکتر...چقدر از عمر مفیدت رفته و چقدر امید به زندگی داری.
نمی دانستی الآن وقت نهارت گذشته است...نمازت قضا شده است ...قرارت...جلسه ات...کلاست دارد دیر می شود.
نمی دانستی بهار است یا خزان...نوروز است یا مهرگان!
با این حال می پندارم که حتی آن زمان هم مردمان در این ایام به برکت اعتدال روز و شب و آب و هوا و هورمون های درون زا می فهمیدند که خبری هست و آنچنان که حافظ گفته است (نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی) خوشدل می شدند ...هر چند که این را هم می دانم که خوشدل بودنی که با کوشیدن به دست آید به زحمتی که برایش کشیده می شود شاید نیرزد!
اینها را گفتم که سال نو را پیشاپیش شادباش گفته باشم و برایتان بهترین ها را آرزو کنم.
تا دستم روی کیبرد است راجع به آمدن و رفتن خاتمی هم بنویسم.
اول اینکه به نظرم آمدن مجدد محمد خاتمی به صحنه انتخابات برای بسیاری از مردم با عرض معذرت مثل "بوسه بعد از جماع" بود ...خالی از لطف و جاذبه!
اما رفتن ایشان و توصیه به طرفدارنشان که به میرحسین موسوی رای بدهید هم نشان ازعدم درک جامعه امروز ایران و واکنش های رفتاری آنان دارد.
من در این وبلاگ قبلا به صراحت نوشته ام که رقیب خاتمی در انتخابات پیش رو امثال احمدی نژاد و کروبی نیستند بلکه قالباف رقیب اصلی خاتمی است و این نظر خواهی نیز به روشنی این گفته را تایید می کند.
علت این امر این است که شکاف اصلاح طلب/محافظه کار در جامعه ایرانی مدتهاست موجودیت خو را از دست داده و نمی توان کروبی را که نهایت پتانسیل اصلاح طلبی اش طمعی است که اطرافیان به بلاهت و "جوشی مزاج" بودنش" بسته اند یا میر حسین که غایت افق اصلاح طلبی اش برگشتن به گفتمان دهه شصت است را به عنوان کسانی که خواهان بهبود وضع موجودند به جامعه تحمیل کرد.
شکاف فعال در جامعه امروز ایران شکاف سنت/مدرنیته (با استانداردهای نازل موجود در همین جامعه) است که بر اساس آن قالیباف و خاتمی در یک سو و احمدی نژاد و کروبی و موسوی و امثال اینها همه در سوی دیگر جا خواهند گرفت و بنابراین اگر انتخابات با این چهار کاندیدا (احمدی نژاد، موسوی، کروبی و قالیباف) برگزار شود به احتمال زیاد قالباف برنده خواهدبود.

قضاوت 10

2009-02-24T09:13:00.007+03:30

از دیروز صبح تا به حال یک نام ذهن مرا به خود مشغول کرده است...عبدالله فریور!
شکل خلاصه شده و در عین حال دراماتیزه نشده قضیه از این قرار است که آقای عباس قناد ساکن ساری دختر خود نغمه 16 ساله را جهت فراگیری ارگ به کلاس آقای فریور می فرستد و ایشان با وجود داشتن زن و دو فرزند با نغمه ارتباط عاطفی (با توجه به گفته های طرفین ارتباط عاطفی تقریبا دو طرفه) برقرار نموده و سپس (احتمالا پس از یک سال) در منزل شخصی در بابل با وی نزدیکی می نماید و هفت روز بعد از اینکه آقای عباس قناد گواهی ازاله بکارت دخترش را از پزشکی قانونی می گیرد آقای فریوردر تاریخ بیستم تیر ماه 1383 نغمه را عقد موقت (صیغه) می کند.
پس از چهار سال کش و قوس دادگاه بدوی و تجدید نظر و دیوان عالی کشور رای سنگسار آقای فریور صادر و تایید می شود ولی به طور غیرمنتظره ای در تاریخ اول اسفند ماه 1387 حکم سنگسار به اعدام با طناب دار تغییر می کند.
آنطور که از مطالب سایت ها بر می آید خانواده و همسر آقای فریور نه تنها شاکی پرونده نبوده اند بلکه نهایت سعی خود را کرده اند که جلوی این حکم را بگیرند.
من قصد دارم که در اینجا دادگاهی برگزار کنم و با حضور شما به عنوان متهم، شاکی، هیئت منصفه و قاضی محاکمه منصفانه ای را که از عبدالله فریور دریغ شد برایش برگزار کنم و این محاکمه را به خانواده و فرزندانش تقدیم کنم...خانواده و فرزندانی که حتما باید ممنون سیستم قضایی باشند که عبدالله را به جای سنگسار اعدام کرده است!
بنابراین
شما به عنوان شاکی چقدر عبدالله را مقصر می دانید؟ و آیا تقصیری هم متوجه کس دیگری اعم از نغمه و پدرش و شاید همسر عبدالله می دانید؟...و آیا اصولا اگر عبدالله و نغمه شاکی نباشند پدر نغمه مجاز بوده است که کار را تا به اینجا بکشاند؟
شما به عنوان متهم و وکیل او تا چه حد وقوع جرم را قبول دارید و گناه آن را به گردن می گیرید و دفاعیه شما چیست؟
و دست آخر شما به عنوان هیئت منصفه و قاضی چگونه راجع به این قضیه قضاوت می کنید؟
آیا متهم را مجرم می دانید یا نه و چه مجازاتی برایش پیشنهاد می کنید؟

خستگی ای که در نمی رود!

2009-02-04T07:22:00.001+03:30

پرسیده ای که چه مرگم است که چندی است چرت و پرت نگفته ام و زرت و پرت نکرده ام!؟...یاوه نسراییده ام...ژاژ نخائیده ام و هرزه نلائیده ام!!؟
توضیح علت دقیق و واقعی اش دشوار است...فهمش دشوارتر.
خسته ام ...هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی...کار شدید و مداوم سبب شده است که از نظر جسمی گردن و آرنجم درد مدام داشته باشد و میگرن 25 ساله ای هم که با من است این روزها هر روز همراهیم می کند و عهد کرده ام که حتی یک مسکن هم دیگر برایش نخورم و 3 هفته ای است که بر این میثاق استوارم و او هم ظاهرا عهد کرده است که دمار از روزگار من برآورد و دارد در می آورد.
از نظر روحی هم این خستگی مثل تاپاله ای که گذر یک دوچرخه کورسی آن را به دو نیمه تقسیم کرده باشد!! به دو قسمت تقسیم شده ام...گوشزد خوب و بذله گو و مهربان که الآن در خدمت شماست نیمه کوچکتر آن تاپاله است و بقیه اش هم همان است که در دنیای واقعی است!
روزی چند بار در مطب به بیماران پرخاش می کنم ...نه اینکه مقصر نباشند...نه مطمئن باشید که مقصرند...ولی تحمل من در برابر این تقصیرات کم شده است.
مثلا از هر پنج مریض یکی می خواهد مرا نصیحت کند که چکار کنم که کمتر بیماران معطل شوند و تا شروع به حرف زدن می کند سعی می کند که مرا قانع کند که خودش تنها بیمار اورژانسی است که من باید خارج از نوبت او را می دیده ام چرا که مثلا ماشینش را دوبله پارک کرده است و شاید تا به حال پلیس او را جریمه کرده باشد...قبلا حوصله بحث کردن داشتم اما این روزها تا شروع می کنند اگر ناصح همراه مریض باشد محترمانه از اتاق بیرونش می کنم و اگر خود مریض باشد آمرانه از او می خواهم که به بیماریش بپردازد که البته گاهی هم موفق نمی شوم .
در خانه هم که بساط بگومگو هر روز برپاست...دو مثال هفته اخیرش از این قرارند:
خانم من دوستی دارد که فرض کنید نام او مریم است و حدود چهل سال دارد و شوهر و دو فرزند دانشجو هم دارد...از قول او تعریف می کرد که برای تدریس خصوصی زبان انگلیسی به دخترکی به منزلی دعوت شده است و در طول جلسه آموزش پدر دخترک که مردی حدودا پنجاه ساله بوده است در اتاق حاضر بوده و گاهی جوکی می گفته و مزه ای می ریخته است.
پس از دو جلسه مریم که از این بابت اعصابش خورد بوده تصمیم می گیرد که دیگر به این کلاس خاتمه دهد.
چند روز بعد پدر دخترک زنگ می زند که علت نیامدنش را جویا شود و او بهانه ای می آورد...پدر هم شروع می کند که من به شما علاقه مند شده بودم و کسی را که همیشه آرزویش را داشته ام یافته ام و از این گونه مزخرفات...مریم هم جواب می دهد که اصلا و اصولا من هم به خاطر همین رفتار و گفتار و کردار نانیکوی شما جلسات تدریس را تعطیل کردم و الخ...
حالا شما صحنه را تجسم کنید که سر میز نهار زن من دارد با شور و هیجان این ماجرا را تعریف می کند و عنان توسن بلاغت از دستش در رفته و با هر چه "القاب نه بدتر" است مردک بینوا را نوازش می دهد و نظر مرا هم در این حین جویا می شود.
می گویم :حالا مگه چی شده...روزی صد بار این اتفاق برای همین اطرافیان خودمان می افته که کسی هم برای کسی تعریف نمی کنه...عصبانی می شود که شاید روزی صد بار برای تو اتفاق بیفتد که اینقدر لوده ای ...و بعد از چند دقیقه سکوت دوباره شروع می کند که منظور تو از این حرف چی بود ...کار این مردک را تایید می کنی یا با آن مخالفی؟
توضیح می دهم (و چه توضیح بیهوده ای) که اصولا اگر این پیشنهادات و اتفاقات نباشد که نه عشقی رخ می دهد و نه رابطه ای شکل می گیرد... اما گویی آتش به انبار باروت انداخته ام!
سعی می کنم آرام باشم و میان این همه فریادی که همه اهل ساختمان را خبر کرده است توضیح خودم را تکمیل کنم.
به زحمت ادامه می دهم که در نظر بگیر که بالاخره مردی (و چه بسا مردانی) در این دنیا وجود دارد که اگر از سوی آنها این پیشنهاد دوستی ارائه می شد از سوی مریم با کمال میل پذیرفته می شد.بدون پرس و جو، آن مردک بینوا از کجا باید می دانست که جزء آن مجموعه محدود مردان قرار ندارد!؟
دوباره بحثی به این عمومیت را خصوصی کرد و آنقدر آن را کش داد که بالاخره من هم جوش آوردم و یک بگومگوی حسابی کردیم و خواب بعدازظهر را از سر همسایگانمان به موثرترین شیوه ممکن پراندیم!
ماجرای دعوای دوم هم بماند برای فرصتی دیگر.

تلویزیون بی بی سی بر فراز منبر!

2009-01-16T21:11:00.010+03:30

چهارشنبه شب به وقت ایران اولین برنامه تلویزیون فارسی بی بی سی پخش شد و من که تازه از مطب برگشته بودم به بخشی رسیدم که خانم پونه قدوسی نتایج نظرخواهی بی بی سی از ایرانیان را اعلام می کرد.
92-93% ایرانیان از برنامه هسته ای ایران دفاع می کنند.
بیش از 50% ایرانیان خواهان بمب اتمی هستند.
کمتر از 1% ایرانیان اولویت اول و حتی دومشان اصلاحات سیاسی و دمکراسی است.
و بیش از 70% از ایرانیان کشور خود را در مسیر درستی می دانند در حالی که 30% آمریکایی ها مسیر کشور خود را درست می پندارند.
من، ضمن آنکه جنبه های حرفه ای گرایانه و چشم نواز را در این تلویزیون تحسین می کنم و نیز از اشتیاق بیش از حد آن برای حضور زنده در ایران و تعامل با دولت جمهوری اسلامی گله مند نیستم اما نمی توانم چشم را بر "حقیقتی" ببندم که "ارسطو از افلاطون بیشتر دوست داشت"!
بنابراین با الهام از آقای بهنود که می گویند خیر را باید راست گفت و آن راست را باید دقیق گفت و آن دقیق را نمی دانم باید چه کار کرد از رییس تلویزیون بی بی سی می پرسم که:
آیا این نظرسنجی راست است؟
آیا به راستی 92% ایرانیان از برنامه هسته ای که روزگارشان را سیاه کرده و حال شان را تباه...حمایت می کنند؟
و آیا بیش از 50% این مردم بمب اتمی می خواهند؟... که اگر اینگونه باشد ظن غرب به مشکوک بودن برنامه اتمی ایران نه تنها بی اساس نیست که تا حدودی مستند هم خواهد شد.
و آیا آن 70% مردمی که 13 سال پیش با انتخاب خاتمی رای به اصلاحات سیاسی دادند اکنون پس از گذشت این "تعداد نحس" سالها، به 1% فرو کاسته شده اند آن چنان که دمکراسی را نه اولویت اول که حتی اولویت دوم خود نمی دانند؟ آیا این خبر هم راست است و هم دقیق؟
یعنی هم زمان باید هم باور کنیم که به این سرعت مردمانی آموخته های خود را فراموش می کنند و هم به اصلاح امور آنان امیدوار باشیم...
و آیا 70% مردم ایران مسیری که کشورشان در آن حرکت می کند (یا ساکن است و یا عقب گرد می کند) را صحیح می دانند؟
به راستی اگر دولت احمدی نژاد چنین آماری را گزارش می کرد تا چه میزان مورد استهزای جامعه ایرانی و به خصوص کاربران اینترنتی (و مثلا کاربران سایت بالاترین) قرار می گرفت که امروز همه مسحور آن "لباس زیبا" تحمیق خود را در برابر این آمار نمی بینند؟
آقای رییس!
جامعه ایرانی را مستمعین پای منبر محسوب نکنید که خطیب را بر فراز منبر اجازه می دهند مغزشان را بشوید.
ما از مال دنیا همین مغز چرک مرده را داریم...لطفا خبرتان را ابتدا "راست" و سپس دقیق کنید یا اقلا ارقامش را طوری دستکاری کنید که مثلا 20% مردم ایران دمکراسی و اصلاحات سیاسی را اولویت خود می دانند که من و امثال من از اینکه "سکوت ما" در برابر این یاوه ها به "رضا" تعبیر شده است چنین شرمسار نباشیم.
آقای رییس
لطفا خشت اول را کج نگذارید!
پی نوشت:
آقای بهنود در ایمیلی به من یادآوری کرده اند که همان کارمند ساده بی بی سی هم نیستند چه رسد به سیاست گزار و خط مشی دهنده.
من یک معذرت به ایشان بدهکارم که همین جا زبانی اعلام می کنم و اگر روزی گذرم به لندن افتاد یک نهار مهمانشان می شوم تا حضورا هم عذر خواهی کنم!
اما اشکال من به این نظر سنجی کماکان پابرجاست و همچنان اصرار دارم که این نظرسنجی برای خوشامد سران ایران دستکاری شده تا حساسیت آنان را کم کند و احتمالا با حضور نمایندگان خبری آنان در ایران موافقت کنند.
این اشکال متوجه کلیت تلویزیون بی بی سی نیست و نیز نافی وجوه متعدد مثبت آن هم نمی باشد... هم چنانکه نشاءت گرفته از عقاید دایی جان ناپلئونی و ذهنیت های تاریخی هم نیست.
اگرچه این آمار تایید کننده نظریات همیشگی من است دایر بر اینکه سطح شعورعمومی در ایران به شدت افول کرده است و هم زمان خودخواهی و ریاکاری افزایش یافته است اما باور ندارم که شدت آن به این حد باشد.
همان طور که در کامنت دانی گفته ام:
این نظر سنجی (که از جانب یک نهاد ظاهرا بی طرف تهیه شده)به طور ساده و واضح و همه فهم مشخص می کند که کسی در ایران دنبال دمکراسی و اصلاحات سیاسی نیست و همه از برنامه هسته ای کشور حمایت می کنند و اکثریت قاطع ایرانیان مسیری را که کشور در آن حرکت می کند درست می دانند و بیش از نیمی از آنان بمب اتمی می خواهند.نتایج این نظر سنجی اما به طور تلویحی با عرض معذرت از مردم ایران تصویر یک ملت احمق را ارائه می دهد که هیچیک از آنها (بجز 1%) لیاقت دمکراسی را ندارند و عاری از اعتماد به نفس و دچار عقده حقارتند که یک تکنولوژی دست چندم کره شمالی و پاکستانی برایشان مظهر غرور ملی است.مردمی که اکثریتشان چون گوسفندان صف کشیده در صف سلاخ خانه مسیر خود را درست می پندارند!این نظر سنجی نه راست است و نه دقیق و همان چیزی است که به شدت به درد مقامات جمهوری اسلامی خواهد خورد
اگر صحت این آمار اثبات شود...تاسف و شرمساری عمیقی برای هر ایرانی باقی خواهد نهاد.

بالاترین

آرزوی بهبودی برای یک دوست

2009-01-02T16:03:00.002+03:30

روبروی مانیتور نشسته ام و چیزی می خوانم و می خندم.
خانمم می پرسد: دیگه چه خبر شده...دختری اومده تعریفت رو کرده که داری ذوق می کنی!؟
پسرک از آن طرف اتاق بدون اینکه بداند قضیه چیست به جای من جواب می دهد که حتما دوباره داره وبلاگ بلوچ رو می خونه!... و درست می گوید.
همین الآن از طریق مانی خان مطلع شدم که عبدالقادر بلوچ نازنین در بیمارستان بستری است.
وبلاگ بلوچ جزء وبلاگ هایی است که من از یک "واو" ش نمی گذرم...به روانی نسیم اردیبهشت .
شخصیت مهربان و دوست داشتنی اش به همراه روح آزاده و دید باز و قلم شیرین و توانایش مانع از آن می شوند که کسی از آن حوالی بگذرد و مدهوش آن رایحه دلنواز نگردد.
آرزومندم که زود بهبود یابد و هر وقت توانست برگردد به دنیای مجازی...
ما هم مثل بچه های مهد کودک منتظرش هستیم.

مرتبط:

دوست گرامی ندیده‌ام آرزوی سلامت‌ات را دارم

بلوچ

یادداشت های خصوصی

2008-12-29T21:21:00.004+03:30

1)کم کم داری پیر می شوی و از زیبایی و دلربایی ات کاسته می شود...شاید وقت آن رسیده باشد که "منشاء اعتماد به نفس" خود را عوض کنی.
2) قبل از آنکه با زن همسایه زیر لحاف بروی درباره دروغی فکر کن که در صورت سر رسیدن ناگهانی شوهر او یا زن خودت با به هم ببافی...گاهی وقت ها، واقعا وقت به همین شدت تنگ است.
3)بسیاری از مردمی که در خیابان با آنها مواجه می شوی با "حرف زدن" خرج زندگی شان را در می آورند...به حرفشان گوش نده...وقتت را هدر می دهند...خرج زندگی آنها را تامین نکن.
4) از حال من پرسیده ای...دنیای من ، دنیای کوچکی است...آنقدر کوچک که هیچ آدم جدیدی در آن جایش نمی شود.
5) حقوق منشی ات را زیاد کن...این کار از امضا کردن همه پتیشن ها و طرفداری کردن از همه زجر کشیده گان و اشک ریختن به خاطر بینوایان و اعتراض کردن به بی عداتی ها و ...انسانی تر است.
6)عمیقی ات را دیده ام...راستش را بخواهی من از سطحی بودنت بیشتر خوشم می آید.
7) برایم باور کردنی نیست که بتوانی برنامه مزخرفی مثل "for money or love" را از شبکه تلویزیونی جم با اشتیاق دنبال کنی و حرفهای مبتذل بازیگران آن را ببلعی و باز بتوانی از "حرف حساب" حرف بزنی.

پی نوشت:

8) پیر شده ای...حالا دیگر برای "دوست داشته شدن" باید زیاد خرج کنی و کم حرف بزنی!

سیاست در پنج گام!

2008-12-17T15:57:00.001+03:30

1- دولتمردان جمهوری اسلامی ایران با حمایت از اقدام خبرنگار معترض "کفش انداز" عراقی، به طور غیر مستقیم این حق را برای همه معترضان دنیا هم به رسمیت شناختند.
بنابراین اگر دانشجویان ایرانی هم، به مصداق داستان طوطی و بازرگان مولانا، در جلسه مشترک با احمدی نژاد همگی تصمیم گرفتند به این طریق با او وداع کنند جای گله ای باقی نخواهد ماند!
2-رهبر ایران چند روز پیش با اشاره غیر مستقیم به خاتمی او را چون شاه سلطان حسین ضعیف و ترسو خواند و چنین شخصی را برای احراز پست ریاست جمهوری با صلاحیت ندانست.
دو روز بعد آقای خاتمی که بنا بود نامزدی خود را در دانشگاه تهران اعلام کند از این کار صرف نظر کرد.
با این کار آقای خاتمی نشان داد که نه تنها اشارات رهبری را متوجه است و خود را مصداق آن می داند بلکه پیشاپیش مطیع ایشان است و هر چه ایشان به اشارتی اراده کند خاتمی حتی المقدور برآورده می کند.
و با عرض معذرت از ایشان می توان متقاعد شد که گفته رهبری درباره ضعیف و ترسو بودن ایشان آنقدر هم بی ربط نیست...بالاخره کسی که با اشارتی گنگ چنین پا پس بکشد اگر ضعیف یا ترسو نیست پس چیست!؟
3- میرحسین موسوی برگ تهدید اصلاح طلبان است و باز کردن وب سایتی برای انتخابات به طرفداری از ایشان واجد این پیام برای رهبر است که اگر از خاتمی خوشت نمی آید و نوری را هم می توانی رد صلاحیت کنی مجبوری میرحسین موسوی را بپذیری...باید دید که این حربه چقدر کارگر می افتد.
4- اما از گزینه های موجود کروبی بیش از آنکه رقیب کاندیدای اصلاح طلب باشد رقیب احمدی نژاد است هم چنان که قالیباف بیش از آنکه رقیب احمدی نژاد باشد رقیب کاندیدای اصلاح طلبان است چرا که جامعه هدف احمدی نژاد و کروبی یکسان است و هر دو آرای خود را از میان طبقات فرودست شهری و روستایی (فرودست هم از نظر اقتصادی و هم فرهنگی و اجتماعی) به دست می آورند و نیز جامعه هدف قالباف و اصلاح طلبان هم تقریبا یکسان است.
5- من قبلا فکر می کردنم که احمدی نژاد به آسانی و با پشت گرمی نسبت به حمایت های رهبری و جناح راست و به مدد پولهای نفتی توزیع کرده در سفرهای استانی رقیب اصلاح طلب خود را شکست می دهد.
امروز هم اگرچه معتقدم که اکثریت از آن تحریمیون است اما با پرسش هایی که از مراجعین و همراهان آنها می کنم دریافته ام که حتی بسیاری از فرودستان منحصرا اقتصادی یا فرودستان منحصرا فرهنگی که دفعه قبل به احمدی نژاد رای داده اند دوباره ایشان را انتخاب نخواهند کرد.
علت این امر اگرچه تا حدودی سیراب شدن عطش کنجکاوی آنان نسبت به شخصیت های رابین هودی و ناکارآمدی روش های عوام پسندانه است اما وجه مهمتر آن حریص تر شدن جامعه هدف احمدی نژاد (همان مستقبلین سفرهای استانی) است که بسیاری از آنان به این نتیجه رسیده اند که سهمی که به آنان رسیده است عادلانه نبوده است.
چنان که یکی از مراجعین من می گفت که در سفر قبلی احمدی نژاد به شهر آنان مشکلاتش را طی نامه ای برای او نوشته است و سه ماه بعد او دو نفر را با پنجاه هزار تومان پول به در خانه اش فرستاده و به او گفته اند که رییس جمهور امیدوار است که با این پول قسمتی از مشکلاتش حل شود...و با حرص ادامه می داد که انگار احمدی نژاد در این مملکت زندگی نمی کند که بداند برای حل مشکلات او چند ملیون تومان لازم است!

بالاترین

آگهی!

2008-12-12T07:26:00.004+03:30

من بسیار مشتاقم که بدانم آیا بالاخره کسی این ویترین درب و داغان را خواهد خرید ؟
و نیز آیا کسی با این وسیله دماغ نازنینش را عمل خواهد کرد؟

بالاترین

قضاوت 9 (پیش داوری)

2008-12-09T20:59:00.003+03:30

چند شب پیش در شلوغ ترین ساعات مطب به یک باره در سالن انتظار سر و صدایی به پا شد و بی اعتنا به فریادهای منشی من که "صبر کنید...داخل نروید...بیمار داخل اتاق است" در اتاق باز شد و دو مرد جوان زنی نیمه بیهوش را در حالی که زیر بغل و پاهایش را گرفته بودند داخل آوردند و در حالی که سراسیمه می گفتند : "دکتر کمک کن داره می میره" او را روی تخت معاینه خواباندند.
بیماری که در اتاق بود با مشاهده این وضعیت بیرون رفت و من هم دو مرد همراه را از اتاق بیرون کردم و مادر بیمار را به داخل فراخواندم.
بعد از معاینه و اخذ شرح حال متوجه شدم که بیمار مشکل مهم و اورژانسی ندارد و با خوشرویی (بخوانید سیاست) از او پرسیدم که برای چه این قدر شلوغش کرده ای.
مادر بیمار که کم کم احساس صمیمیت کرده بود با نیشخند ظفرآلودی گفت که دو ساعت قبل برای نوبت گرفتن آمدیم و منشی تان گفت که برای امروز نوبت ندارید...ما هم عجله داشتیم و به برادرانش گفتم که این فیلم را بازی کنند تا بدون نوبت و فوری ویزیت شویم...برا شوما هم که فرقی نیمی کونه...پولدونو می سونین.
از کلکی که خورده بودم حرصم گرفته بود اما وقت برایش گذاشته بودم و دیدم که اگر بخواهم لجبازی کنم و بیرونش کنم هم وقت بیشتری باید صرف کنم و هم اعصابم بیشتر خورد می شود و هم آن دو برادر قلچماقش سر و صدا راه می اندازند و هم بدتر از همه مجبور می شوم که ویزیتش را پس بدهم!!
بنابراین با دو سه جمله مبنی بر اینکه کارتان صحیح نبوده و چه و چه ...مرخص شان کردم و رفتند.
نیم ساعت بعد دوباره در صحنه مشابهی این بارزن 60 ساله ای را که البته از قبل نوبت گرفته بود با چهار همراه و با صندلی چرخدار وارد کردند.
از همراهانش خواستم که او را روی تخت معاینه بخوابانند.
بیمار مرتب فریاد می کشید و اجازه نمی داد که کسی دست به او بزند و با بی ادبی هر چه تمام تر درخواست های محبت آمیز همراهانش (دو پسر و یک دختر به همراه شوهر) را برای آنکه به او کمک کنند روی تخت معاینه بخوابد رد می کرد و به آنها ناسزا می گفت.
پنج شش دقیقه گذشت و همه مستاصل شده بودند.
من نگاهی سرسری به پرونده پزشکیش انداختم و در یکی از صفحات دیدم که پزشکی برای او ساییدگی مفاصل را ذکر کرده است.
با توجه به وقت تلف شده و هیاهوی اعصاب خرد کن بیمار و بی ادبی هایش و نیز با توجه به اینکه میزان شکوه و شکایتش نسبت به نوع بیماری بسیار اغراق آمیز می نمود...و نیز با یادآوری بیمار فوق الذکر به همراهانش گفتم که مشکل مهمی ندارد...خودش را کمی لوس کرده ...و همراهان هم از خدا خواسته و بدون توجه به فریادها و دشنام ها و نفرین های مادرشان او را بلند کردند و روی تخت معاینه خواباندند.
پدر خانواده هم که معلوم بود کاسه صبرش از دست همسرش لبریز شده است با لحنی که معلوم بود هفته هاست دنبال تایید غلو آمیز بودن رفتار همسرش از زبان یک متخصص بوده و اینک به آن نائل شده است رو به بچه ها کرد و گفت:
نگفتم چیزیش نیست و بچه ها هم که از مراقبت شبانه روزی از چنین مادر قدر ناشناسی خسته شده بودند سری به نشانه موافقت با پدر تکان دادند.
در این میانه اما ...من متوجه شدم که بیمار دارد از شدت درد اشک می ریزد و این با رفتار نمایش گرانه و غلوآمیزی که معمولا پیرزنان با بیماری های خود دارند همخوانی ندارد...چرا که آنها معمولا داد و بیداد می کنند و نفرین و ناله ولی از اشک وگریه واقعی خبری نیست.
با تردید برگشتم و پرونده را دقیق تر نگاه کردم و پس از معاینه و مطالعه دقیق تر پرونده بهاین نتیجه رسیدم که بیمار دچار ساییدگی مفصلی نیست بلکه به مولتیپل میلوما مبتلاست که یکی از دردناک ترین سرطان های جنرالیزه استخوانی است...
این بار با احتیاط بسیار زیاد بیمار را روی صندلی چرخدار منتقل کردیم و خودش هم شاید از ترس تکرار اتهام تمارض و غلو واغراق کمتر بی قراری کرد و از اتاق خارج رفت.
نمی دانید با چه میزان شرمندگی برای خانواده اش توضیح دادم که مسئله چیست و چقدر این میزان درد حقیقی بوده است...
آیا فکر می کنید که اگر شما به جای من بودید رفتارتان با بیمار اول چگونه بود؟...با بیمار دوم چگونه؟
لطفا سن و جنس و محل اقامت خود را بنویسید.(ایران یا خارج از ایران)

پی نوشت:

تا چند سال پیش روش تشخیص تمارض به خصوص در سربازخانه ها این بود که به متمارض آب مقطر تزریق می کردند و به او می گفتند که یک مسکن قوی (مثلا مورفین) به تو تزریق کرده ایم و اگر بیمار بعد از چند دقیقه آرام می شد نتیجه می گرفتند که بیمار تمارض کرده است.
این اصل آنقدر پذیرفته شده بود که حتی نیازی به آزمودن آن احساس نمی شد و بسیار سربازانی که به این دلیل متمارض شناخته شدند و مجازات گردیدند.
در دهه هشتاد میلادی و پس از کشف آندورفین ها ( که مرفین های درون زای سیستم اعصاب مرکزی هستند) گروهی از دانشمندان دست به آزمایشی زدند و به کسانی که مبتلا به درد شدید بودند آب مقطر زدند و کسانی را که دردشان به این طریق تسکین یافته بود جدا کردند.
به این دسته از بیماران آمپول نالوکسان که یک ضد مورفین است تزریق نمودند و درد آنها با شدت قبل برگشت.
آنها نتیجه گرفتند که تسکین درد آنها به دلیل ترشح آندورفین درون زا متعاقب تزریق آب مقطر بوده است و نه تمارض!
این مثال نشان می دهد که گاه چقدر می تواند حقیقت دور از دست باشد در حالی که ما گمان می کنیم در دستان ماست.
موقعی که شما راجع به این قضیه قضاوت می کنید از دید بیمار و از دید کسی که هرگز پزشک نبوده است همه حق را به بیمار (که می تواند خود شما باشد) می دهید بدون آنکه اصلا موقعیت پزشک را درک کنید.
موقعی که شما به داوری رفتار من با بیمار می پردازید و آن را محکوم می کنید و ناپسند می شمرید من هم درست در همان زماندر این گوشه دنیا درباره عکس العمل شما و علت این نوع قضاوت شما قضاوت می کنم و اصولا عنوان قضاوت برای این نوشته ها فقط به این سبب انتخاب نشده است که شما را به داوری راجع به خودم دعوت کنم بلکه بیشتر به این سبب این عنوان را انتخاب کرده ام که راجع به قضاوت های شما قضاوت کنم.
چرا یک نفر از کامنت گذاران عزیز به رفتار نامناسب بیمار دوم، درشت گویی و ناسزا سرایی او اشاره نمی کند.
رفتاری که باعث شده است شوهر و حتی فرزندان و مخصوصا دختر او نسبت به مادرشان کلافه شوند و دنبال فرصتی بگردند که به او ثابت کنند که حاضر و قادر به ادامه این وضعیت نیستند.
و چرا کسی به شباهت رفتار بیمار اول و دوم اشاره نمی کند و آن اینکه اگرچه مولتیپل میلوما بیماری بسیار دردناکی است ولی رفتار و گفتار بیمار هم اغراق گونه بوده است...چرا که هنگام انتقال او از تخت به صندلی چرخدار، اگرچه این کار با احتیاط بیشتری صورت گرفت، اما دیگر از آن ناسزاها و کولی گری ها خبری نبود .
و نیز می خواهم بدانم که چرا شما به عنوان بیماران گاه به گاه به پزشکتان دید انسانی ندارید؟
چون ویزیتی پرداخته اید (مثل بیمار اول) خود را محق می دانید که به شعور او توهین کنید و سرش را کلاه بگذارید و به یادش بیاورید که در ازای این رفتار پولش را پرداخته اید.
و یا چون بیمار دوم او را موظف می دانید که مدتها منتظر بماند تا شاید شما که درد دارید راضی بشوید که توسط دیگران بر روی تخت معاینه قرار بگیرید و او هم حق هیچ اظهار شکایتی ندارد برای اینکه پزشک است و باید به ساز دل بیمار برقصد.
به جرات می توانم بگویم که نیمی از بیماران را بعد از اتمام معاینه به زور از اتاق بیرون می کنم...بدون در نظر گرفتن دیگر بیماران در سالن پس از اتمام کارشان هم چنان در اتاق می مانند و حرف های نامربوط می زنند گویی که هر دوی ما کاملا بیکاریم و من باید با رعایت ادب تمام مستمع صحبت های پایان ناپذیر و بی ربط آنها باشم.
و به عنوان حرف آخر...تا کی من باید به عنوان یک پزشک در معرض این شوخی مبتذل باشم که در برابر پرسش "چه مشکلی دارید یا برای چه مشکلی مراجعه کرده اید" پاسخ به راستی تهوع آور "شما دکترین...شما بگین مشکل من چیه!"را بشنوم.
ما هم به عنوان پزشک انسانیم و آزرده و فرسوده و خسته می شویم...چگونه شما به عنوان بیمار موقعیت ما را درک نمی کنید؟

لینک در بالاترین

بلا گردان گوگولی!

2008-12-08T23:14:00.002+03:30

نظر من راجع به بلاگ گردان (یا هر اسمی که شما رویش بگذارید) عوض شده است.
تا همین چند روز پیش من هم مثل اغلب شما برای لینک دادن و لینک گرفتن قواعدی را مد نظر داشتم که خلاصه و پیراسته شده آن این بود که "فقط به کسانی لینک می دهم که یا نوشته هایشان برایم بسیار خواندنی و آموزنده باشد و یا حداقل به نوشته های من لینک داده باشند و آنها را در این حد قابل بدانند"
امروز اما نظرم این است که این بلاگ گردان فقط یک دفترچه تلفن است که نشانی دیگران و به روز شدنشان در آن درج است...همین! بقیه اش پیرایه های ذهن ما است که اطراف یک واقعیت ساده تنیده می شود و شکل آن را عوض می کند...
این لینک دادن یا ندادن...و مهمتر از آن "در اعتراض یا قهر لینک را برداشتن" اگرچه ممکن است از نظر فاعل و مفعول قضیه واجد پیامی باشد و احترام یا بی احترامی را منتقل کند اما در دنیای واقعی همانقدر واجد اهمیت است که من در اعتراض به رفتار یا گفتار فروشنده ای یا لوله کشی نامش را از دفتر تلفنم خط بزنم.
من تا آنجا که بتوانم نام بلاگرها را به لیست بلاگ گردانم خواهم افزود و آن را گسترش خواهم داد و دوباره از همه کسانی که نامشان از قلم افتاده است خواهش می کنم که یا برایم کامنت بگذارند و یا به نشانی gooshzad@gmail.com برایم ایمیل بزنند تا نام آنها را با کمال افتخار بیفزایم.
لطفا چراغ های رابطه خود (فید وبلاگ) را روشن کنید... مخصوصا شبنم عزیز و نی لبک گرامی.

پی نوشت فوری:

بالاخره هر کس از نوشته بلاگرهایی خوشش می آید و از دیگرانی خوشش نمی آید.
نمی شه که همه را به لیست اضافه کرد و ارجحیتی برای سلایق خود قایل نشد.

از پیام شهره

شهره جان من مخالف ارجحیت قایل شدن برای سلایق نیستم.

اما حرف من این است (در حال حاضر نظرم این است) که کارکرد این سامانه برای وبلاگ نویسان مطلع شدن از به روز شدن وبلاگ ها و تیتر مطالب منتشره است و نه قهر و اعتراض و دهن کجی و بی احترامی و پیام های عشق و نفرت فرستادن و شاخ و شانه کشیدن و...

برای ابراز عشق و نفرت در فضای وبلاگستان راههای دیگری هست از جمله فحش دادن و قربان صدقه رفتن که هم صریح تر است و هم موثرتر!

دزد حاضر...بز حاضر!

2008-12-08T00:02:00.001+03:30

خاتمی تاکید کرد: مجلس خبرگان هر گاه در بررسی های خود فقدان شرایط و یا تغییر شرایط عقلی، عرفی و شرعی را احراز کند و یا تغییری در روش و منش رهبری بیابد که با معیارهای مورد نظر سازگار نیست، می تواند و بلکه باید او را عزل کند. در اینجا نیز تعبیر امام(ره) تعبیر جالبی است که می فرمایند، اگر رهبر دیکتاتوری، گناه و بی تقوایی کند، بلافاصله و خود به خود عزل است.
خوب دزد حاضر ...بز حاضر
رهبر دیکتاتور حی و حاضر...قانون اساسی و آقای خاتمی هم حی و حاضر.
بفرمایند ایشان را عزل کنند بنده هم قول می دهم که نه تنها خود بلکه همه دوستان و آشنایان را برای رای دادن به ایشان بسیج کنم!!

دسته گل صبح جمعه بر آب!

2008-12-05T12:10:00.000+03:30

صبح جمعه است و نشسته ام با استفاده از دستورالعمل های دوستان برای خودم بلاگ چرخان گوگلی درست کنم.

ابتدا در گودر برای خودم فولدری ساختم و از شدت تنبلی لینک های آماده دو سه نفر از دوستان را آنجا کپی کردم و بعد از انجام مراحل مختلف لیست آماده شده را زیر لیست بلاگ رولینگ قرار دادم ... آنقدر دراز شد که از پاچه وبلاگ بیرون زد...لیست را می گویم...امان از ذهن منحرف شما که حرف علمی را هم نمی توان بازگو کرد!

اما بعد از ترس اینکه کسی آن قسمت بیرون از پاچه را ببینید بلافاصله بلاگ رولینگ را حذف کردم و بلافاصله پشیمان شدم.
مشکل اینجاست که چون من از لینک های جمع آوری کرده سایر دوستان کپی کردم بنابراین کسان دیگری به لیست کناره من افزوده شده اند اما در عوض تعدادی از دوستانی که نامشان قبلا در لیست بلاگ رولینگ بود الآن در این لیست قرار ندارند و این هم برای من باعث خسران است و هم شرمساری.
با اینکه می دانم که از نظر اخلاق وبلاگ نویسی رایج من خودم باید بگردم و نام وبلاگ های که به من لینک داده اند اما در لیست کناری من قرار ندارند را پیدا کنم و در این لیست قرار دهم اما اگر شما خواننده گرامی به من لطف کنید و نشانی وبلاگتان را در کامنت دانی من بنویسید سپاسگزار خواهم شد.
در ضمن به پاسپارتوی عزیز هم عرض می کنم که کدی که زحمتش را کشیده اند به وبلاگ قراضه ما نخورد... هر چه باشد همه که وبلاگ های نو نوار و مدل بالا ندارند که کدهای سنگین را بتواند بکشد!...مال ما زیر بار این کد بواسیرش زد بیرون !! حالا هم مشغول جا انداختنش هستیم!

یادداشت های خصوصی

2008-12-01T23:12:00.001+03:30

پرسیده ای چگونه بفهمم که کسی مرا دوست دارد یا نه؟
راه ساده ای دارد...اگر کسی از دسترنج خود به تو بدهد دوستت دارد وگرنه حرف که باد هواست.
اما اگر پول نداشت راه نشان دادن دوست داشتن فداکاری است...فداکاری بدون چشمداشت هم نشانه عشق است.

اگر من مردم بدان که مقداری دلار و سکه دارم که در گاو صندوق است و به تو تعلق دارد!

اگرچه از بی اعتنایی تو تعجب می کنم اما بیشتر از آن از این همه اعتنای خود در عجبم.

اینقدر میان من و این دیواری که روبرویم قرار دارد قرار نگیر...قرارم را نگیر.

هیچکس نمی داند اما شب هایی هست که از آن کوچه می گذرم و ماشین را پای آن تیر چراغ برق پارک می کنم و به یاد شبهایی که با هم در ماشین می نشستیم و بحث سیاسی می کردیم و فارغ از مشکلات خود به مشکلات جهان می پرداختیم...مکث می کنم.

خستگی،ملال ،بی اعتمادی...و چاره جویی

2008-11-27T10:47:00.003+03:30

آقای دکتر سلام
درست نمی دانم چرا این نامه را برای شما می نویسم و می خواهم که آن را برای نظر خواهی از دیگران در وبلاگتان بگذارید برای اینکه تا جایی که خودم و شوهرم را می شناسم به نصایح و راهنمایی های دیگران عمل نمی کنیم.
من زنی 36 ساله هستم که 18 سال پیش با مردی که ده سال از خودم بزرگتر بود پس از یک دوره عشق و عاشقی 3 ماهه ازدواج کردم و یک سال بعد هم بچه دار شدم.
هر دو دیپلمه بوده و هستیم.
شوهرم مثل همه آدمها محاسن و عیوبی داشت که به مرور زمان برای من محاسنش به عیوب تبدیل شده است.
به عنوان مثال چیزی به عنوان خوش صحبتی و مجلس آرایی که در ابتدا مرا مجذوب می کرد الآن برایم عذابی بیش نیست چرا که به بهانه خوش صحبتی از ابتدای یک مهمانی با زنهای دیگر لاس می زند و کاملا به من بی توجه است.
یا دست و دل بازیش سبب شده است که هر هفته مهمان های خوانده و ناخوانده به خانه بیاورد و با این استدلال که غذا از بیرون می گیرم و بیشتر کارهای مهمانی را هم خودش انجام می دهد اما آسایش آخر هفته را از من سلب می کند.
یا چیزی را که من در ابتدای زندگی مشترک ادب تلقی می کردم الآن برایم تبدیل به تعارف کردن و زبان بازی چندش آوری شده است که تحملش برایم بسیار دشوار است.
از طرف دیگر به او اعتماد ندارم.
چند دوست دارد که تقریبا مطمئن هستم که با آنها تریاک می کشد و احتمال بسیار زیاد گاهی با عرض معذرت خانم بازی هم می کنند و به هیچ عنوان حاضر به قطع روابط خود با آنان نیست.
هر چند هر دو کار می کنیم و در آمد او بیشتر است اما همیشه هر چه پول به دست می آوریم با هم به صورت مشترک خرج می کنیم و من در این مورد خاص به او اعتماد داشتم .
اما چند وقت پیش که بنا بود با هم به سفر برویم در حالی که لباس هایش را جمع می کردم تا در چمدان بگذارم به طور اتفاقی دیدم که قسمتی از یکی از کت هایش سفت تر است و با جستجوی بیشتر دیدم که یک جیب مخفی در آن تعبیه کرده است و هزار دلار در آن مخفی کرده است و وقتی مسئله را با او عنوان کردم گفت که این کار را کرده که اگر یک وقت پول کم آوردیم یا گم کردیم آن را داشته باشد و می خواسته به من بگوید و فراموش کرده است.
از این مثال ها که بگذریم خسته کننده و کسالت آور شده و با حرف های تکراری و سطحی و پر چانگی های ملال آور برایم فاقد هر گونه جذابیتی شده است.
تصمیم گرفته ام که برای نجات بقیه زندگیم از او جدا شوم و او هم اگر چه مخالف است ولی می دانم که در نهایت راضی خواهد شد چرا که من هم از نظر او زنی شده ام که غر می زنم و گیر می دهم.
بارها و بارها بحث های تکراری و بی نتیجه راجع به این مسایل داشته ایم.
دختر هفده ساله ام هم موافق این جدایی است.
من مینا و شوهرم علی است و در خارج از ایران زندگی می کنیم.
می خواستم نظر شما و خوانندگانتان را بدانم که آیا اگر جای من بودید چه می کردید و آیا هجده سال زندگی مشترک را رها می کردید یا نه؟
پی نوشت :

مینا خانم عزیز

اول اینکه زن و شوهر مثل هر دو یا چند نفر دیگری که در ارتباط مستمر هستند همدیگر را تربیت می کنند.
تربیت، به باور من، یعنی کانالیزه کردن برای آنکه شخص در پایان مسیری که طی می کند به نقطه مورد نظر هدایت شود.
به عبارت دیگرمثلا زن دو دیوار به دو طرف شوهر می کشد که مثل قیف ابتدا گشاد است و شوهر تا زمانی که خیلی نخواهد از مسیر منحرف شود متوجه آنها نمی شود و هر چه پیش می رود این دو دیوار به هم نزدیک تر می شود و در پایان مسیر یا مدت مورد نظر بناست که شوهر تبدیل شود به آنچه زن می خواهد.

این دیوار از کلمات هدایت کننده، قهر و خشم، دعوا و خشونت و در عین حال از محبت و نوازش و تشویق و گاه پول و سکس ساخته می شود و اگر از ابزار نامناسب در محل و زمان اشتباه استفاده شود این دیوار خراب می شود و شوهر از مسیری که مورد نظر زن است خارج می شود و به نقطه مطلوب نمی رسد.

دوم اینکه در طول زندگی موارد گوناگونی در اولویت قرار می گیرند...گاه نیاز به توجه اولویت نخست زن یا شوهر است و گاه اهمیت دادن به فردیت و ...اما همه اینها زیر مجموعه موضوع اصلی هستند و آن این است که "کنترل زندگی باید به دست چه کسی باشد" و این جدال که گاه پنهان است و گاه پیدا برنده اش کسی است که قدرت تربیت کنندگی بیشتری دارد.
با توجه به دو مقدمه فوق آنچه من احساس می کنم این است که شوهر شما که در زمان ازدواج مردی بیست و هشت ساله بوده و احتمالا دارای تجربه کافی جنسی، دوست دختر داشتن و نیز دانستن نقش تاثیر گذار اقتصاد بوده با شما که دختری هجده ساله و فاقد چنین دید و تجربه ای نسبت به زندگی بوده اید ازدواج کرده است و با ابزار ی که در اختیار داشته کنترل زندگی را به دست گرفته و به تربیت شما پرداخته است...تربیتی که به شما آموخته که کم حرف باشید و مسایل خصوصی خود را پابلیک نکنید و حتی به خانواده خود نگویید و هر جا که لازم دیده احتمالا طلایی برایتان خریده و نقاط ضعف شما را شناخته و تا امروز شما را در مسیری که خواسته آورده است بدون آنکه شما بتوانید کوچکترین تربیتی را روی او اعمال کنید.
نه از دوست بازی هایش و تریاک کشی تفریحی اش کم شده و نه از دروغ گویی و لاف زنی و پرگویی هایش...نه لزومی دیده که جاذبه های جدید برای خود فراهم کند و نه اصلاحی در رفتارش صورت دهد.
موضوعی که اینگونه موجب خشم و پریشانی شما شده است اجزایی دارد که آن را ذکر کرده اید و این اجزا با هم کلیتی را ساخته اند که من برایتان در یک جمله می گویم.:
شما کنترل زندگی را از دست داده اید و توسط او تربیت شده اید و به چیزی که او می خواهد تبدیل شده اید اما او را تربیت نکرده اید و از این حیث احساس خسران می کنید.

بالاترین

زمانه را چو نکو بنگری همه پند است

2008-11-21T10:03:00.001+03:30

من کوشش می کردم که از قضیه رادیو زمانه دور بمانم اما با توجه به آنچه امروز از شراگیم خواندم به این گرداب کشیده شدم!
به سبک خودش که چندی است کامنت هایش را برای مطلب دیگرا در وبلاگ خودش منتشر می کند من هم این نوشته را که بنا بود کامنتی باشد برای این مطلب در اینجا می نویسم!
شراگیم جان سلام
من هم اگر فرصت کافی داشتم می خواستم همین ها را بنویسم و بنابراین این متن را تا اطلاع ثانویه دو نفره تلقی کن و هر گونه وجهی که بابت آن به دست می آوری سهم مرا کنار بگذار!
راستش را بخواهی چیزی که امروز من در کلیت دنیا می بینم و به پسرک هم می گویم راجع به کمبود شغل به عنوان تامین کننده پول و امنیت و احترام و اعتبار اجتماعی و پر کننده وقت و ارضا کننده احساس مفید بودن و ...است.
کمبود شغلی که روز به روز بیشتر می شود
.یک شغل خوب باید بتواند همه موارد فوق را تامین کند و طبیعی است که از دست دادن چنین شغلی مثل هر ناکامی دیگری با درجاتی از پرخاشگری همراه باشد...
در چنین شرایطی ناکام ماجرا بسته به پیش زمینه روانی یا اجتماعیش واکنش نشان می دهد ...
همه ما هر گاه با یک loss یا ؛از دست دادن؛ روبرو می شویم ۵ مرحله را می گذرانیم که این ۵ مرحله مرزهای روشنی با هم ندارند.ابتدا بهت زده انکار می کنیم و سپس خشمگین می شویم در مرحله سوم شروع به چانه زنی می کنیم و سپس افسرده می گردیم ...در مرحله پنجم هم با یادگار سازی از موقعیت از دست رفته خاطراتی را می سازیم و عکس و صوت و فیلم هایش برایمان تسلای خاطر می شود.
مهدی جامی شغلی داشت که همه این ها را برایش تامین می کرد و طبیعی است که واکنش های روانیش به ترتیب فوق باشد.
اما در این میانه واکنش اضافه ای وجود داشت که مربوط به سبقه اعتقادی و اجتماعی اوست و آن هم "شیوه بسیج گری" برای حل مشکل بود و انتظاری که او از همه کارکنان زمانه داشت که با اعتراض و حتی شاید اعتصاب خود مانع برکناری او شوند.
نکته ای که از دید ایشان مخفی مانده بود این بود که:
اگر ایشان مالک شرکتی باشد که خود آن را تاسیس کرده می تواند همه روش و سیاست های خود را اعمال کند هر چند که خوشایند کارکنان یا دیگران نباشد.
اگر ایشان مدیر شرکت تعاونی باشد که کارکنان سهام دار آن هستند تامین منافع و رضایت آنان شرط بقای مدیریت اوست.
اما اگر دیگرانی شرکت یا موسسه یا رادیویی تاسیس کرده باشند و بودجه آن (مهمترین قسمت قضیه از دید واقع گرایانه) را تامین کرده باشند و ایشان را به سمت مدیر آن برگزیده باشند می توانند و محق هستند که هر زمان که بخواهند بخشی یا همه آن "شغل" را پس بگیرند و بسیج کارکنان هم تاثیری بر این روال نخواهد داشت...چرا که کارکنان هم علیرغم همه دلبستگی که به مدیر سابق دارند منافعی دارند و عقل حسابگری که حافظ آن منافع است.
هر چه باشد آنها هنوزشغلی دارند که اگر نه به اندازه شغل مدیریت ...اما در حد قابل قبولی واجد مولفه های فوق الذکر هست!

لذات عصر پنجشنبه!

2008-11-20T14:35:00.000+03:30

برای این عصر پنجشنبه نازنین این آهنگ را دانلود کنید و گوش بدهید و لذت ببرید.
باشد که برای این شب جمعه عزیز و مبارک هم چیزی برای لذت بردن به چنگ آورید!

در برابر تبعیض

2008-11-14T10:57:00.000+03:30

من مرد هستم ولی با قوانینی که حق برابری زن و مرد را نفی می کند و مردان را بر زنان مقدم می دارد مخالفم.
من فارس هستم ولی با تبعیضی که علیه سایر اقوام این سرزمین روا داشته می شود مخالفم.
من مسلمان شیعه هستم اما با رفتاری که با اقلیت های دینی می شود ...با سرکوب اهل تسنن و تحقیر و آزار بهاییان و نادیده گرفتن حقوق شهرندی آنان مخالفم.
من با هر قانونی که حقی به کسی بدهد که آن حق را از دیگری سلب کرده است مخالفم.
من تکرار مکرر این اصول را بی فایده نمی دانم تا فراموش نکنم اگر همه ی مایی که به نحوی از تبعیض های فوق بهره مند می شویم از این بهره مندی چشم می پوشیدیم و به آن اعتراض می کردیم امروز به جایی نمی رسیدیم که مرد فارس مسلمان شیعه را به تبعیض خودی و غیر خودی گرفتار کند و مرد فارس مسلمان شیعه خودی را هم به "ناب" و "مغشوش" (غش دار) تقسیم بندی نماید.
نیروهای مافوق من در جامعه به من ستم می کنند و در ازای آن به من حق ستم کردن به زیردستان را می بخشند...باید ابتدا از حق ستم کردن چشم پوشی کرد تا بتوان به ستمی که از بالا روا داشته می شود اعتراض نمود.

دغدغه اصلی!

2008-10-30T20:15:00.004+03:30

چند روز پیش، دوستی قدیمی را پس از مدتها بی خبری دیدم.
از احوالاتش جویا شدم و در ضمن صحبت از او پرسیدم که این روزها دغدغه اصلی زندگیت چیست؟
کمی فکر کرد و با خنده گفت: با زنم یک فیلم نیم ساعته سکسی با تمام مراحل پر کرده ایم و این روزها به خاطر کاری زیاد تهران می رویم و بر می گردیم.
هر چه به زنم می گویم فیلم را منهدم کنیم زیر بار نمی رود.
دغدغه فعلی من این است که در این جاده ها تصادف کنیم و بمیریم و فیلم مان به دست این و آن بیفتد و ببینند!!
پرسش من از شما این است که آیا حاضرید فیلم مشابهی را از پدر و مادرتان ببینید؟
از خواهرتان و شوهرش و یا برادرتان و زنش حاضرید چنین فیلمی را در همراهی با همسرتان ببینید؟
از دوستان نزدیک تان چطور؟
لطفا سن و جنس و اسم مستعار و نیز محل اقمت خود را بنویسید.

پی نوشت:

واقعا آدم باید از نظر روانی بیمار باشد که حاضر باشد فیلم این اشخاص را ببیند.
و با عرض پوزش حتی طرح چنین پرسشی به نظرم نشانه یک ناهنجاری روانی است.
از کامنت آرزو

آرزو خانم عزیز
من و شما ممکن است بیشترین میزان مخالفت را با یک رفتار شخصی یا اجتماعی داشته باشیم اما بیماری ها، اختلالات و ناهنجاری های روانی تعاریف مخصوص به خود دارند و اگرچه در مکالمات روزمره ممکن است شخصی دیگری را دیوانه یا روانی صدا کند اما این واژه به معنای علمی خود به کار برده نشده است.
مزید اطلاع شما عرض کنم که به عنوان مثال اگرچه زنای با محارم در بسیاری از کشورها رفتاری نکوهیده تلقی می شود اما از انواع مختلف زنای با محارم که شایعترین آن بین پدر و دختر و بعد خواهر و برادر رخ می دهد فقط زنای بین مادر و پسر مطرح کننده اختلال روانی است.
بنابراین شما به کدام استناد کسانی را که تمایل خود را به دیدن چنین فیلم هایی نشان می دهند بیمار روانی خوانده اید و بدتر از آن به من که چنین سوالی را مطرح کرده ام وصله ناچسب ناهنجاری روانی زده اید.

یادداشت خصوصی 1

2008-10-29T15:56:00.003+03:30

کلاه سرت نگذار حتی اگر سرما بخوری...موهایت خراب می شوند.
پولت را برایت در بانک نگه می دارم، بهره اش را هم رویش می گذارم ...نه تا وقتی قدر پول را بدانی...تا وقتی به آن واقعا احتیاج داشته باشی.
من کنترل خودم را نه به دست غرایزم می دهم و نه به دست سرنوشت و نه به دست تو...خودت را خسته نکن.
اگر از صحبت کردن با من طفره نمی رفتی و فکر نمی کردی که به قول امروزی ها قصد مخ زنی دارم ...حتما نکات مثبت دیگری غیر از باهوش بودن و مخ اقتصادی داشتن در من پیدا می کردی.
مواظب باش...مواظب خودت باش که به بقیه آسیب نرسانی .
من از عرفان و این گونه چرندیات بی اساس خوشم نمی آید...پیشانی خدا را هم بوسیده ام و روانه اش کرده ام...صدایت را در های و هوی باد نمی شنوم...یا بلندتر حرف بزن یا نزدیک تر بیا و یا خاموش باش تا من در این مداری که گرد تو طی می کنم به نزدیک ترین نقطه ات برسم.
روزی یکی از استادانم به من گفت که باید در این مملکت چیزی بیاموزی و تا دیگران به فراست آموختن آن نیفتاده اند بار خودت را ببندی...کمتر جمله ای در زندگی من این قدر موثر بوده است ...تو را هم به همین کار توصیه می کنم.
و نیز ذکرصدباره این سخن ضروری است که بهترین رفیق تو در جیبت قرار دارد.
قضاوت دیگران هم ناگزیر است و هم برخلاف آن چه می پنداری ناپسند نیست...شاید آنچه تا حدودی نکوهیده باشد حکمی باشد که پس از آن قضاوت صادر و گاها اجرا می کنند.
و نیز سکوت هم نوعی قضاوت است که گاه با قساوت همراه است.
می دانم که گاهی دلت برای وطن تنگ می شود...برای پدر و مادرت و خانواده و دوستانت و کوچه و خیابان شهرت...از کجا می دانم؟ از آنجا که گاهی مثل خرمگسی که در تاپاله گیر کرده است بی قرارانه وز وز می کنی. خواستم بگویم بدون آنکه قصد بزرگ نمایی مشکلات خود و کوچک شمردن احساس تو را داشته باشم حالت را می فهمم.

یادداشت های خصوصی

2008-10-27T13:59:00.001+03:30

قصد دارم که از این به بعد یادداشت هایی تحت عنوان "یادداشت های خصوصی" در این وبلاگ بنویسم که مخاطب خاص دارند...مخاطبی که مرا از نزدیک می شناسد.

شاید نظر شما این باشد که برای مخاطب خاص ای میل بزن و یا به او تلفن کن...نظر شما محترم است اما من در این تنها گوشه دنیا که کاملا احساس آزادی می کنم ساز خودم را خواهم زد!

لطفا این یادداشت ها را نخوانید...خیر سرشان خصوصی هستند و اگر احیانا وسوسه شدید و خواندید راجع به من یا مخاطب آن قضاوت نکنید و حکم صادر نفرمایید چرا که احتمالا شما چیزی از این پیام ها دریافت نخواهید کرد.

مثلا بالفرض من در یکی از این ها بنویسم که "به خاطر تو احمد را کشتم " یا "بعد از نماز صبح به اتاق خواب علی رفتم و به زنش تجاوز کردم" نمی توانید نتیجه بگیرید که من قاتل یا متجاوز و یا حتی نماز خوان هستم!

لطفا در محیط های عمومی هم به حریم های خصوصی احترام بگذارید!

جامعه شناسی مصور

2008-10-23T13:38:00.000+03:30

تفریحات مجاز در عصر جمعه!

پرنده در میان برف

2008-10-21T14:09:00.002+03:30

مثل یک پرنده در میان برف
ناامید و ناتوان و ناشکیب
سر به زیر بال خویش برده ام
منتظر نشسته ام به راه باد
دل به خاطرات خود سپرده ام
در خیال
پر گشوده ام در آسمان آن بهار بی زوال
آرزو به آرزو
نشسته ام به شاخسارهر درخت...
من همیشه در خیال بوده ام
من همیشه سر به زیر بال بوده ام.

از کش تنبان تا جشن تولد

2008-10-11T20:48:00.003+03:30

دیوانه ای را به جرم سنگ اندازی با تیر و کمان به شیشه خانه ها به تیمارستان بردند و تحت مداوا قرار دادند.

مدتی بعد به رییس تیمارستان اطلاع دادند که حال او خوب شده و آماده ترخیص است و رییس تصمیم گرفت که از او سوالاتی بپرسد تا قانع شود که او مداوا شده است.

از او پرسید که بعد از ترخیص از تیمارستان قصد داری چه کار کنی.

جواب داد: ابتدا شغل مناسبی پیدا می کنم و بعد از پس انداز مقداری پول و اجاره کردن خانه مستقل با دختری مناسب ازدواج خواهم کرد.

رییس با چاشنی بدجنسی پرسید: خوب در شب زفاف چکار خواهی کرد.

با مختصری شرم پاسخ داد که به اتاق خواب می رویم و من لباس های او را در می آورم.

رییس: خوب بعد!؟

بیمار: بعد لباس های زیرش را در می آورم.

رییس با هیجان زیاد: خوب...خوب...بعد...بعد؟

بیمار: کش شورتش را در می آورم و با آن تیر و کمان می سازم و ...

مرحوم پدرم با ذکر لطیفه بالا مرا به آن دیوانه تشبیه می کرد که با فراهم کردن همه امکانات و مقدمات صحیح به دنبال انجام دیوانگی های خودش است!!!

*****************************

امروز روز تولد من بود.

برای خودم اهمیتی نداشت و فکر می کردم که برای کسی هم مهم نباشد.

دیروز یکی از دوستان خانمم زنگ زد و گفت که اگر در زمان تولد تعداد کمی تو را دوست داشتند الآن تعداد زیادی دوستت دارند...شانس آوردم که تلفن روی بلندگو نبود!!

دیشب خانمم چند نفر از دوستان را دعوت کرده بود که مرا سورپرایز کند و البته قبلش فهمیدم.

امروز صبح هم در مطب کارمندانم یکی یکی آمدند و تبریک گفتند و من تعجب کردم که چگونه می دانستند و چه طور به یاد داشتند.

ساعتی بعد آن دستیاری که چند روز پیش اخراجش کرده بودم زنگ زد و فکر کردم می خواهد گلایه کند ولی تبریک گفت و مرا شرمنده کرد.

امروز عصر هم کارمندان بعداز ظهر تبریک گفتند و در تایم استراحت مرا با کیک تولد غافلگیر کردند...فقط کلاه بوقی و برف شادی نداشت!

بعد هم چند نفر دیگر زنگ زدند و غافلگیرو خوشحالم کردند...هم چنانکه برخی هم که انتظار داشتم زنگ نزدند و کمی دلخور شدم.

******************************

امروز از صبح این فکر مثل خوره افتاده است به جانم که تاریخ تولد چه اهمیت دارد...مهم تاریخ تولید است!!!

با وسواس شروع به حساب کردم که تاریخ تولیدم کی بوده است... بیست و هفتم دی ماه!

بعدش تصورات به طرفم هجوم بردند و هر چه کردم نتوانستم مانع آنها شوم...حتما شب سردی بوده و پدرم که آن موقع ها دیر وقت به خانه می آمده زیر کرسی خوابیده و مادرم هم که یک بچه هشت ماهه داشته فکر می کرده که شیر دادن به بچه اول مانع حاملگی اش می شود.

نمی دانم چه کسی شروع کننده بوده اما خوب یادم هست که هر دو بعد از تولید من به خواب عمیقی فرو رفتند!

*****************************

همین قدر بس تان است!

مگر شما خودتان پدر و مادر ندارید...تاریخ تولید و تاریخ مصرف ندارید که فالگوش ایستاده اید تا من قصه های اروتیک برایتان تعریف کنم!

حالا می ترسم این خواهرزاده های دهن لق و این پسرک خبرچین به مادرم اطلاع دهند که من اینجا نوشته ام.

قیافه اش را می توانم تجسم کنم که می گوید:

خاک بر سرت که آبرو برایمان نگذاشتی!

اما همچنین می توام روح پدرم را ببینم که با آن خنده از ته دلش به همه اشاره می کند و گویی شاهدی بر ادعایش یافته باشد می گوید:

نگفتم...نگفتم که این همه امکانات از اینترنت وایرلس پرسرعت گرفته تا لب تاپ پیشرفته و امکان وبلاگ نویسی و نرم افزارهای به روز...تا به دیوانگیش برسد و این اراجیف را بنویسد.

و از شدت خنده نمی تواند ادامه بدهد.

پی نوشت بی ربط:

مثل یک پرنده در میان برف

ناامید و ناتوان و ناشکیب

سر به زیر بال خویش برده ام...

آقای خاتمی...من شرط شما را نمی پذیرم!

2008-10-06T21:39:00.005+03:30

سید محمد خاتمی رییس جمهور سابق در سخنانی دو شرط برای ورود به عرضه انتخابات تعیین کرد.

تا جایی که من استنباط کرده ام خاتمی شرط اول را برای مردم به طور عام و دانشجویان، روشنفکران و فعالان سیاسی به طور خاص گذاشته است که معنا و مفهوم آن این است که شرط ورود من به عرصه انتخابات این است که خواسته ها و برداشت های خود را از مفاهیم مدرن با من همساز کنید و کسی بیش از آنچه من از نظام می خواهم خواسته ای نداشته باشد.

اما شرط دوم ایشان با سران قوای دیگر و رهبر نظام است به این معنی که اگر من در انتخابات رای آوردم اجازه بدهید برنامه های خود را اجرا کنم.
اما آنچه من می توانم به ایشان گوشزد کنم این است که
1) ریاست جمهوری ایران شدن آن چنان افتخار بی نظیری است که حتی احمدی نژاد نیز با آن رفتار سخیفش نمی تواند آن را منکر شود...بهتر است با شرط گذاشتن برای ملت خود را بی احترام و بی اعتبار نکنید.
2)اگر مردم ایران به شما رای دهند نشانه آن است که شما کف خواسته های آنان هستید...مسلما سقف خواسته های آنان از قامت شما بلند تر است.
3) ابتدا بهتر است که به طور شفاف شما مفاهیم مورد نظر خود را شرح دهید و برنامه های خود را اعلام کنید تا عوام و خواص ببینند که تا چه حد با شما اشتراک نظر و منافع دارند و سپس از آنان بخواهید که بر این برنامه ها متفق شوند... نه اینکه از جامعه مدنی بگویید و به مدینه النبی برسید و از دمکراسی بگویید و سپس آن را به پسوند اسلامی استحاله کنید.
4)مردم ایران بعید است که به این زودی فراموش کنند که چه فرصت بی نظیری را برای شما فراهم ساختند تا به وعده های خود برای باز کردن فضای سیاسی و فرهنگی کشور اقدام کنید و شما با چه میزان اهمال و مسامحه رای آنان را به هیچ فروختید و امید آنان را نومید کردید.
با این اوصاف شما بهتر است که به شرط دوم و مخاطبین آن بپردازید که آن هم چون نیک بنگری ضروری نیست.
چرا که اگر جسارت و همت لازم در شما وجود داشت یا داشته باشد حاکمیت جرات نمی کند که مانعی برای برنامه های مورد وثوق ملت ایجاد کند و اگر آن جسارت و همت نباشد هیچ شرطی برایش الزام آور نیست.

آقای خاتمی...من به سهم خودم شرط اول شما را نمی پذیرم...شما هم خود را برای خاطر من به دردسر نیندازید!

پی نوشت:

مشکلی که من و امثال من در اثبات حقانیت خود در مخالفت با خاتمی داریم این است که "احمدی نژاد آنقدر بد است که هر استدلالی را در مخالفت با رقبایش بی اثر می کند"!

منی که در ایران امروز زندگی می کنم به خوبی واقفم که بدترین آثار حکومت بیش از سه ساله احمدی نژاد نه تخریب زیر بنای اقتصادی و وجهه جهانی است و نه سرکوب آزادی های فردی و اجتماعی...

به باور من تنزل کلی سطح فرهنگی مردم و ترویج حساب شده و در عین حال بی حساب خرافات در میان آحاد جامعه آن چنان مخرب است که اگر به سرعت جلوی آن گرفته نشود، هیچ اپوزیسیونی نمی تواند به در دست گرفتن قدرت در این کشور دل خوش کند.

دامنه ی این تنزل فرهنگی و با عرض معذرت "اپیدمی حماقت" آن چنان گسترده است که دیر نیست روزی که روشنفکران و کتاب خوانان ما سوار بر خر به امید مراد گرفتن در کوهها به دنبال امامزاده های مرادبخش بگردند و این با توجه به دیده ها و شنیده های اخیر من اصلا "غلو و اغراق" نیست.

با این حال من از تکرار چرخه بیهوده "ماجراهای خاتمی" نیز گریزانم و چنین شرط گذاری هایی برایم یادآور مردی است که ریاست جمهوری را "تدارکات چی" می دانست و آن را "کار گل" می شمرد که او به اجبار و منت حاضر به پذیرش آن شده است...چیزی که احمدی نژاد ثابت کرد حقیقت ندارد.

احمدی نژاد بیش از 12 وزیر خود را که از جناح خود بودند و بیش از 90% با او همفکری و همراهی داشتند بدون کوچکترین ملاحظه ای و تنها برای انتصاب وزیران همفکرتر برکنار کرد و در عوض علیرغم خواست مجلس و مراجع و کیهان و حتی رهبری از مشایی دفاع نمود و ثابت کرد که منابع قدرت حتی در سیستم کنونی نمی توانند جلوی رییس جمهوری را در حیطه های مربوط به او بگیرند اما خاتمی وزرایی را که نقاط قوت کابینه اش بودند (مثل مهاجرانی و نوری) به اندک فشاری کنار نهاد و روزنامه هایی که برایش اعتبار آوردند با سکوت خود به سلاخی داد و دانشجویانی که همراهش بودند را تنها گذاشت.

اگر اصرار دارید که احمدی نژاد نیاید و نباشد (که من هم صد در صد موافقم) کسی را بیابید که شروط شما را قبول کند و از نظر شخصیتی نیز چنان مذبذب نباشد که به هر نهیبی گامی پس نهد و شما را در رویارویی با حریف تنها بگذارد.

لینک مطلب در بالاترین

آدمهایی که دیده نمی شوند

2008-09-30T23:42:00.004+03:30

من
چونان یک سیاهچاله*
با درونی سیاه و تهی
هر پرتو محبتی را به درون خود می کشم
و حریص هر جنبنده ای هستم
که از کنارم بگذرد
راستی...
آن وجود گدازان یادت هست!؟

*سیاهچاله ها از سوختن ستاره های عظیم به وجود می آیند و قدرت جاذبه بسیار زیادی دارند*

********************
امروز دستیارم را که یک خانم جوان است و 5 سال است پیش من کار می کند اخراج کردم.
این اولین بار در طی 18 سال طبابت من است که کسی را اخراج می کنم.
در طول پنج سال گذشته همیشه دیر می آمد و هر روز من غرغر می کردم یا تذکر می دادم یا عصبانی می شدم و یا تهدید می کردم.
هر روز یک ربع تا نیم ساعت باید من و بیماران منتظر می نشستیم تا ایشان بیاید و کار را شروع کنیم.
بیش از ده تعهد نامه کتبی از او گرفته بودم.
امروز بعد از هشت روز متوالی که من هر روز تهدید می کردم و مجددا به او فرصت می دادم همه کارکنان را به اتاقم فراخواندم و جلوی همه آنها او را اخراج کردم...مبادا که بعدا پشیمان شوم و از حرفم برگردم.
و حالا پشیمانم ولی کس دیگری را به جایش برگزیده ام و راه برگشت را بر خودم بسته ام.
علیرغم آن که یک جانشین ورزیده تر از او داشتم ولی به خاطر آنکه به خود می بالیدم که هیچگاه کسی را اخراج نکرده ام از اینکه دیگری را جایگزین او کنم پرهیز می کردم...
از امروز دیگر چیزی در زندگی من برای بالیدن وجود ندارد.

********************
همیشه گمان می کردم "آدمهایی که دیده نمی شوند" آنانی هستند که نقشی در زندگی ما ندارند...آدمهای توی خیابان...توی صف اتوبوس...توی اتوموبیل های دیگر
امروز می دانم که گاه آدمهایی را نمی بینیم که دوستمان دارند...آدمهایی که عاشق ما هستند و دیده نمی شوند...به کمک ما می آیند...دلشان برای ما تنگ می شود و به ما افتخار می کنند...مایی که آنها را نمی بینیم.
نمی دانم وضع آنان رقت بارتر است یا ما!؟

********************
در دوران اینترنی بیماری داشتیم که پیرزنی بود که آسم بسیار شدید داشت و استادم برای او کورتون تزریقی آغاز کرد.
علیرغم آنکه حال بیمار رو به بهبود می رفت ولی بیمار مصرانه از استاد تقاضا می کرد که داروی او را کورتون خوراکی کند.
پس از شروع کورتون خوراکی حال بیمارهر روز بدتر شد و پس از ده روز درگذشت.
موقعی که او را از روی تخت جا به جا می کردند زیر تشک او همه قرص های کورتونی که برایش تجویز شده بود یافتند!
ظاهرا پسر او یکی از کارکنان اتاق عمل بود که به مادرش توصیه کرده بود که حتی اگر مردی کورتون نخور!
و مادرش نیز به حرف پسر عمل کرده بود...مرد ولی کورتون نخورد!

********************
آقای دکتر کردانی که به عنوان دکترای حقوق به عنوان وزیر به مجلس معرفی شد و رای اعتماد آورد آنقدر با آقای فوق دیپلم کردان متفاوت است که لازم باشد دوباره رای اعتماد بگیرد.
معرفی مجدد وی با شرایط تازه حداقل کاری است که باید صورت گیرد.

********************
و دست آخر این شعر سعدی که این روزها ورد زبان من شده است
کس نیاموخت علم تیر از من
که مرا عاقبت نشانه نکرد

پی نوشت:

دوستی گفته است که باید نام این پست را پراکنده ها می گذاشتی.

راستش را بخواهید مطلب اصلی در این پست "آدمهایی است که دیده نمی شوند"...بقیه مطالب طفیلی این مطلبند.

روزهاست که این مطلب فکر مرا به خود مشغول کرده است...بارها این مطلب را در ذهن خود پرورانده ام...پخته ام و گسترانده ام...اما اکنون در هنگام نوشتن نمی توانم آن را شرح بدهم.

شما بهتر است به این مطلب فکر کنید.

پی نوشت2:

آدمی که دیده نمی شود می تواند همسری باشد که مهربانی، فداکاری و تلاشش دیده نمی شود یا قدردانی نمی گردد.

می تواند مادری باشند که به اواعتنایی نمی شود علیرغم آنکه شایسته ابراز محبت است.

می تواند پدری باشد که آنقدر کار می کند و در خانه دیده نمی شود تا فراموش می شود.

می تواند عاشقی باشد که ما به ازای عشقی که می ورزد نفرت می گیرد یا بی تفاوتی...

آدمی که دیده نمی شود هر چه تلاش می کند در دیدگان آنکه می خواهد مرئی نمی شود.

بالاترین

ایتالیا

2008-09-22T16:46:00.001+03:30

پی نوشت:
نکاتی که من از سفر به ایتالیا کاربردی می دانم اینهایند:
1) تورهایی که از ایران به اروپا می روند بیش از 2 برابر هزینه های سفر را از مسافر می گیرند و فقط برای او ویزا می گیرند.
بنابراین اگر امکان گرفتن ویزا دارید مطلقا از طریق تور اقدام به سفر نکنید.
2) رزرو اینترنتی هتل، قطار و بلیط موزه ها در اکثر موارد به ضرر است مخصوصا برای ساکنین داخل ایران که پول نقد می پردازند هتل ها بیش از 20% نسبت به قیمت رزرو اینترنتی تخفیف می دهند و این همان پولی است که هتل باید به سایتی که شما را به این هتل فرستاده است و نیز به عنوان مالیات پرداخت کند.
بر همین اساس بلیط مثلا موزه واتیکان که به طور حضوری 18 یورو است از طریق رزرو اینترنتی 26.5 یورو خواهد بود.
بلیط قطار از ونیز به فلورانس از طریق حضوری 39 یورو و از طریق رزرو اینترنتی 81 یورو می شد و این با تصورات قبلی من که رزرو اینترنتی از قبل باعث صرفه جویی می شود منافات داشت.
3) اگر به شما هم توصیه شد که پای پله های اسپانیایی بستنی استراچیالا بخورید همین طور سرتان را نیندازید پایین و بروید از فروشنده یک بستنی استراچیالا بخواهید! هر بستنی اش 15 یورو است که همه اش پول زالام زیمبو اش است!
به جی آن یک توپ بستنی را بدون آن مخلفات (عمدتا تزیینات) بخرید به 2 یورو!
4) در فلورانس خرید کنید و اگر در رم قصد خرید دارید در فروشگاه های اطراف واتیکان خرید کنید...در قسمت تاریخی رم خرید بسیار گران است.
5) تا می توانید در رستوران های کنار خیابان غذا بخورید.
6) اگر شنبه شب در رم بودید حتما به محله تستی چیانی بروید و در مراسم عرفانی که در دیسکوهای آن بر پا می شود شرکت کنید تا هم پیه و دنبه های اضافی را آب کنید و هم دنبه های دیگران را تماشا نمایید!
7) اگر عاشق نیستید و قصد خواستگاری ندارید در ونیز سوار گاندولا نشوید...هر نیم ساعت صد یورو می گیرد (گران تر از هواپیما!)...فوقش اینکه سوار شوید و عکس بگیرید و بعد دبه در بیاورید که قیمتش گران است!
*توضیح ضروری: ما عاشق بودیم و سوار شدیم!*
8) اگر مثل من اهل هنر نیستید وقت و پول خود را در موزه ها هدر ندهید تا ادای روشنفکرها و هنر دوستان را در بیاورید!
*توضیح ضروری: ما وقت و پول خود را در چند موزه هدر دادیم*

به یوزپلنگانی که با من دویده اند!

2008-09-19T23:43:00.001+04:30

هر بلاگری پس از مدتی وبلاگ نویسی مشتاق می شود که بداند آنها که با او به بحث می نشینند...همفکری و همراهی یا جدل و مناظره می کنند...مهر دارند یا کین...در دنیای واقعی چگونه اند و چگونه می زیند.
من، با احتساب پسر و برادرم، تا کنون پنج بلاگر را دیده ام...یکی از یکی نازنین تر و محترم تر.
مشتاقم که نازخاتون، زیتون، هاله، بیتا و پاتنه آ را هم ببینم...اینکه همه خانم هستند که عجیب نیست؟ طبیعی اش باید همین باشد...نه؟
همچنین می خواهم بدانم که شما مشتاق دیدار کدامیک از وبلاگ نویسان هستید.
لطفا جنس و سن و محل اقامت خود را بنویسید و نام 5 بلاگر را ذکر کنید.

همیشه بزنگاهی هست!

2008-09-05T00:42:00.006+04:30

نتایج کنکور سراسری در حالی اعلام شد که حتی در مقیاس های جمهوری اسلامی ایران بی عدالتی آشکاری نسبت به بسیاری از داوطلبان صورت گرفت.
قضیه از این قرار است که مثلا کسی که در شیراز رتبه بیستم کنکور سراسری است و رشته اول خود را پزشکی دانشگاه تهران انتخاب کرده است در این رشته قبول نشده است و انتخاب بعدی او مورد نظر قرار گرفته است اما در عین حال کسی در تهران با رتبه هشتصد( که احتمال قبولیش نه تنها در پزشکی و دندانپزشکی تهران که حتی پزشکی و دندانپزشکی شهرهای بزرگ نزدیک به صفر بوده است) توانسته است که در رشته پزشکی تهران قبول شود!!
در مورد رشته های مهندسی وضع از این هم بدتر است...هیچ شهرستانی با رتبه هفتاد و هشتاد کنکور سراسری نتوانسته است که در هیچیک از رشته های خوب در دانشگاههای خوب تهران قبول شود!
مشکل وقتی بزرگتر می شود که بدانیم کسی که رتبه پانزدهم دانشگاه تهران است که 158 نفر دانشجوی پزشکی در سال جدید می پذیرد آنقدر از پذیرش خود مطمئن است که اولویت های بعدیش را سرسری انتخاب کرده است و نیز رتبه پنجاهم کنکور ریاضی آنقدر مطمئن است که برق یا مکانیک شریف یا حداقل کامپیوتر و عمران قبول می شود که دیگر به اولویت های بعدی دقت نکرده است.
علت این امر بومی سازی دانشگاهها ذکر شده است که بر اساس آن بیش از هشتاد در صد سهمیه های دانشگاه به متولدین همان استان تخصیص می یابد و بهانه این کار نیز کمبود بودجه برای احداث خوابگاه و تغذیه داشجویان غیر بومی است.
اما به نظر من مشکل چیز دیگری است.
این دانشجویان شهرستانی هستند که در خوابگاه ها بحث و اعتراض می کنند وگرنه دانشجویان بومی نه در خوابگاه جمع می شوند و نه چندان تبادل افکار می کنند و هر گونه اعتراض احتمالی آنان نیز توسط خانواده های عمدتا محافظه کارشان کنترل می شود.
حال سوال من این است که
آیا دانشجویان تهرانی که از شریف ترین اقشار جامعه اند در برابر چنین بی عدالتی آشکاری اعتراض می کنند یا از آنجایی که این بی عدالتی به نفع آنان تمام می شود سکوت می کنند؟
همیشه بزنگاهی هست.
پی نوشت:
یعنی انتظار داری که من که برادرم با رتبه حدود پانصد پزشکی تهران قبول شده است بیاید و اعتراض کند و جایش را بدهد به پسر شما که رتبه اش مثلا پنجاه است و خودش برود یزد و هفت سال مخارج و دوری و رفت و آمد .به نظر من عدالت همین است که پسر شما پهلوی شما در اصفهان پزشکی بخواند و برادر من هم در تهران و یکی دیگر هم در یزد.اون چند تا سوالی هم که ایشون تو کنکور بیشتر از برادر من زده دلیل نمی شه که لیاقتش بیشتر از برادر من باشه.در ضمن ظلم علی السویه هم عین عدل است.

از کامنت مجتبی

راستش را بخواهی چنین انتظاری داشتم اما الآن دیگر ندارم.

شما هم انتظار نداشته باش که وقتی صحبت از شرافت دانشجویی می کنی، من پوزخند نزنم.

ونیز توقع نداشته باش که باور کنم در ایران امروز پشت هر ادعایی منافعی نباشد و "حق" و "عدالت" جز از زاویه منافع شخصی و گروهی، دیده شود.

در ضمن پسر من، همان طور که در کامنت دانی هم گفته ام، امسال کنکور شرکت نداشت.

لینک در بالاترین

حرامزادگی نجات بخش!

2008-09-02T01:53:00.001+04:30

چند شب پیش بیماری داشتم که مبتلا به "بیماری پلی کیستیک بالغین" بود.آنچه از این بیماری لازم است بدانید و به بحث امروز مربوط می شود این است که اولا اکثرا در دهه چهل و پنجاه کلیه هایشان از کار می افتد و کارشان به دیالیز می کشد و ثانیا از طریق اتوزوم غالب منتقل می شود و اگر یکی از والدین مبتلا باشد همه فرزندان نیز مبتلا می شوند.
اگرچه پنج تا ده درصد فرزندان ممکن است در بیماریهای اتوزوم غالب مصون بمانند که دلایل متعددی دارد.
از مرد جوان پرسیدم که چند خواهر و برادر دارد و گفت مجموعا هشت فرزندیم و من فرزند پنجم هستم.
پرسیدم بقیه فرزندان هم مبتلا هستند؟
پاسخ داد که چهار نفری که از من بزرگترند مبتلا نیستند و من و سه فرزند کوچکتر فقط مبتلاییم!
حالا پرسشی از شما دارم و آن این است که به نظر من طبق احتمالات حداکثر یکی از فرزندان باید از بیماری مصون می ماند و با توجه به اینکه چهار فرزند بزرگتر از او هیچکدام گرفتار این بیماری نشده اند محتمل ترین علت آن است که مادر خانواده تا زمانی که جوان تر بوده و امکانش را داشته!! به شوهرش خیانت کرده و چهار فرزند سالم از مرد یا مردان دیگر حامله شده است و سپس بچه های بعدی را از شوهرش آبستن شده است.
با قبول این فرض سوال من این است که اگر شما جای فرزندان سالم این خانواده بودید نسبت به مادر خود چه احساسی داشتید؟
منظورم این است که او با خیانت خود سبب حرامزادگی شما ولی در عین حال حفظ شما از یک بیماری بسیار آزار دهنده و نهایتا مهلک شده است...آیا قدر شناس او بودید یا از او متنفر می شدید؟
لطفا سن و جنس و محل زندگی خود را ذکر کنید.
پی نوشت:
کسانی که به سبک نوشتن من آشنایند نیک می دانند که ماجراهایی که به عنوان مقدمه بر نوشته های ایچنینی نوشته می شوند فقط به عنوان داشتن یک پیش زمینه ذهنی نسبت به موضوع نگاشته می شوند و نه به عنوان یک فکت علمی و قابل اتکا.
بر همین اساس در پاسخ به دوستی که در کامنت دانی نوشته اند
"قضاوت شما اشتباه و غیر علمی است . بیماری اتوزومال غالب بیماری است که اگر یکی از والدین بیمار و دارای ژن معیوب باشد 50 درصد فرزندان احتمال ابتلا به بیماری را دارند و طبق قانون احتمالات این احتمال برای هر حاملگی و هر بچه فقط 50 درصد است"
عرض می کنم که
بیماریهای اتوزومال غالب می توانند ژنوتیپ خالص داشته باشند(AA) یا ناخالص (Aa)
اگر زنوتیپ خالص داشته باشند قاعدتا باید صد در صد بچه ها درگیر شوند اما در عمل حدود 95% بچه ها درگیر می شوند که علل مختلفی دارد از جمله عدم تاثیر صد در صد ژنها و موتاسیون و مهمترین آنها رابطه خارج از چارچوب ازدواج زوجه است.
اگر من در شرح ماجرا ذکر کرده بودم که همه برادران و خواهران پدر بیمار نیز مبتلا به بیماری پلی کیستیک کلیه بوده اند مشکل (تا حدودی) حل می شد و می توانستم پدر بیمار را ژنوتیپ خالص بنامم و دلیل علمی برای مطلبم فراهم کنم.
اما من این کار را نکردم و در آینده هم نخواهم کرد چرا که این جزییات اصلا به ماجرا و سوالی که من می خواهم بپرسم مربوط نیست و فقط باعث سردرگمی خواننده غیر پزشک می شود.
اما راجع به دوستانی که بعضا با لحن ناخوشایند
"آقا جون ریدی تو قانون احتمالات. احتمال نمی گه که مثلا از n تا بچه فقط یکی به این بیماری مبتلا نمیشه و اگر دو تا شد اون یکی حرومزاده است. میگه احتمال این که یک بچه سالم بمونه یک بر روی n و اگر بخواد دو تا سالم بمونه یک بر روی n^2 و همین طور تا آخر. برای اطلاع بیشتر با مهندسین برق موجود در وبلاگستان تماس بگیرید."
سعی کرده اند که به من احتمالات بیاموزند عرض می کنم که اولا این هم مربوط به بحث نیست و ثانیا احتمال اینکه حادثه ای که در هر بار 5% احتمال وقوع دارد چهار بار تکرار شود فقط 6 در ملیون !! احتمال وقوع دارد.
به بیان دیگر من ترجیح می دهم آن 999994 در ملیون را باور کنم تا این 6 در ملیون را...
باور نمی کنید از جامعه شناسان وبلاگستان بپرسید!

درخواست کمک برای رفع و رجوع خرابکاری

2008-08-14T09:59:00.002+04:30

پریروز در مطب کامپیوترم را که مدتها ادا و اطوار در می آورد درایو c آن را فورمت کردم و البته قبل از آن همه اطلاعات ضروری را منتقل کردم و سپس ویندوز را عوض کردم.
پس از اتمام کار متوجه شدم که پرونده صد و پنجاه مریض دود شده و به آسمان رفته است!
دو روز گذشته دو مهندس هر کدام چهار ساعت به آن ور رفته اند و 5 پرونده را زنده کرده اند.
این یک افتضاح به معنی واقعی است...از شدت ناراحتی ظهرها خانه نمی آیم و سعی می کنم که آب رفته را به جوی برگردانم...غذا هم نمی خورم...دو کیلو لاغر شدم از بس که حرص خوردم.
چاره ای ندیدم جز آن که مزاحم شما شوم ]چرا که تعدادی از شما ممکن است تجربه مشابهی داشته بوده باشید و لطف کنید روش کار و نرم افزار مورد استفاده را برای ریکاوری فایل های word در درایوی که فرمت شده و بر روی آن ویندوز ایکس پی نصب شده برای من شرح دهید.
حجم درایو سی 14 گیگ است و فعلا فقط ویندوز در آن قرار دارد.
بسیار سپاسگزارم
پی نوشت:
از راهنمایی همگی بی نهایت سپاسگزارم.
صبح بعد از ارسال مطلب برق رفت و من هم به مطب رفتم و تا ساعت ده شب با یک cd ریکاوری که خریده بودم بیشتر برنامه های توصیه شده را امتحان کردم و متاسفانه همه چیز احیا شد جز آنکه باید می شد.
فردا هم با یک مهندس دیکر قرار دارم شاید فرجی بشود.
تا دستتان به راهنمایی بند است یک آپارتمان نقلی پنجاه شصت متری اجاره ای برای یک پسر مجرد خوش تیپ در حوالی دانشگاه تهران سراغ ندارید که این پسرک مرا کچل کرد از بس که سراغ گرفت.
پی نوشت دوم:
من این اواخر از بس که گرفتار ریکاوری فایل مورد ذکر بودم اصلا فرصت نکردم که به اینجا سر بزنم.
تا امروز که سرکی کشیدم و دیدم کسی ما را پینگیده است لذا لازم شد که به اطلاع برسانم که اولا
یک کیلوگرم دیگر هم کم کردم و دو روز دیگر هم ظهرها در مطب ماندم تا توانستم 20 پرونده دیگر را احیا کنم.
راستش را بخواهید من و یکی از همکاران مشغول یک تحقیق برای ارایه مقاله هستیم و در هجده ماه گذشته اطلاعات مربوط به صد و بیست بیمار را من جمع کرده بودم که با کل ریکاوری ها پرونده 29 بیمار را بازگرداندم.
برای بقیه بیماران کسی را گرفتم که به بایگانی بیمارستان ها مراجعه کند و از مدارک موجود در پرونده ها کپی بگیرد.. سی پرونده دیگر هم به این ترتیب برگرداندم.
شماره تلفن تعدادی از بیماران را هم پیدا کرده ام و مشغول یافتن راهی برای بقیه هستم.
مبحث قبلی نیمه کاره و ابتر مانده است و منظورم را نتوانستم برسانم...آن را هم خواهم رساند!

تئوری های چهل سالگی

2008-08-08T11:17:00.002+04:30

مستخدم مطب من زن نسبتا مسنی است که بیست سال پیش از شوهرش جدا شده است.
چند روز پیش در وقت استراحت بین بیماران، منشی ها از مزاحمت ها و متلک های خیابانی مردان گله می کردند.
ایشان هم میدان داری می کرد که بله...از دست این مردان و مزاحمت های خیابانی آنها روزم سیاه شده است و چه و چه!
حرفش که تمام شد گفتم که اینها اگر حرفی می زنند و شکایتی دارند از جوانی است که هم سبب می شود (جوانی در اینجا معنی زیبایی)که مردان به آنها توجه کنند و از بی سلیقگی این توجه را به صورت متلک یا مزاحمت های دیگر بروز دهند و هم اینکه جوانی (در اینجا به معنی کم تجربگی) که سبب می شود به این متلک ها بیش از حد بها بدهند و از آنها بیش از حد ناراحت شوند.
اما من دلیل ناراحتی تو را نمی فهمم.
اول اینکه باورش برای من دشوار است که کسی به تو متلک بگوید و دنبالت بیفتد.
ثانیا اگر کسی چنین کرد اشکالش از نظر تو چیست؟
گفت بالاخره به آدم بر می خورد که مثلا یک جوان سی ساله به آدم بگوید خانوم در خدمت باشیم!
خندیدم و گفتم:
سن که از چهل سال بگذرد...مخصوصا اگر به معاد و موعود هم معتقد نباشی و اصولگرایی ات هم رنگ باخته باشد...همه منعیات و منهیات برایت کم رنگ می شود و ایضا همه اوامر به معروف به نظرت حقه بازی می آید.
از فرصت باقی مانده تا پیری سعی می کنی که نهایت استفاده را ببری...حریص می شوی و رند!
من اگر جای تو بودم به یکی از این درخواست ها که می گویی مکرر است پاسخ مثبت می دادم تا پس از بیست سال لذت یک معاشقه را درک کنم.
پی نوشت:
ظاهرا سوء تفاهم پیش آمده است و علت آن این مثالی است که به عنوان مقدمه آورده ام.
مطلبی که به عنوان مثال می خواستم بنویسم مربوط به یکی از دوستانم بود و من از بیم آنکه شاید به طور تصادفی این مطلب را بخواند و ناراحت شود آن را ننوشتم اما اکنون به نظر می رسد که مجبورم جهت رفع سوءتفاهم پیش آمده آن را قلمی کنم.
من دوستی قدیمی دارم که زنی چهل و دو ساله است و مادر دو بچه نوزده و پانزده ساله است .
در جوانی تا حدودی زیبا بود و پس از زایمان اول به تدریج چاق شد چنانکه امروز علیرغم دو بار عمل جراحی بیش از صد کیلوگرم وزن دارد و دیگر از فروغ جمال در چهره و اندامش خبری نیست.
چندی قبل مهمان آنها بودیم و این دوست که من به استعاره او را مهشید می نامم و به تازگی از سفر استانبول (که برای گرفتن ویزای آمریکارفته بود) مراجعه کرده بود در حین صحبت هایش یک باره با هیجان و در عین حال با لحنی غمبار گفت:
وای بچه ها اونجا یه اتفاق خیلی خیلی بدی افتاد.
ما با تعجب پرسیدیم:
چی شده بود...و او با لحنی نیمه غمگین و نیمه خندان گفت:
کنسول آمریکا ترتیب منو داد!!!
من و زنم به همراه بچه هایش در بهت فرو رفتیم و مهشید به شوهرش اشاره کرد که بلافاصله بچه ها را به اتاقشان هدایت کند.
شوهر نیز بچه های بزرگ را که ناراحت و متعجب و در عین حال مشتاق شده بودند به زور به اتاق برد و بنا بر احتیاط درب را بر رویشان قفل کرد و مهشید به ماجرا ادامه داد که از آنجا که من بنا بود عصر به قونیه و مراسم مولانا بروم فرصت نداشتم که برای دریافت پاسپورت ممهور به ویزا به سفارت مراجعه کنم.
هر چه اصرار کردم که پاسپورت مرا تا ظهر بدهید کارمندان سفارت گفتند غیر ممکن است.
در این بین یکی از کارمندان سفارت که مرد پنجاه ساله و فوق العاده خوش تیپی بود از من پرسید که در کدام هتل اقامت داری و من نام هتل را گفتم.
او هم بی درنگ پاسخ داد که من حوال ساعت پنج بعدازظهر همان حوالی کاری دارم و پاسپورت را برایت می آورم.
از او تشکر کردم.
ساعت 5 بعدازظهر کارمند سفارت آمریکا با پاسپورت در اتاق مرا در هتل کوبید.
در را باز کردم و او را به داخل تعارف کردم.
پاسپورت را گرفتم و به رسم تشکر یک اسکناس پنجاه دلاری به او تعارف کردم.
با دلخوری اسکناس را رد کرد و در پاسخ سوال من که "چگونه می توانم لطف شما را جبران کنم" گفت که اگر می توانید یک نوشیدنی با هم بخوریم.
من عذرخواهی کردم و گفتم که متاسفانه هم اکنون باید به قونیه بروم و اتوبوس تا یک ساعت دیگر حرکت می کند.
او هم خداحافظی کرد و رفت!!
من که منتظر شنیدن یک داستان سکسی و اکشن بودم پرسیدم: بعدش چه شد و شوهر مهشید که ظاهرا صد بار این ماجرا را شنیده بود با خنده گفت دیگه چی می خواستی بشه!؟...یه پارتی رو تو سفارت آمریکا با ندونم کاری مهشید از دست دادیم!!.
زنم گفت حالا بچه ها رو برای چی تو اتاق زندانی کرده ای...با اون تیکه ای که گفتی کنسول ترتیب منو داد حالا اونها هزار تا فکر بد می کنند...اون بیچاره که کاری نکرده.
مهشید که از بی اعتنایی بقیه بسیار ناراحت شده بود با اصرار سعی می کرد که ثابت کند که با هوشیاری از یک حادثه برنامه ریزی شده تجاوز سکسی گریخته است.
من هم با خنده ادامه دادم که عیب کار اینجاست که مردان پنجاه ساله، به خصوص اگر دیپلمات باشند، و در شهری مثل استانبول که پر از خانه های فساد و زنان زیبارو است کار کنند، بعید است که فشار قوه جنسی آنقدر به آنها وارد شود که به زنان مراجعه کننده به کنسولگری متوسل شوند، به خصوص که این زنان هم بالای چهل سال باشند و هم بالای صد کیلو!!
و مهشید دیگر ادامه نداد!

ترجیحات یا توجیهات اقتصادی

2008-07-31T14:26:00.004+04:30

فرض کنید که دوستی دارید در وزارت بازرگانی که به شما اطلاع قطعی و موثق می دهد که تا دو هفته دیگر قیمت سرنگ دو برابر می شود...شما کدامیک از گزینه های زیر را انجام می دهید؟

1- کاری نمی کنید.

2- تعدادی سرنگ برای مصرف یکی دو سال خود تهیه می کنید ولی به کسی اطلاع نمی دهید.

3- تعدادی سرنگ تهیه می کنید و به دوستانتان هم اطلاع می دهید که قرار است سرنگ گران بشود.

4- هر چه می توانید پول تهیه و صرف خرید سرنگ می کنید حتی با فروش خانه و ماشین خود و چند هفته بعد با فروش سرنگ ها خانه و ماشین بهتری تهیه کرده و پس انداز مناسبی خواهید داشت.

5- گزینه دیگری را انتخاب خواهید کرد (لطفا ذکر کنید).

لطفا قبل از پاسخ دادن فکر کنید و سن و محل زندگی خود را (داخل یا خارج از ایران) هم بنویسید .

پی نوشت:

به نظرم در دنیای واقعی همه در به در دنبال گزینه جهار هستند اما در دنیای مجازی این رفتار را کنترل می کنند.

مگر اینکه به کل جامعه مجازی را از جامعه حقیقی جدا بدانیم و هیچ ارتباطی میان آنها نباشد وگرنه

چطور ممکن است که وقتی خبر گران شدن بنزین تا دو ساعت دیگر از تلویزیون پخش می شود که

فوقش با ده هزار تومان سود بردن در یک باک بنزین همراه است همه جمعیت تهران به پمپ بنزین ها

هجوم می برند و حتی عده ای هم کشته می شوند اما در این کامنت دانی همه فقط به اندازه نیاز

خودشان سرنگ می خرند و از سودی که می تواند همه عمر آنان را بی نیاز کند چشم می پوشند.

پی نوشت دوم:

من همان گزینه 4 را انجام می دهم.
هر چه می توانم سرنگ می خرم و بعدا هم می فروشم تا آتیه خود را تامین کنم.
برایم عجیب است که دیگران این کار را نمی کنند.
فکر می کنم که نویسنده مطلب عمدا سرنگ را به عنوان جنسی که مثل دارو جنبه درمانی و بار انسانیتی دارد مطرح کرده است تا خوانندگان را بر سر دو راهی اخلاق گرایی یا منفعت طلبی قرار دهد و من هم منفعت طلبی را انتخاب می کنم که در قیاس با اخلاق گرایی در قسمت های عمیق تری از ذات آدمی نهان است و اگیزه قوی تری است.
توجیهش هم این است که این منفعت طلبی ضرری به کسی نمی زند و حتی اگر من سرنگ را نخرم کسانی که همین الآن سرنگ دارند و از جریان خبر ندارند سود آن را خواهند برد و نه بیماران و نیازمندان واقعی.
محمد رضا
26 ساله
مهندس مکانیک
تهران

این که گزینه اول را انتخاب کنیم یعنی دانستن و ندانستن...اطلاعات داشتن و نداشتن ، تاثیری بر زندگی ما نخواهد گذاشت.

انتخاب گزینه دوم هم چندان منطقی نیست... با توجه به اینکه سرنگ تاریخ مصرف دارد و اگر فرض کنیم که سرنگ های خریداری شده حداکثر برای مدت 2 سال تاریخ مصرف دارد حداکثر 50 سرنگ برای مصرف شخصی در این مدت می توانیم بخریم که جلوی دو هزار تومان ضرر را در این مدت بگیریم...به رفت و آمدش نمی ارزد!

گزینه سوم اگرچه با مقداری جوانمردی و بامعرفتی همراه است ولی اگر برای دوستانی که به آنها اطلاع داده ایم به گزینه دوم منجر شود که به هر نفر حداکثر دو هزار تومان کمک کرده ای و اگر به گزینه چهارم منجر شود که تا آخر عمر ماتحت مبارک از دیدن وضع مالی مرفه این دوست می سوزد که از به واسطه اطلاعاتی که تو در اختیارش گذاشته ای و خود را به سبب پایبندی به یک سری اصول از آن محروم کرده ای به این جایگاه رسیده است.

به باور من گزینه چهارم صحیح است هر چند که به قول این دوست گزینه سرنگ (مثلا به جای روغن ماشین یا لاستیک) کمی صورت مسئله را پیچیده کرده است ولی اگر بناست این گرانی اتفاق بیفتد و جلوی آن را هم نمی توان گرفت بهتر است که سود آن را من ببرم!

این جایی است که منفعت طلبی فردی با منافع اجتماعی که در آن زندگی می کنیم تداخلی ندارد...

با این حال آماده ام که اگر کسی استدلال قویتری دارد نظر خود را عوض کنم.

لینک در بالاترین

قضاوت 8

2008-07-17T14:36:00.009+04:30

در فرودگاه یکی از کشورهای خارجی پسر بزرگم که 18 سال دارد جلوتر از من در صفی قرار داشت که به سالن سوار شدن به هواپیما منتهی می شد.

به او گفتم که وارد سالن که می شوی یک صندلی هم برای من نگه دار.

سری تکان داد.

وارد سالن نسبتا کوچک خروج که شدم جمعیت همه صندلی ها را اشغال کرده بود و پسرک هم در گوشه ای روی یک صندلی نشسته بود اما برای من صندلی نگرفته بود.

چشمش که به من افتاد بلند شد و صندلیش را به من تعارف کرد.پرسیدم مگر وقتی وارد شدی صندلی خالی نبود؟...چرا صندلی کناریت را برای من نگرفتی؟

جواب داد : من رویم نمی شود وقتی بقیه ایستاده اند یک صندلی اضافه برای تو نگه دارم و ترجیح می دهم که صندلی خودم را بهت بدهم تا اینکه زیر نگاه دیگران خجالت بکشم و حق آنان را سلب کنم.

می پرسم: این حق دیگران را که می گویی چه کسی یا چه عملی یا چه موقعیتی برای آنان ایجاد کرده است...و اشاره به مردی کردم که روبروی ما قرار داشت و پالتویش را روی یک صندلی و لپ تاپش را روی صندلی دیگری قرار داده بود...جوابم را نداد.

در هواپیما غذا را که آوردند در سینی غذای من سس یک بار مصرف وجود نداشت...از یک لحظه غفلتش استفاده کردم و سسش را کش رفتم!

چند دقیقه بعد از من خواهش کرد که اگر ممکن است مقداری از سس خود را به او بدهم و من هم با گشاده دستی قبول کردم!!!

چند دقیقه نگذشته بود که من ظرف دسرم را برداشتم و چشم پسرم به سسی افتاد که زیر آن افتاده بود و با تعجب به من نگاه کرد و گفت ظرف غذای تو 2 سس داشت و مال من اصلا نداشت؟ و ناگهان با ناباوری رو به من کرد و گفت: یا اینکه تو سس مرا برداشته بودی!؟

با خنده گفتم من برداشته بودم حالا مگه چی شده؟

مادرش را در ردیف کناری صدا زد و ماجرا را برایش تعریف کرد و با راهنمایی های او به این نتیجه رسید که در حالی که در سالن فرودگاه با کمال میل از حقش به خاطر من صرف نظر کرده است من چون یک سارق پست به اموال پسر فداکارم هم رحم نکرده ام.

می خواهم تا اینجای ماجرا نظر و قضاوت شما را بدانم تا سپس دفاع خودم را هم عرضه کنم.

لطفا جنس و سن و بچه دار بودن یا نبودن و در صورت امکان محل زندگی خود (ایران یا خارج) را هم ذکر کنید

لینک در بالاترین

پی نوشت:

همان شب در اصفهان همه خانواده من به دیدن ما آمده بودند و پسرک ماجرا را تعریف کرد و مادرش هم به پیاز داغ موضوع افزود.

خوب که وه وه و اه اه همه در آمد من به سخن در آمدم که:

در مورد سالن فرودگاه هیچ ضابطه ای وجود ندارد که بر اساس آن کسی باید بنشیند و دیگری باید بایستد جز زودتر وارد شدن به سالن.

این زودتر وارد شدن همانطور که در کامنت دانی هم توضیح داده ام معیاری منصفانه و عادلانه نیست کما اینکه من و پسرک همزمان وارد فرودگاه شده ایم ولی از آنجا که او در زمانی که بلندگو اعلام کرد که به گیت مربوطه مراجعه کنید در نزدیکی گیت قرار داشت جلوی صف ایستاد و ای بسا کسانی که دیرتر به فرودگاه رسیده اند و صندلی گیرشان آمده و نشسته اند.

و ادامه دادم که این دنیا هم مثل همین سالن هواپیما است...50 صندلی برای 200 مسافر!

امکانات این دنیا محدود و فرصت هایش بسیار فرار هستند...بهتر است با سعی و تلاش و فرصت طلبی امکاناتی را به دست آوری تا اینکه بخواهی جزء فرودستان باشی و از فرادستان با موعظه و نصیحت و خواهش و تمنا مقادیری از این امکانات را طلب کنی.

قوانین دنیا ظالمانه و امکاناتش محدود است...اگر من و تو طرفدار واقعی سوسیالیسم و برابری و عدالت باشیم باید بیش از 90% امکاناتمان را به دیگران ببخشیم...کاری که هیچیک از خوانندگان این وبلاگ در دنیای واقعی حاضر به انجامش نیستند

هر کس از حوزه مالکیتش دفاع خواهد کرد.

اما راجع به سس بعدا خواهم نوشت!

پی نوشت دوم:

اما راجع به موضوع سس دفاعیه را چنین آغاز کردم:

زمانی که من هفده ساله بودم (و گواهینامه نداشتم) یک روز بعدازظهر ماشین پدرم را که یک پیکان قدیمی بود بدون اجازه برداشتم و پس از چند دور که در خیابان زدم به خانه بر گشتم.

در حالی که از شدت گرما کلافه بودم موقع پیچیدن از تقاطع اتوموبیلی که از روبرو می آمد مرا منحرف کرد و علیرغم اینکه ترمز کردم به یک پیکان بسیار قراضه که کنار خیابان پارک شده بود برخورد کردم.

پیاده شدم و بررسی کردم...قسمتی از گلگیر عقب پیکان تو رفته بود ولی رنگ آن نرفته بود و آثار چندین تصادف قبلی هم روی ماشین پیکان قدیمی دیده می شد.

رفتم و زنگ همه خانه های اطراف را یکی یکی زدم و راننده پیکان را پیدا کردم.

مرد میانسال چاقی بود و من بدون آنکه به او اجازه صحبت بدهم ضمن عذرخواهی شدید کارت ماشین را به او دادم و گفتم که تا یک ساعت دیگر خسارت ماشینت را می آورم و او بدون آنکه حرفی بزند قبول کرد.

هفته قبلش تصادفی با شدت کمتر برای یکی از دوستانم رخ داده بود.

با او تماس گرفتم و مخارج صافکاری را پرسیدم و او گفت که حدود سیصد تومان (یادش به خیر) برای صافکاری پرداخت کرده است.

من در خانه هزار تومان پس انداز داشتم آن را برداشتم و با داییم (که پدرم همراهم روانه کرده بود) به در خانه مرد چاق رفتیم.

مرد چاق دور ماشینش گشتی زد و گفت: فکر نکنم کمتر از پنج هزار تومان خرجش بشود!

داییم پرسید:یک بدنه کامل پیکان سه هزار تومان است آنوقت تو برای یک تو رفتگی پنج هزار تومان می خواهی و بحث شروع شد و در یک پروسه یک ساعته چک و چانه زنی مرد چاق سه هزار تومان گرفت تا حاضر شد کارت ماشین را پس بدهد و من دو هزار تومان به دایی بدهکار شدم.

هنگام برگشت دایی به من گفت که این همه خوش قلبی برای مواجهه با مردم این زمانه زیاد است...نمی گویم که راهت را می کشیدی و می آمدی یا راننده را پیدا نمی کردی ولی وقتی تو قصد داری که حق او را بدهی دیگر برای چه کارت ماشین را بدون اینکه خودش طلب کند به او دادی.

اگر کارت ماشین را نداده بودی الآن سیصد تومان به او می دادیم و می آمدیم و مطمئن بودیم که کسی در این میانه متضرر و مغبون نشده است اما حالا باید از بابت کلاهی که سرمان رفته حرص بخوریم.

سپس رو به پسرک کردم و گفتم من به جزء جزء رفتار و تربیت تو در زندگی نظارت داشته ام.

هرگز در برابر تو نه به کسی توهین کرده ام... نه به حقوق کسی تجاوز کرده ام...نه راجع به دیگرانی که بد با من رفتار کرده اند مقابله به مثل کرده ام ...کینه توز و انتقام جو نبوده ام...دروغ و نیرنگ به کار نبسته ام و به حد وسواس کوشیده ام که دل کسی از من نرنجد و تو را هم به همین روش بزرگ کرده ام.

حالا تو با این همه خوش قلبی و "احساس اعتماد اساسی به اجتماع" در آستانه ورود به جامعه و مواجهه با کسانی هستی که بسیار کمتر از تو مقید به رعایت اصول هستند.

سس تو را برداشتم که بدانی که به هیچکس نمی توانی بیش از حد اعتماد کنی...بهتر است چشمت به اموالت باشد!

در فرودگاه هم جایت را گرفتم که بدانی حتی نزدیکانت ممکن است در صدد غصب موقعیتت باشند.

نمی خواهم شاهد آن باشم که از جانب تربیتی که من اعمال کرده ام آسیب ببینی.

از قضا...

2008-07-08T22:51:00.003+04:30

دوستی دارم که وکیل دادگستری است.

از او می پرسم که کسب و کار چطور است؟

نیشخندی می زند و می گوید خراب است...مردم راهش را یاد گرفته اند...پولی را که باید به وکیل بدهند مستقیما به قاضی می دهند و حکم به نفع آنان صادر می شود!

طرح تشدید مجازات اخلالگران در امنیت روانی جامعه در حالی قرار است در مجلس تصویب شود که درگیری بی سابقه ای بین مجلس شورای اسلامی با قوه قضاییه و شخص دادستان تهران به پا شده است.

قوه قضاییه و دادستانی که با بسط قانون "ضبط قمه اراذل و اوباش" به روزنامه ها دست به توقیف فله ای آنها زده است...

قوه قضاییه ای که با بسط و گسترش مفهوم ارتداد حکم اعدام برای معتقدانی از شریعت چون یوسفی اشکوری (که حجاب را ضروری دین ندانسته بود) و هاشم آقاجری (که خواستار جدا کردن خرافه از اصل دین شده بود) صادر کرده بود و سپس با بزرگواری!! از آن عدول کرده بود.

قوه قضاییه ای که اخلال گران اقتصادی و دزدان بیت المال را رها کرده و افشاگران آنها را که منصوب مجلس شورای اسلامی بوده اند در بند نموده است و هر روز نمایندگان مجلس را تهدید و ارعاب می کند...نمایندگانی که بیشتر آنان فارغ از نمایندگی مجلس اتصالات و ارتباطات وسیعی با ساختار قدرت دارند و علیرغم این قدرت حریف قانون شکنی و خودسری دادستان تهران نمی شوند...

مضحک است که چنین نمایندگانی در پی تصویب قانون و صدور مجوز برای قوه قضاییه هستند که هر کس را خواست به یکی از جرمهای موضوع این قانون متهم کند و خارج از نوبت او را محاکمه کند و به او اجازه فرجام خواهی ندهد و در اسرع وقت او را اعدام کند...آن هم به جرمهایی که بعضا در جرم بودن آنها شک است مثل تاسیس وبلاگ الحادی یا حتی پورنوگرافی...چنین سرنوشتی ممکن است در انتظار همین نمایندگان هم باشد!

من اگر به جای نمایندگان مجلس شورای اسلامی بودم احتیاط می کردم و سلاح خود را به دست کسی نمی سپردم که ممکن است آن را بر علیه من به کار گیرد.

لینک در بالاترین

از زنده رود مانده به جا آب مرده ای!

2008-07-04T11:31:00.000+04:30

نه سال پیش هم زاینده رود خشک شد و من در آن زمان این مصراع را سروده بودم:

از زنده رود مانده به جا آب مرده ای

و هر چه سعی کردم نتوانستم مصراع دوم را بسرایم.

این شد که تصمیم گرفتم مصراع دوم این بیت را به "مشاعره" بگذارم.

لطفا مصراع های پیشنهادی خود را در کامنت دانی بنویسید.

سراینده بهترین مصراع پیشنهادی در اولین دیداری که دست دهد یک چلوکباب مهمان من خواهد بود!

لینک دربالاترین

پی نوشت:

ظهر وقتی خسته و کوقته از کار برگشتم، نهار خورده و نخورده دوربین را برداشتم که بروم از زاینده رود خشکیده عکس بگیرم.

زنم پرسید:کجا می ری ساعت دو و نیم بعدازظهره؟ گفتم: می رم از زاینده رود عکس بگیرم.

گفت: برو بگیر بخواب...حالا دوباره بی خوابی و سر درد می گیری و می ری توی مطب می پری به مریض ها!

گفتم: آخه می خوام بگذارم در وبلاگم... گفت: اگه اینقدر که به این وبلاگ صاب مرده علاقه داری به سکس علاقه داشتی حالا این خونه پر بود از بچه های قد و نیم قد!!

گفتم: و همچنین خونه همسایه ها!!! و از در بیرون رفتم.

خیار تخمی

2008-07-03T22:33:00.011+04:30

ظاهرا بلاگر دارد سر به سر من می گذارد.

مطلب از زنده رود مانده به جا آب مرده ای با کامنت ها و مصارع ثانی! پریدند و رفتند.

این رباعی را که به سبک امام راحل سروده ام تقدیم می کنم تا بعدا یک خاکی به سر کنم!

فاطی عسل و قند و شکر شیرین است.

زرافه دراز و کرگدن سنگین است.

دیشب دو سه تا خیار تخمی خوردم

شعرم به همین سبب کمی تخمین است!

راستی کسی می داند که مطالب اینچنینی سبب سلب امنیت روانی جامعه می شود و نویسنده اش مهدور الدم و مفسد فی الارض هست یا نه!؟

من فکر می کنم که اگر امنیت روانی جامعه ای با چنین مطلبی سلب شود یحتمل کرم از خود درخت است...

پی نوشت:

به نظر نمی رسد که وبلاگ نویسان به خوبی متوجه اهمیت طرح مجلس برای مفسد فی الارض دانستن وبلاگ نویسانی که محتوای وبلاگ آنان الحادی یا غیر اخلاقی است شده باشند و یا اگر شده اند به شیوه مرسوم "مشمول من نمی شود" نسبت به اهمیت آن تجاهل می کنند.

این بند در این طرح به همراه مواردی آورده شده است که در حال حاضر هم برای بسیاری از آنها حکم اعدام در نظر گرفته می شود. (جرایمی چون آدم ربایی و تجاوز به عنف) ولی حداقل به صورت علنی تا به حال کسی به علت الحاد یا نمایش تصاویر پورنو در وبلاگ به صورت قانونی محاکمه و اعدام نشده است.

به باور من منظور اصلی فقط تصویب همین بند است و برای رد گم کردن آن را در میان چند بند دیگر پنهان کرده اند.
با تصویب این طرح بعد از این باید برای هر وبلاگ نویسی که به طور "کاملا قانونی" به اعدام محکوم می شود دنبال وکیل بگردید که ثابت کند منظور موکلش از فلان جمله چه بوده و چه نبوده و فلان عکس کاملا پورنو نیست.
همانطور که نیک آهنگ نوشته است این طرح با تفسیر و تاویلش فرصت مناسبی را در اختیار کسانی قرار می دهد که در دنیای مجازی هم رقبا را بر نمی تابند

بالاترین

انتخاب

2008-06-24T14:28:00.010+04:30

ما همیشه بین دروغگوها و راستگوها، دروغگوها را انتخاب کردیم.

پی نوشت:

ظاهرا توضیح لازم است:

ما=من، تو و او

همیشه= گذشته، حال و احتمالا آینده

بین= وسط...میان

دروغگو= آن که عامدانه تمام یا قسمتی از حقیقت را نهان می کند

راستگو= آن که آن چه از حقیقت می داند بدون پروا، چشمداشت یا ملاحظه ای بیان می کند.

انتخاب= گزینش بدون اجبار...گزینش از روی میل

پی نوشت دوم:

گوشزد جان با این گزاره نمی توانم موافق باشم چرا که :

1-میخواهم بین این سخن تو و سخن ضد آن و سخن هایی نه مانند آن، تو را انتخاب نکنم که دروغگوی من نباشی.

2- این گزاره گویی میخواهد به ما بگوید که "ما" همیشه قدرت تشخیص بین راست و دروغ را داریم و پس از این تشخیص است که از روی میل "دروغ" را انتخاب میکنیم.

3-تعاریف تو از راستگو و دروغگو را درست نمیدانم.برای کسی که میرود پیش جن گیر تا جن اش را بگیرد، جن چیز دروغی نیست برای او عین حقیقت است اما حقیقت او دروغ توست. همچنان که حقیقت تو دروغ دیگری میباشد.

4- حقیقت مطلقی، قابل شناخت نیست. هر کسی بخشی از واقعیت را میبیند و نه تما آن را اینست که هیچکس راستگو نیست، راست و حقیقت من، فقط مختص منست. و چون کاملا عین واقعیت نیست حامل بخشی از دروغ نیز میباشد. راست و دروغ در هم تنیده اند.

از کامنت بهرام

بهرام جان

من می گویم بهرام زیباست و قسمتی از حقیقت را می گویم.

فلانی می گوید بهرام زشت رو است و او هم قسمتی از حقیقت را می گوید.

تو حرف مرا می پذیری ...نه به دلیل قسمتی از حقیقت که عیان کرده ام...بل به دلیل قسمتی از حقیقت که نهان نموده ام.

به عبارت دیگر من و فلانی هر یک هم راستگو و هم دروغگوییم ولی تو قسمتی از حقیقت را که من نهان کرده ام و فلانی بیان کرده است نمی پذیری و در صدد پذیرش قسمت مقبول واقعیت بر می آیی که تو را آرامش و اعتماد به نفس می بخشد.

مثال واضحش ملت ایران (و البته اکثریت آن ها) هستند.

تاریخ ایران پر است از قسمتهای شرم آور و حقیرانه و در مقابل نقاط افتخار آمیز نیز دارد.

ملت ایران در برابر هر کس که بخواهد قسمت های شرم آور را حتی برای عبرت گرفتن بازگو کند جبهه می گیرد و خشمگین می شود.

هر کس بخواهد با مدرک و سند جایگاه کشور ایران را در بین سایر ملل یادآور شود نمک بر زخمی می پاشد که به عمد فراموش شده است.

دروغ تسکین بخش و دروغگو امید دهنده است.

سرقت تابناک!

2008-06-22T23:14:00.007+04:30

دوستان فراوانی به مطلب "ماهی به عنوان طعمه" من لینک داده اند که از آنان سپاسگزارم.

اما در این میانه سایت تابناک به مدیریت محسن رضایی در یک سرقت آشکار آن را از قول یکی از بینندگان خودش چاپ کرده است!

این که مدیران این سایت خوفناک خود را مجاز ببینند که مال کافر و مسلمان را مالک شود البته عجب نیست...عجب از وبلاگ نویس درویش لاقبایی است که از این سرقت درعجب باشد!

پی نوشت:

سایت تابناک پس از درج این اعتراضیه بلافاصله نشانی وبلاگ مرا در پایین مطلب درج کرد و سپس هم برای رفع و رجوع این مطلب مقدمه کذایی را که حذف کرد و به جای آن نوشت:

نويسنده وبلاگ «گوشزد» ماجراي خريدن يك ماهي را در بيمارستان از پيرمردي چنين شرح مي‌دهد:

ادیتور محترم سایت بازتاب بهتر بود که حداقل یک بارمطلب را می خواند که اولا آن را در بیمارستان نمی پنداشت و ثانیا ماهی فروش را که در متن "میانسال" ذکر شده پیر نمی کرد!

اما قسمت جالب قضیه در خط آخر است:

چند روز بعد متوجه شدم که ماجراي مشابهي براي تعدادي از همکارانم رخ داده است و ظاهرا آن مرد رشتي يک وانت ماهي به اصفهان آورده و به پزشکان سبزوار فروخته است!

ممکن است برخی رفتار مرا مچ گیری و زیاده سخت گیرانه بدانند اما واقعیت این است که صرف نظر کردن از رفتار غیر حرفه ای سایتی که خود را حرفه ای و همپای خبرگزاری ها می داند سبب اشاعه پایمال شدن حقوق معنوی می گردد و جایز نیست.

لینک در بالاترین

استانبول

2008-06-19T01:12:00.004+04:30

لینک در بالاترین

پی نوشت:

از استانبول تا جزیره بیوک آدا یک ساعت و نیم راه است که با قایق های بزرگ باید پیمود.

در طول مسیر مرغان دریایی به دنبال قایقند و مسافران با خرده های نان و بیسکویت از آنها پذیرایی می کنند.

در جزیره با کالسکه یک دور کامل می گردی که بسیار مفرح و زیباست.

وقت نهار رستوران های ساحلی که البته نسبت به کیفیت خود گران قیمت هستند با یکی دو کلمه فارسی که آموخته اند شما را به داخل فرامی خوانند.

استانبول را شهر هفت تپه هم می نامند چرا که بر فراز هفت تپه در دو طرف دریای مرمره واقع است و این حالت سبب شده است که در مناطق متعددی از شهر بتوانی بر شهر مشرف باشی و کل شهر را ببینی.

خیابان استقلال در بیشتر ساعات شبانه روز مملو از جمعیت است...اغذیه فروش های متعدد و دیسکوهای شبانه علت این ام هستند.
مجسمه آتا ترک و رضا شاه هم در میدان تقسیم جالب است.

مساجد متعددی در استانبول وجود دارد که بسیاری از آنها از جمله مسجد ایاصوفیه قبلا کلیسا بوده و بعد تغییر کاربری! داده اند و البته من داخل هیچکدام نرفتم و به همان نگاه بیرونی بسنده کردم.

از بارقه های جوانی

2008-06-12T01:33:00.003+04:30

-1 یادم نمی آید که در زندگیم هیچگاه به این اندازه کارهایم رو به راه بوده باشد...خانواده خوب، وضع مالی مناسب، سلامت رو به راه و موفقیت در به دست آوردن هر آن چه به دنبالش بوده ام...

اما همچنین به یاد نمی آورم که هیچگاه تا بدین حد ناشاد بوده باشم...در مطب با همه بد اخلاقم...در زندگی شخصی دیگر در مهمانی های دوره ای شرکت نمی کنم...بی حوصله ام به شدت و بی انگیزه!

دوستانم عقیده دارند دارم یائسه می شوم و به شوخی می پرسند: گُر نمی گیری!!؟

همیشه در دوره های خوش زندگی یادآوری اینکه این خوشی گذراست، زهر به کامم می کند...اکنون چرا نباید با به یاد آوردن اینکه این ناخوشی هم گذراست از این تلخی و ناگواری کاسته شود؟

-2مطب شلوغ است و هر روز دعوایی در آن داریم...پریروز در حالی که بنا بود دیگر نوبت ندهیم منشی آمد و گفت پدر و مادر نوزادی بسیار نگرانند و خواهش می کنند که او را هم ببینی...یک بیمار بد حال و یک بیمار که از راه دور آمده بود و یک بیمار که یکی از همکاران به خاطرش تماس گرفته بود هم به همین ترتیب اضافه شدند...منشی مجددا آمد و گفت یک آقایی هم هست که اصرار دارد که امشب ویزیت شود...با خستگی گفتم: غیر ممکن است دو سه بار رفت و آمد و من گفتم که برای امشب دیگر نمی توانم.

منشی برگشت و گفت آن آقا می گوید من تا آخر وقت می نشینم و من هم با قاطعیت گفتم که الآن ساعت ۶ بعدازظهر است و من او را نخواهم دید...توانش را ندارم.

تا ساعت ۹ شب هر بار که منشی وارد می شد از او می خواستم که به آن آقا توضیح بدهد که من چهار بیمار اضافه پذیرش کرده ام و او را ویزیت نخواهم کرد...بیمار هم با متانت و آرامش گوش می داد و می گفت: من در هر حال نشسته ام.

آخرین بیمار را که ویزیت کردم از منشی خواستم که حساب و کتاب را در حالی که هنوز مریض از اتاق خارج نشده بیاورد و رو÷وشم را هم عوض کردم و همراه با منشی و بیمار آخرین در حالی که چراغهای اتاق را خاموش کرده بودم ار در خارج شدم که آن آقا جلو آمد و خیلی محترمانه خواهش کرد که او را هم ویزیت کنم.

برایش توضیح دادم که نه تنها بسیار خسته ام بلکه به صلاح خودش هم نیست که در این شرایط او را ویزیت کنم.

مجددا اصرار کرد و گفت که سه ساعت است نشسته ام و من هم در پاسخ گفتم که از همان اول هم گفتم که نمی توانم ویزیت کنم و با این حال اگر بخواهی من می توانم که فردا صبح یک ربع ساعت زودتر بیایم و قبل از سایر بیماران شما را ببینم.

از او اصرار و از من انکار...به یکباره لحن مودبانه اش تبدیل شد به یک لحن چارواداری و فحاشانه: مرتیکه بی شعور احمق...سه ساعته که اینجا نشستم...مگه دکتر قحطیه که من باید به تو ا لتماس کنم خاک بر سرت! ...و رفت

دیشب هم در میان غلغله و شلوغی بیش از حد بیماران منشی آمد و گفت یک خانم دکتر آمده است و نوبت می خواهد...علیرغم اینکه نوبت نمی دادیم گفتم به ایشان بگو که اگر می خواهد تا آخر وقت بنشیند تا ویزیتش کنم.

چند دقیقه بعد برگشت و گفت آقای فلانی آمده است...گفتم به او هم نوبت بده برای بعد از خانم دکتر.

چند دقیقه بعد آمد و گفت یک آقایی با خانمش آمده و می گوید که اگر اسم مرا به دکتر بگویی همین الآن مرا به داخل راه می دهد...اسمش را گفت...مسئول آسانسور ساختمانمان بود.

گفتم عذر خواهی کن و بگو که با وجودی که نوبت برای امشب نمی دهیم ولی در صورتی که مایل باشید ساعت 9 شب می توانم ویزیتتان کنم و یا اینکه فردا صبح قبل از وقت مقرر می آیم و می بینمتان.

ساعت 5 بعد از ظهر بود و قبول کرد که تا آخر وقت بنشیند... هر نیم ساعت یک بار بلند می شد و می پرسید: پس نوبت من نمی شود؟ هر کسی که از گرد راه می رسد داخل مطب می رود و من باید اینجا بنشینم...هر چه منشی توضیح می داد که اینها وقت گرفته اند و دفتر پذیرش بیماران را نشانش می داد قبول نمی کرد.

حدود ساعت 8 شب یک باره به منشی گفت ویزیتم را پس بدهید من می خواهم بروم...منشی هم ویزیتش را پس داد و او که انتظار نداشت که ویزیتش را پس بدهند یک باره جوش آورد و با پرخاشگری شروع به فحاشی به منشی کرد.

منشی من هم که تا آن زمان آرام بود به ناگهان عنان اختیار از دست داد و با شدت هر چه تمام تر به فحاشی پرداخت...من هم داخل اتاق قایم شده بودم!

خلاصه بعد از ده دقیقه فحش و فحش کاری آسانسوری ساختمانمان رفت...خدا آخر و عاقبتمان را به خیر کند...فعلا که با پله بالا و پایین می روم!

-3چند روز قبل به یکی از وبلاگ ها سر زدم و دیدم که لینک مرا برداشته است...راستش را بخواهید تا ظهر کمی فکرم را مشغول کرده بود و بفهمی نفهمی ناراحت شده بودم...اما ظهر با یاد آوری اینکه "این ناراحتی، به واسطه جوانی است" از اینکه بارقه هایی از جوانی هنوز هم در وجود من می درخشد به وجد آمدم!

پی نوشت:

4- در سالن انتظار مطب چند جا تابلویی نصب کرده ام با این مضمون که قبل از ورود به اتاق پزشک موبایل خود را خاموش کنید ولی تقریبا هیچکس رعایت نمی کند.

با این حال اگر حین معاینه موبایلشان زنگ بزند با یک عذرخواهی کوتاه آن را خاموش می کنند هر چند گاهی مجبورند که از روی تخت معاینه برخیزند و تا آن طرف اتاق بروند و از داخل کیف خود موبایل را پیدا کنند و آن را خاموش کنند.

چند روز پیش مردی مراجعه کرد و پس از صحبت های مقدماتی روی تخت معاینه خوابید.

هنوز چند لحظه نگذشته بود که موبایلش که روی میز گذاشته بود زنگ زد.

بدون آنکه از من بپرسد یا اجازه بگیرد دست مرا کنار زد و از روی تخت بلند شد و به سراغ موبایل رفت.

به او گفتم که لطفا موبایلتان را خاموش کنید و برگردید بخوابید تا معاینه را تمام کنم...گفت شما اجازه بفرمایید! و موبایل را روشن کرد و شروع به صحبت کرد!

الو...حسن...چیطوری...چه خبر ...بچه ها خوبن؟چیکارا می کونی...کوجای پیدات نیس...دیشب نبودی رفتیم خونه ممد.

من دوباره به او گفتم آقای محترم موبایلتان را خاموش کنید و او توجهی نکرد...دو سه دقیقه تحمل کردم و دست آخر زنگ زدم و منشی را فراخواندم و به او گفتم که مریض بعدی را به داخل بفرست و ایشان هر وقت مکالمه اش تمام شد به اتاق برگردد.

مریض بعدی وارد شد و او همچنان که مکالمه می کرد بدون توجه روی صندلی نشسته بود.

از او خواستم که بیرون برود و هر وقت مکالمه اش تمام شد برگردد...محل نگذاشت.

بالاخره پس از سه چهار بار تذکر به حسن گف که در مطب دکتر گیر افتاده است و از او خداحافظی کرد.

من که کفری شده بودم گفتم که بیرون بروید و بعد از این مریض برگردید.

پرسید: برا چی چی؟...مگه چیطو شده س؟...فقط هولی پولا را تند تند بسونی...

از من اصرار و از او انکار...سرانجام گفت...مگه دکتر قحطس...پولام رو پس بده میرم جای دیگه.

پولهاش رو پس دادم و رفت.

یک ساعت بعد منشی آمد و گفت برگشته و می خواد که ویزیتش کنین...گفتم دوباره باید بشینه در نوبت و قبل از ورود به اتاق هم باید موبایلش را چک کنی که خاموش باشه.

قبول کرد و نشست ودر سکوت کامل و نگاههای شرربار!! ویزیت شد و رفت.

5- پهنای بن بست ما گنجایش دو ماشین را در کنار هم دارد و اگر ماشین ها کوچک باشند به زور سه ماشین از کنار هم می گذرند.

چند شب پیش از سر کار که بر می گشتم دیدم که دو ماشین در دو طرف کوچه پارک کرده اند و خانمی از ته کوچه می خواهد عقب عقب از بین این دو ماشین خارج شود و گیر کرده است.

آقایی هم ایستاده بود و به او فرمان می داد در حالی که عبور ماشین زن از بین دو ماشین پارک شده غیر ممکن بود.

من که رسیدم چند دقیقه ای ایستادم که ببینم چه می شود و عاقبت گفتم باید زنگ در خانه ها بزنیم و راننده این اتوموبیل ها را پیدا کنیم و از آنها بخواهیم که اتوموبیلشان را پشت سر هم پارک کنند و نه کنار هم!

بحث که به اینجا رسید همان آقایی که تا آن وقت داشت به خانم فرمان می داد با وقاحت کلید ماشینش را از جیب در آورد و در برابر دیدگان حیرت زده من و آن خانم یکی از ماشین ها را روشن کرد و پشت آن ماشین دیگر پارک کرد.

فریاد خانم راننده بلند شد که مرد حسابی ده دقیقه است که اینجا عقب و جلو می روم و اصلا به روی خودت نمی آوری که را کوچه را مسدود کرده ای و آن آقا هم با بی اعتنایی می گفت حالا مگه چطور شده...گفتم شاید رد بشی!

لینک در بالاترین